Sunday, January 11, 2009

σαν τον σκύλο ή τη γάτα


Σκύλος. Αυτό ήταν. Αυτό θα ήταν σίγουρα εκείνη την ημέρα: ένας σκύλος. Με μυτερό ρύγχος, μύτη υγρή και μαύρη, αυτιά ανασηκωμένα, μια ουρά να χτυπά ηχηρά στο πάτωμα και μάτια ολοστρόγγυλα, καστανά, υγρά και αυτά, γεμάτα αφοσίωση και προσμονή.
Ένας σκύλος.
Τέτοια μέρα ήταν. Από αυτές που ξυπνούσε σκύλος. Ποτέ δεν το καταλάβαινε αμέσως. Μετά το τέντωμα μονάχα η αντανάκλαση στον καθρέφτη του μπάνιου έδειχνε την αλήθεια.
Σήμερα θα ήταν σκύλος.

Θα έτρωγε ένα γερό πρωινό και θα έβγαινε στο δρόμο, με τις πατούσες να κάνουν τσικ-τσικ-τσικ επάνω στα πλακάκια του πεζοδρομίου, να αγνοεί κτήρια και δρόμους, τόπους και αξιοθέατα και να αναζητεί πρόσωπα αγαπημένα, χέρια φιλικά, φωνές τρυφερές, να θυμάται χαμόγελα ζεστά και ματιές ζωηρές και φωτεινές, βελόνες στην πυξίδα της καρδιάς που θα καθόριζαν τον δρόμο. Ώσπου θα τελείωνε και αυτή η μέρα, θα ερχόταν η νύχτα και η ευαίσθητη μύτη και η άριστη ακοή θα επέτρεπαν την ασφαλή επιστροφή στο σπίτι.

Μα άλλοτε πάλι ήταν γάτα. Αυτό ήταν. Αυτό θα ήταν σίγουρα εκείνη την ημέρα: μία γάτα. Με τριγωνικό κεφάλι, μύτη βελούδινη και ροζ, αυτιά ανασηκωμένα, μια ουρά τεντωμένη όρθια και μάτια σχιστά, πράσινα, τεντωμένα και αυτά, γεμάτα ένταση και διορατικότητα.
Μία γάτα.
Τέτοια μέρα ήταν. Από αυτές που ξυπνούσε γάτα. Ποτέ δεν το καταλάβαινε αμέσως. Μετά το τέντωμα μονάχα η αντανάκλαση στον καθρέφτη του μπάνιου έδειχνε την αλήθεια.
Σήμερα θα ήταν γάτα.

Θα έτρωγε ένα γερό πρωινό και θα έβγαινε στο δρόμο, με τις πατούσες να τρέχουν αθόρυβες επάνω στα πλακάκια του πεζοδρομίου, να αγνοεί φιγούρες, υπάρξεις και ανθρώπους, και να αναζητεί μέρη αγαπημένα, γωνιές μυστικές, χώρους αέχαστους, να θυμάται πρωινά ζεστά και ημέρες ζωηρές και φωτεινές, βελόνες στην πυξίδα της καρδιάς που θα καθόριζαν τον δρόμο. Ώσπου θα τελείωνε και αυτή η μέρα, θα ερχόταν η νύχτα και η άριστη όραση θα επέτρεπαν την ασφαλή επιστροφή στο σπίτι.

---------------

Άλλη μια μέρα είχε έρθει. Τα μάτια ανοιχτά, ακόμη στο κρεββάτι, ένιωθε το σώμα και πάλι αλλαγμένο.
Σκύλος θα ήταν σήμερα ή γάτα; Ανθρώπους ή τόπους θα ένιωθε σήμερα κοντινούς; Έπρεπε τελικά πάντοτε να διαλέγει; Αντίθετα με τις άλλες μέρες κοίταξε τα χέρια. Είδε δάχτυλα. Τίποτε από τα δυο λοιπόν, απλώς μια μέρα σύγχυσης ακόμη.
Απλώς άλλη μια μέρα προσμονής για να δει άν την επόμενη μέρα θα ξυπνούσε σαν τον σκύλο ή τη γάτα αφού ακόμη και τώρα δεν είχε καταφέρει να αποφασίσει τι ένιωθε πιο απαραίτητο στη ζωή...

6 comments:

Anonymous said...

πολύ όμορφο...

Anonymous said...

Συχνά νιώθω έτσι, να παλεύω
καθημερινά να επιλέξω.Δύσκολο
και για σένα αλλά και για τους
άλλους.
Πάντα χαίρομαι να διαβάζω τα
κείμενά σου.
ΕΛΕΝΗ Π.

helorus said...

δύσκολο να είναι κανείς άνθρωπος τελικά, αν και βαθιά ωραίο

μ΄αρέσει η αγνότητα και φρεσκάδα που έχουν τα κείμενα σου

φιλιά

pandora said...

Αχχχ! Ένας μεγάλος ζωολογικός κήπος φιλοξενείται μέσα μας.
Πολύ κοπιαστικό για τον άνθρωπο να επιβιώσει εκεί.

markos-the-gnostic said...

πραγματικά πολύ εύγλωττος τρόπος έκφρασης, μέσα από τα ζωάκια που τόσο αγαπάς...

Stardustia said...

@ anonymous... σε ευχαριστώ, αλλά τι κρίμα που δεν ξέρω ποιον...

@ Ελένη Π. χαίρομαι που... χαίρεσαι
;-) όσο για το μπλέξιμο... από αυτά άλλο τίποτε...

@καλέ μου helorus, επειδή ακριβώς μου έχεις ξαναπεί αυτό το πράγμα, με χαροποιεί ιδιαίτερα...

@πανδώρα μάλλον το κοπιαστικό για μας είναι ότι νομίζουμε ότι μπορούμε ή ότι πρέπει να ξεκόψουμε...

@ωχ, ωχ ωχ βρε Μάρκο μου, ξαφνικά δεν ξέρω γιατί, ένιωσα λιγάκι σαν την Κάντυ-Κάντυ, εκείνο το ξανθομάλλικο καρτούν προ αμνημονεύτων ετών...
;-)