Tuesday, November 18, 2008

πολική αρκούδα - η μη επιστροφή

polar bear pictures




Και κάπως έτσι ο σαλίγκαρος θα ξαναξύπνησε.


Από τη νωπή μυρωδιά του γήινου κορμιού, από τη δροσιά των σταγόνων και το ρυθμικό τους τακ τακ στο καβούκι του. Από τον ατελείωτο καλοκαιρινό εφιάλτη, ολοένα τον ίδιο: ένα ιδρωμένο, ρυτιδιασμένο χέρι, που όλο τον απειλούσε να τον βάλει στο καλάθι του και όλο εξατμιζόταν προτού τον ακουμπήσει...



κάπως έτσι θα ξαναξύπναγα και εγώ...


που δεν είμαι παιδί της ζέστης, αλλά του ψυχρού δυνατού ανέμου,της φουρτουνιασμένης θάλασσας,της ακτής που κροταλίζουν τα βότσαλα στα χέρια των κυμάτων,του δάσους που λυγίζει στα χέρια του Αιόλου,των νεφών που γεμίζουν ζωγραφιές τον ουρανό και κάνουν τον ήλιο και τη σελήνη να μη βαριούνται εκεί στον διάφανο θόλο.



Μα δεν έχω τις ευλύγιστες κι ευαίσθητες κεραίες του κοχλία [πια], νόμιζα μα δεν κουβαλώ την απατηλή ασφάλεια μαζί μου. Απατηλή, αφού το χέρι, αν το ήθελε, θα μπορούσε παρόλα αυτά να με πάρει στο καλάθι του.


Κρυμμένη με θεωρούσα από τον έξω κόσμο, ίσως επειδή έμεινα αρκετό καιρό σιωπηλή, κρυμμένη να αφουγκράζομαι,να παρατηρώ και να μαζεύω...


Μα ήμουν πάντοτε εκτεθημένη εκεί στο δυνατό κρύο, που αγαπώ αλλά και με μουδιάζει.




-με τα μαύρα νύχια μου σκάβω πιο βαθιά-




Ήθελα επιτέλους να πετάξω από το σώμα μου γαζίες: πάντοτε φθινόπωρο, πάντοτε με χρώμα κίτρινο και μυρωδιά κήπου και χώματος...




Και όμως, κοιτώ και παντού όλα είναι λευκά, μια απελπιστική απουσία χρώματος.


Τα βήματά μου, αθόρυβα, με οδηγούν πάνω από παγωμένη αρκτική θάλασσα, μέτρα πάγου με χωρίζουν από το βαθύ μπλε της χρώμα.




Είμαι μια πολική αρκούδα, μοναχική και πεισματάρα, οι φώκιες έχουν βρει αλλού καταφύγιο μα εγώ ψάχνω πάντοτε αυτά που δεν γνωρίζω, τους πιγκουϊνους, που ποτέ δεν θα συναντήσω, να στέκονται αγέρωχοι στο κρύο της αντιπέρα... όχθης, της Ανταρκτικής.




Στα μαύρα μάτια μου κολυμπούν εικόνες από μέρη που δεν γνώρισα και δεν βλέπω [ακόμα;] τον πάγο που συρρικνώνεται, ακούω μα δεν δίνω σημασία στους τριγμούς...




κι αν το σαλιγκάρι διαγράφει με το σώμα του την υγρή πορεία του επάνω στα φύλλα, η απαλές πατούσες μου δεν με πάνε πέρα από αυτό το λευκό.




Στέκομαι εκεί στην άκρη του παγόβουνου και αφουγκράζομαι τις ίδιες μου τις σκέψεις, παγοπούλια που τσιρίζουν κάνοντας κύκλους, δίχως να μπορώ να τις γραπώσω στα πεινασμένα δόντια μου...




και όμως ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές έστω και μπερδεμένες, και σπάνε τη δική μου σιωπή.

7 comments:

lust-time said...

μπορεί να έλειψες ...άφησες πίσω τα ίχνη σου όμως που δυναμώνουν
χαίρομαι που σε ξαναβρίσκω

Stardustia said...

ελπίζω αυτήν τη φορά να... μείνω κιόλας...

αλλά μάλλον σα να κινείται και πάλι κάτι μέσα στο μιαλό μου...

επιτέλους...

markos-the-gnostic said...

απουσία χρώματος ε;
ναι το λευκό είναι τόσο σκληρό, ίσως επειδή είναι τόσο πλήρες.
η ομορφιά και η αγάπη έγκειται στις ελλείψεις...

Μικρός ήρωας,καθημερινός.. said...

Απίστευτο,με ανατρίχιασε..
Καλή δύναμη,είμαι σίγουρη οτι κρύβεις κι εσύ εναν μικρό ήρωα,καθημερινό..:)

helorus said...

Έχει το κείμενο σου κάτι που με συγκινεί και δεν μπορώ να προσδιορίσω. Ίσως να μην χρειάζεται θα μου πεις. Κρύβει μια ποιητικότητα που με αγγίζει με τρόπους παράξενους. Κι όμως, διστάζω να πλησιάσω σ΄αυτό. Να, όπως τοπίο φρεσκοχιονισμένο που θαυμάζεις αλλά δεν θες να μπεις μέσα τους γιατί η παρουσία σου θα αφήσει ίχνη. Θα το χαλάσει.

Καλή σου μέρα κορίτσι των άστρων.

pandiony said...

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ

Πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο
θα πραγματοποιηθεί στις 12:00
την Παρασκευή στα Προπύλαια.

Συγκέντρωση μαθητών
από τα σχολεία της Αττικής
έξω από τη ΓΑΔΑ στη λεωφ. Αλεξάνδρας
τη Δευτέρα 15 Δεκεμβρίου στις 12:00.

Πανελλαδικό συλλαλητήριο
την ερχόμενη Πέμπτη 18 Δεκεμβρίου
στο κέντρο της Αθήνας.

Stardustia said...

μάρκο, εμένα το πλήρες μου θυμίζει σφαίρα... ίσως έχεις όμως δίκιο για το σκληρό... δεν ξέρω

μικρέ ήρωα, καθημερινέ, καλώς όρισες στο γαλαξία μου...

ξέρεις, helorus, το ποστ αυτό ήταν λίγο σαν τον Δήμαρχο Χαρχούδα της Λιλιπούπολης: και ερωτώ και απαντώ, που έλεγε συνέχεια... έτσι λοιπόν, απάντησα η ίδια στο ποστ μου βροχή-η επιστροφή, όπου η αφελής πίστευα ότι θα ήταν εύκολη υπόθεση...

pandiony το δικό μου σχόλιο περιττεύει...