tag:blogger.com,1999:blog-31283449627271159042012-02-18T23:34:58.470+02:00in a cosmos of ideas and feelingsStardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.comBlogger1321100tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-52949262162399933842012-02-18T23:27:00.001+02:002012-02-18T23:30:46.035+02:00<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><iframe allowfullscreen="" frameborder="0" height="315" src="http://www.youtube.com/embed/QSYbEWxnJhE" width="420"></iframe><br /><br />...έτσι περπάταγε τελευταία: μηχανικά, ένα βήμα μετά το άλλο, μια δρασκελιά να ακολουθεί δεμένη με αλυσίδα την άλλη, μάτια χαμηλωμένα, αυτιά χωμένα στο γιακά, αυτός ο παγερός αέρας φυσούσε μήνες τώρα -πάντοτε με την ίδια ένταση, από την ίδια κατεύθυνση πάντοτε, το ίδιο κρύος, το ίδιο αδιάφορος, να τον προσπερνά, να του ρίχνει σκόνη στο πρόσωπο-, ένα βήμα μετά το άλλο, μια δρασκελιά να ακολουθεί πεισματωμένα την άλλη, μέτρο μέτρο να προχωρά και να είναι πάντοτε στο ίδιο μέρος, στη ίδια πνιγερή πόλη - ένας τροχός είχε γίνει πια ο δρόμος, πλαστικός και διάφανος, ίδιος με αυτόν που μπαίνει στο κλουβί για να ξεγελάει τα χάμστερ, και πάλι μια δρασκελιά μετά την άλλη, και άλλο ένα βήμα, τα αυτιά χωμένα στο γιακά, ο δρόμος γεμάτος σκουπίδια και η βροχή που άρχισε πριν από λίγο να του μουλιάζει ήδη το παλτό, οι ώμοι βαραίνουν, τα πόδια παγωμένα να κάνουν πάντοτε την ίδια κίνηση και τα χέρια, παγωμένα και αυτά, ίδια κουπιά να λάμνουν στο κενό, ένα βήμα μετά το άλλο, μια δρασκελιά να σπρώχνει μάταια τη γη, η γη δεν κινείται, αλλά ούτε οι άνθρωποι, δεμένοι πάντοτε στο ίδιο μέρος, να πασχίζουν να κινηθούν και να φύγουν και η πόλη να γελά με κακεντρέχεια, κάνε όσα βήματα θέλεις, εδώ θα παραμένεις, τα αυτιά χωμένα στο βρεγμένο γιακά, το κεφάλι μέσα στον τριμμένο σκούφο, τα μάτια χαμηλωμένα, να μετρούν πλάκες στο πεζοδρόμιο μηχανικά, αμέτοχα, να κοιτούν χωρίς να βλέπουν, το μυαλό κολλημένο στην ίδια ερώτηση, απάντηση καμμία, μονάχα το ένα βήμα μετά το άλλο, ο αέρας να φυσά, η σκόνη να μπαίνει στα μάτια, τα αυτιά χωμένα στο γιακά, μια δρασκελιά και μετά άλλη μία, η αλυσίδα να τρίζει καθώς σέρνεται ρυθμικά, ο τροχός, πλαστικός και διάφανος, να γυρνά και να γυρνά και όλα να είναι στην ίδια θέση, η γη δεν κινείται, ο δρόμος ο ίδιος, κουπιά που λάμνουν στο κενό, ερώτηση καρφωμένη, βήμα, δρασκελιά, απορία και απάντηση καμμία, το παλτό μούσκεμα και το τέρμα άφαντο. &nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5294926216239993384?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-18324362498630759142011-12-07T16:45:00.003+02:002011-12-09T21:16:27.546+02:00<a href="http://images.fineartamerica.com/images-medium/1-orpheus-and-eurydike-wolfgang-schweizer.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 600px; height: 513px;" src="http://images.fineartamerica.com/images-medium/1-orpheus-and-eurydike-wolfgang-schweizer.jpg" border="0" alt="" /></a><a href="http://fineartamerica.com/featured/1-orpheus-and-eurydike-wolfgang-schweizer.html">Orpheus and Eurydike</a> by Wolfgang Schweizer<br /> <p style="margin-bottom: 0in">Ψηλαφιστά κατέβαινε τα γλιστερά σκαλοπάτια της μνήμης.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Το μυαλό.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Κατέβαινε και το έρεβος του έπνιγε τα μάτια και έκανε τα αυτιά να παραμιλούν ορθάνοιχτα.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Το μυαλό.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Κατέβαινε και προσπαθούσε με ακροδάχτυλα και διστακτικά βήματα να βρει πάτημα στο επόμενο σκαλοπάτι.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Και στο επόμενο σκαλοπάτι.Και στο επόμενο.Και στο επόμενο.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Η πέτρα όλο μούσκλια, κάθε ανάσα και ιστός αράχνης. Παντού.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Κάθε βήμα και ανατριχίλα.Και το επόμενο.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Μα το μυαλό πεισματωμένο, με το κεφάλι σκυφτό, την καρδιά σε επιφυλακή, όλο και κατεβαίνει όλο και πιο βαθειά στη μνήμα της μνήμης. Εκεί που ζουν οι σκιές ξεχασμένων αναμνήσεων και επιθυμιών. Εκεί που το μόνο φως προέρχεται από το ίχνος που άφησε η ανάμνησή του στη σκέψη.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Το μυαλό κοντεύει πια να φτάσει στην καρδιά που κρύβει την Ευρυδίκη. Μα όλα είναι σκοτεινά και κρύα. Παντού χέρια και απολιθωμένες ανάσες που ανήκουν σε στρατιές άλλων, ίσως, ίσως και σε κείνη. Και πρέπει να ψάξει, να ψάξει γρήγορα προτού λιώσουν ολότελα τα σκαλοπάτια προς το φως, επικίνδυνα ζεσταμένα τώρα από τα βήματά του. </p> <p style="margin-bottom: 0in">Ευρυδίκη. Θα φώναζε μα το στόμα γεμάτο χώμα δεν μπορεί πλέον να βγάλει φωνή και τα μάτια αδυνατούν να ξεχωρίσουν τις μορφές. Και έτσι αρπάζει ένα χέρι, που μοιάζει με το δικό της, ένα χέρι που κλειδώνει στο δικό του όπως τότε. Μα το χέρι είναι παγωμένο, ταιριάζει μα δε σφίγγει το δικό του.</p> <p style="margin-bottom: 0in">Τώρα! Σκέφτεται και αρχίζει την ανάβαση. Και με κάθε σκαλοπάτι ξυπνά και μια άλλη ανάμνηση. Και η επόμενη. Και η επόμενη. Ανεβαίνει με πιο σίγουρα βήματα σέρνοντας πίσω του τη σκια, που ελπίζει να είναι της Ευρυδίκης. Χαϊδεύει το χέρι που θέλει να είναι το δικό της. Και να που σιγά σιγά αρχίζει και πάλι να φέγγει το φως από εκεί ψηλά. Είναι αχνό και γαλακτερό. Εκεί ψηλά έχει ήδη νυχτώσει, μα το φεγγάρι του φαίνεται πως φέγγει σαν ήλιος το κατακαλόκαιρο. Θυμάσαι; τη ρωτάει, μα η σκιά παραμένει βουβή και το χέρι σα να γλυστράει λιγάκι από το δικό του. Και αρχίζει να φοβάται. Το μυαλό. </p> <p style="margin-bottom: 0in">Δυο σκαλοπάτια έμειναν όλα κι όλα, έχουν σχεδόν βγει, μα το χέρι αρχίζει να τον βαραίνει, επάνω του έχει καθίσει η αμφιβολία και του ψιθυρίζει συνεχώς, κι αν κάνεις λάθος; Κι αν η Ευρυδίκη σε έχει ξεχάσει; Και το μυαλό γυρνά ασυναίσθητα να ζητήσει βοήθεια από εκείνη. Μια σκια ξεχασμένη από χρόνια, μια σκιά βουβή και κοιμισμενη. Απλώς μια σκιά. Που, φωτισμένη από το φεγγάρι, γλυστρά απαλά και οριστικά μέσα στο λαίμαργο στόμα της λήθης.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-1832436249863075914?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-43570516324550706702011-09-18T22:32:00.006+03:002011-09-18T23:16:41.503+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/-fopyvGhC2n0/TnZOlElivdI/AAAAAAAAA-c/e_iTf-FgHK4/s1600/vier_figuren-1.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 400px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-fopyvGhC2n0/TnZOlElivdI/AAAAAAAAA-c/e_iTf-FgHK4/s400/vier_figuren-1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5653792781003570642" border="0" /></a><br /><br /><br /> <style type="text/css"> <!-- @page { margin: 0.79in } P { margin-</style><a href="http://www.art-prints-on-demand.com/a/schuessler-petra/vier-figuren-in-rot.html"><span style="font-size:85%;">Petra Schüßler "Vier Figuren in Rot</span></a><br /><br /><br />Γυρνώντας από την κουζίνα, στο ένα χέρι κρατούσα ένα ποτήρι κρύο νερό, στο άλλο... δε θυμάμαι πλέον αν κρατούσα κάτι, τους βρήκα μαζεμένους: στο μπαλκόνι, να περιεργάζονται τις γλάστρες, στο σαλόνι, άλλοι όρθιοι και άλλοι καθιστοί, ένας πάλευε να βγάλει ένα βιβλίο από ένα ψηλό ράφι Δεν τους είχα ακούσει, άλλος κανείς δεν υπήρχε στο σπίτι για να τους ανοίξει, κι όμως ήταν όλοι τους σχεδόν εκεί, θα ορκιζόμουν ότι κάθε λεπτό που περνούσε πλήθαιναν.<br /><br />(Τώρα ήταν παντού,ακόμη και στο μπάνιο, δύο είχαν ξαπλώσει στο κρεβάτι μου, πλάτη πλάτη.)<br /><br />Πήγα και κοίταξα την εξώπορτα: είχε χαθεί, στη θέση της μονάχα κενό και από το κλιμακοστάσιο βήματα και ομιλίες που έδειχναν πως η επιδρομή δεν είχε ακόμη τελειώσει, μια ατελείωτη σειρά από μορφές ανέβαινε στον δικό μου όροφο.Ήπια μονορούφι το νερό και δεν θυμάμαι αν άφησα αυτό το κάτι άλλο που κρατούσα, στο σαλόνι; στην κουζίνα; δεν έχει πια σημασία, απλώς ήπια μονορούφι το νερό και ακούμπησα το άδειο πλέον ποτήρι με δύναμη σε ένα τραπεζάκι για να με προσέξουν, να με ακούσουν. Τότε τους ρώτησα τι θέλουν. Ήξερα ποιοι ήταν κι ας μην πίστευα ότι τους έβλεπα. Και τότε γύρισαν και με κοίταξαν, ο ένας μετά τον άλλο και όχι όλοι μαζί, λες και επαναλαμβανότανε συνεχώς η ίδια κίνηση, λες και όλοι τους μαζί δεν ήταν παρά κλώνοι μιας και μονάχα μορφής. Της δικής μου. Βλέποντας τόσες φορές τον εαυτό μου απέναντί μου, να με κοιτάζει, να με κοιτάζουν με μάτια ανέκφραστα χωρίς να μιλάνε ένοιωσα φόβο και ανησυχία. Μα τι θέλετε τέλος πάντων; ξαναρώτησα σιγανά, με την ευχή το μέταλλο της φωνής μου να ραγίσει τις γυάλινες σχεδόν διάφανες μορφές τους. Μα αντί να ραγίσουν, να σπάσουν λες και συντονίστηκαν και τότε πλησιάζοντάς με αργά άρχισαν τις κατηγορίες. Γιατί μας γέννησες για να μας ξεχάσεις, γιατί να μας επιθυμήσεις για να μας διώξεις, γιατί να μην τολμήσεις να μας κρατήσεις, να παλέψεις για μας... Ήμουνα εκεί απέναντί μου σε άπειρες άλλες μορφές, κάθε μία και μια σκέψη, μια ευχή, ένα θέλω, μια ημέρα από το παρελθόν μου. Και τότε τις είδα να ψηλώνουν και να φλογίζονται, Ερινύες τρομερές με νύχια μαύρο σίδερο και να πέφτουν επάνω μου. Μάταια άπλωσα το χέρι να ξαναπιάσω το κουζινομάχαιρο με το οποίο έκοβα ψωμί λίγο προτού πλημμυρίσουνε το σπίτι. Το μαχαίρι γλύστρισε από τα χέρια μου, αχ από πόσα νεανικά όνειρα είχε γεννηθεί η καθεμιά από τις μορφές μου, πόσες και πόσες ελπίδες τις είχαν θηλάσει, ήμουν όλες τους εγώ και πάλι δεν ήμουν, ένοιωθα την ανάσα της καθεμιάς και ας τις είχα απαρνηθεί, κι ας μου τις είχαν κλέψει με τα χρόνια. Χωρίς μαχαίρι πια άπλωσα να τις χαϊδέψω, μα ήταν πια αργά, τα μάτια τους τώρα όλο οργή αρνιόντουσαν να με αναγνωρίσουν μονάχα με κύκλωναν σφυρίζοντας, σπρώχνοντάς με μέχρι που έχασα την ισορροπία μου και έπεσα. Ένα διπλωμένο άβουλο σώμα μπροστά τους ήμουνα, από το οποίο η κάθεμιά τους έπαιρνε πίσω το λίγο από εμένα που της άνηκε: τη σκέψη, την ευχή, το θέλω, την ανάμνηση μιας μέρας από το παρελθόν μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4357051632455070670?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-73892962930786844012011-04-14T15:51:00.005+03:002011-04-14T16:38:13.305+03:00<a href="http://cache2.allpostersimages.com/p/LRG/22/2249/BZAZD00Z/poster/beatty-john-merzouga-sahara-maroc.jpg" onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 286px;" src="http://cache2.allpostersimages.com/p/LRG/22/2249/BZAZD00Z/poster/beatty-john-merzouga-sahara-maroc.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div>Η άμμος έχει γεμίσει τα μαλλιά μου: τη νοιώθω να εισχωρεί σε κάθε πτυχή, σε κάθε σημείο, στα ρούχα, στο κορμί μου.</div><div><br /></div><div>Ακούω τον άνεμο Σιμούν που σφυρίζει, ακούω το απαλό θρόισμα της άμμου, καθώς κυλά: ένα στεγνό επιφανειακό ποτάμ, ταξειδιάρικες αμμοθίνες κάτω από τα πόδια των καραβανιών.</div><div><br /></div><div>Τα πόδια, ένα μετά το άλλο, περπατούν, ριζώνουν λες για λίγο μέσα της και μετά αναδύονται από την άμμο, για να ξαναχωθούν εκ νέου στους καυτούς της κόκκους.</div><div><br /></div><div>Καραβάνι, ο ένας πίσω από τον άλλο. Παντού μονάχα άμμος και ένα ελαφρύ αεράκι, που κάνει τα ρούχα μας να κυματίζουν.</div><div><br /></div><div>Η φωνή έρχεται από το πουθενά, κεραυνός εν αιθρεία, σκληρή, απόλυτη, εκκωφαντική:</div><div><br /></div><div>"Σουσάμι, άνοιξε!"</div><div><br /></div><div>Και τότε ο οστέινος βράχος του κρανίου μου αρχίζει να κινείται: φως πύρινο που πέφτει και χαράζει την υγρή, δαιδαλώδη σκιά του κεφαλιού μου.</div><div><br /></div><div>Ο ανελέητος ήλιος της ερήμου στεγνώνει τον πόνο, εξατμίζει τον φόβο, δεν μένει πια τίποτε μέσα στη φαιά σπηλιά, μονάχα φως: καυτό σα φωτιά, κοφτερό σαν καλοακονισμένο γιαταγάνι.</div><div>Ένας φωτεινός κατακλυσμός κοσμικής ενέργειας που αντιλαλεί στα μηνίγγια, γεμίζει τα μάτια σαν κλεψύδρα άμμου, με τους κόκκους να πέφτουν νικημένοι και τους βολβούς να γίνονται ολόγιομα φεγγάρια. </div><div><br /></div><div>Το χέρι αναζητά το στήθος, ένας αναστεναγμός ξεφεύγει:</div><div><br /></div><div>"Σουσάμι, κλείσε!"</div><div><br /></div><div>Η οστέινη πλάκα επιστρέφει στη θέση της. Μάταια τα χέρια θέλουν να τη συγκρατήσουν. Με νίκησε η έρημος, δε θα βρω ποτέ την όαση. Ποτέ δε θα μου λείψει η δροσερή της ανάσα. Νερό δεν θα ξαναβρέξει τα χείλη μου. Η σπηλιά τώρα ένα περίκλειστο ηφαίστειο, όλο μάγμα.</div><div>Αισθάνομαι πώς παύω πια να νιώθω.</div><div>Αρχίζω και λυώνω.</div><div><br /></div><div>Έχω γίνει φως...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7389296293078684401?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-69606511140985607502010-08-23T00:13:00.006+03:002010-08-23T00:49:20.852+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGYPcNvp0I/AAAAAAAAA9Y/ZJTc_iQa0UM/s1600/IMG_5325.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGYPcNvp0I/AAAAAAAAA9Y/ZJTc_iQa0UM/s320/IMG_5325.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508351210290128706" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGYOtopHBI/AAAAAAAAA9A/HtOoJcxl7q8/s1600/IMG_5247.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGYOtopHBI/AAAAAAAAA9A/HtOoJcxl7q8/s320/IMG_5247.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508351197786479634" /></a><br /><div>Ναι, χάθηκα για λίγο καιρό... αλλά ήταν αναγκαίο... και αναγκαστικό.</div><div>Αναγκαίο διάλειμμα από έναν δύσκολο χειμώνα και ακόμη πιο δύσκολο καλοκαίρι, αλλά και αναγκαστικό, μιας και η καρτοσύνδεση με το διαδίκτυο ήταν φέτος απελπιστικά αργές...</div><div>Οι εικόνες είναι όλες από το καταφύγιό μας...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXglvFE8I/AAAAAAAAA84/qe6y6XQO3z8/s1600/IMG_5238.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXglvFE8I/AAAAAAAAA84/qe6y6XQO3z8/s320/IMG_5238.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508350405392012226" /></a>Παρόλο που υπάρχει πληθώρα οπωροφόρων εδώ αναρτώ φωτογραφίες της πλέον φωτογενούς ελιάς...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXgesD0dI/AAAAAAAAA8w/0pp_XE3gbZ0/s1600/IMG_5237.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXgesD0dI/AAAAAAAAA8w/0pp_XE3gbZ0/s320/IMG_5237.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508350403500298706" /></a>Μοιάζει με γλυπτό, άλλοτε με αλλόκοτο κόσμο νεράιδων και ξωτικών..<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXgHbs6_I/AAAAAAAAA8o/U4KC7sr-Fv0/s1600/IMG_5236.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXgHbs6_I/AAAAAAAAA8o/U4KC7sr-Fv0/s320/IMG_5236.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508350397257673714" /></a>Αρκεί να την κοιτάξεις πιο προσεκτικά και θα δεις τις μορφές να ξεπηδούν...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXfz-oWBI/AAAAAAAAA8g/S-R3YqvqnCs/s1600/IMG_5235.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXfz-oWBI/AAAAAAAAA8g/S-R3YqvqnCs/s320/IMG_5235.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508350392035465234" /></a>...να μιλάνε...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXBzsS8PI/AAAAAAAAA8Y/gDWydpeP1Hk/s1600/IMG_5234.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXBzsS8PI/AAAAAAAAA8Y/gDWydpeP1Hk/s320/IMG_5234.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508349876562489586" /></a>... να χάνονται στον αέρα...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXB0qNaTI/AAAAAAAAA8Q/FfL5iA5q8Jw/s1600/IMG_5233.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXB0qNaTI/AAAAAAAAA8Q/FfL5iA5q8Jw/s320/IMG_5233.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508349876822174002" /></a>... ή να κουρνιάζουν απαλά μες στον κορμό...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXBDZR18I/AAAAAAAAA8A/laenbvN8pko/s1600/IMG_5230.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGXBDZR18I/AAAAAAAAA8A/laenbvN8pko/s320/IMG_5230.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508349863597823938" /></a>...ελιά παμπάλαιη...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGWflg8yoI/AAAAAAAAA74/lkwf7vHpppI/s1600/IMG_5227.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGWflg8yoI/AAAAAAAAA74/lkwf7vHpppI/s320/IMG_5227.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508349288641251970" /></a>...δυνατή...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGWfW-DkKI/AAAAAAAAA7w/6Sxa0FhPTz4/s1600/IMG_5226.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/THGWfW-DkKI/AAAAAAAAA7w/6Sxa0FhPTz4/s320/IMG_5226.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5508349284736798882" /></a>και πεισματάρα...</div><div><br /></div><div>καλώς σας βρήκα!</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6960651114098560750?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-55704123642787779852010-06-30T16:04:00.010+03:002010-07-18T01:16:14.061+03:00Για ποιο πράγμα να γράψω, αλήθεια;<br />Όταν γνωρίζω ότι μέσα σε λίγους μήνες εκτέθηκαν στον κίνδυνο σοβαρής μόλυνσης από πετρέλαιο τόσο το Great Barriere Reef όσο και η ευρύτερη περιοχή του κόλπου του Μεξικού...<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://cdn.sheknows.com/articles/great-barrier-reef_2(1).jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 600px; height: 800px;" src="http://cdn.sheknows.com/articles/great-barrier-reef_2(1).jpg" border="0" alt="" /></a><div><br /><div><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-111997-galleryV9-yguu.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 623px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-111997-galleryV9-yguu.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Γιατί να αισιοδοξώ, όταν υπάρχουν παντού χαίνουσες πληγές από προηγούμενες πετρελαιοπηγές, όπως η παραπάνω στο Δέλτα του Νίγηρα, όπου η </span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">Shell λυμαινόταν για περισσότερα από 50 χρόνια την περιοχή... Μέχρι σήμερα </span></span><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;">υπολογίζεται από τους διεθνείς περιβαλλοντολογικούς οργανισμούς ότι, </span><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;">λόγω των κατεστραμμένων αγωγών και δολιοφθορών, κάθε χρόνο δηλητηριάζουν έδαφος, υπέδαφος και υδροφόρο ορίζοντα γύρω στα 13 εκατομμύρια βαρέλια πετρέλαιο, περίπου η ίδια ποσότητα με αυτήν...</span></div><div><span class="Apple-style-span"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"></span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;"><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px;"><br /></span></span></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-83861-galleryV9-wcsu.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 402px; height: 600px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-83861-galleryV9-wcsu.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">... που διέρρευσε το 1989 στη θάλασσα, όταν το "Exxon Valdez" έπεσε πάνω σε κάτι βράχια έξω από την Αλάσκα. Ένα γεγονός που όσο σύντομα κι αν σήκωσε κύματα διαμαρτυρίας άλλο τόσο σύντομα ξεχάστηκε και έσβησε από τη μνήμη πολλών</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></span></div><div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-110788-galleryV9-bedl.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 563px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-110788-galleryV9-bedl.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Ή όπως στη Δυτική Σιβηρία όπου οι προβληματικοί αγωγοί χάνουν συνεχώς από τις ενώσεις του. Εκτιμάται ότι κάθε χρόνο διαρρέουν περισσότεροι από 100.000 τόνοι αργού πετρελαίου, υπολογίζοντας απλώς τα επισήμως καταγεγραμμένα "ατυχήματα".</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span><div><br /></div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-110778-galleryV9-swor.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 569px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-110778-galleryV9-swor.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style="font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="line-height: 16px; font-size:-webkit-xxx-large;"><br /></span></span><div style="text-align: center;"><span class="Apple-style-span" style="color:#551A8B;"><u><br /></u></span></div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-110791-galleryV9-hepq.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 567px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-110791-galleryV9-hepq.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Οι θανατηφόρες κηλίδες πετρελαίου ανήκουν δυστυχώς στην καθημερινή ρουτίνα. Εδώ η εικόνα από εξέδρα εξόρυξης έξω από τις γερμανικές ακτές της Βόρειας Θάλασσας όπου υπάρχουν γύρω στις 400. Στο αρχικό εξορυγμένο μείγμα Πετρελαίου-Αερίων-Νερού γίνεται επιτόπου διαχωρισμός κατά τον οποίο το περιττό νερό, το οποίο όμως δεν είναι καθαρό, ελευθερώνεται ως έχει στη θάλασσα, έτσι ώστε γύρω από κάθε τέτοια πλατφόρμα να σχηματίζονται σε μόνιμη βάση κηλίδες που περιέχουν πετρέλαιο.</span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span><div><br /></div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-110783-galleryV9-ewgv.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 550px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-110783-galleryV9-ewgv.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Αεροφωτογραφία από το Syncrude Oilsand Mine το οποίο βρίσκεται σε μια... δασώδη έκταση βόρεια του Fort McMurray: Το πετρέλαιο που εξορύσσεται από αμμώδες έδαφος είναι το "πιο βρώμικο πετρέλαιο στον κόσμο" του οποίου ο καθαρισμός γίνεται με χρήση καυτού νερού προκειμένου να απομακρυνθεί η άμμος. Η όλη διαδικασία είναι εξαιρετικά επιβαρυντική για το περιβάλλον. Εξαιτίας αυτής της δραστηριότητας θα μπορούσε μέχρι το 2015 να γίνει ο Καναδάς η χώρα με την υψηλότερη εκπομπή CO2. </span></span><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span><div><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;"><br /></span></div><div><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.spiegel.de/images/image-110796-galleryV9-evce.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 850px; height: 565px;" src="http://www.spiegel.de/images/image-110796-galleryV9-evce.jpg" border="0" alt="" /></a><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">Σκιάχτρο[!!!] στην Αλμπέρτα του Καναδά. Υποτίθεται ότι διώχνει τα αποδημητικά πουλιά εμποδίζοντάς τα να σταματήσουν στη δηλητηριώδη λάσπη η οποία έχει μολυνθεί από τα χιλιάδες τοξικά απόνερα των εγκαταστάσεων άντλησης και διύλισης του πετρελαίου. Πρόκειται </span></span><span class="Apple-style-span" style=" line-height: 16px; font-family:verdana, arial, helvetica, geneva, sans-serif;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:medium;">για μια τεράστια έκταση από την οποία δεν λείπουν τα μεγάλα ονόματα του πετρελαιόκοσμου, για παράδειγμα οι ΗΠΑ ετοιμάζουν νέο αγωγό που θα συνδέει το Τέξας με την Αλμπέρτα...</span></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /><object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/OQr1-XOoedY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/OQr1-XOoedY&amp;hl=el_GR&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br />Syncrude Oilsand Mine<br /></div></div></div></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΥΓ σχεδόν όλες οι φωτό είναι από σχετικό άρθρο του <a href="http://www.spiegel.de/wirtschaft/soziales/0,1518,707056,00.html">Spiegel</a>. Τα δε κείμενα έχουν βασιστεί στις αρχικές του λεζάντες...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5570412364278777985?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-86691372586590435172010-06-15T16:11:00.002+03:002010-06-15T16:15:15.843+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/NwiML8pCB7E&hl=el_GR&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/NwiML8pCB7E&hl=el_GR&fs=1&color1=0x2b405b&color2=0x6b8ab6" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><br />Θα το αποφασίσουμε όμως;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8669137258659043517?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-53310650756536204642010-06-11T21:05:00.003+03:002010-06-11T21:22:09.974+03:00<a href="http://www.google.gr/imgres?imgurl=http://www.oldskoolman.de/bilder/plog-content/images/allerlei/dies_und_das/rostige-eisenkette.jpg&imgrefurl=http://www.oldskoolman.de/bilder/allerlei/dies_und_das/rostige-eisenkette/&usg=__AvA8IToQZ5c24-rftrAlV4LrR2o=&h=1000&w=1000&sz=151&hl=el&start=19&itbs=1&tbnid=4yHxReh6w6c4uM:&tbnh=149&tbnw=149&prev=/images%3Fq%3DEisenkette%26hl%3Del%26gbv%3D2%26tbs%3Disch:1"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.oldskoolman.de/bilder/plog-content/thumbs/lrg-2110-rostige-eisenkette.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 600px; height: 600px;" src="http://www.oldskoolman.de/bilder/plog-content/thumbs/lrg-2110-rostige-eisenkette.jpg" border="0" alt="" /></a></a><br /><br />Έναν έναν τους μάζευα.<br />Μερικοί ήταν ασημένιοι, άλλοι χάλκινοι, άλλοι χρυσοί, νόμιζα...<br />-τελικά όλοι σιδερένιοι ήτανε, και σκουριασμένοι από μέσα-<br /><br />Τους μάζευα και τους ένωνα. Και τους χάζευα και τους μετρούσα.<br />Μερικοί άστραφταν, άλλοι γυάλιζα απλώς, νόμιζα...<br />-τελικά όλοι σκουριασμένοι ήτανε, και δεν είχαν καμμιά αξία-<br /><br />Και όπως τους ένωνα τους περνούσα γύρω από τον λαιμό μου και κορδωνόμουν.<br />Μερικοί ήταν ελαφριοί άλλοι βαριοί, νόμιζα...<br />-τελικά όλοι ήταν ασήκωτοι, και μου τρίβανε το δέρμα-<br /><br />Περπατούσα χαρούμενη. Ήμουνα πιο όμορφη τώρα, νόμιζα...<br />-τελικά απλώς περιόριζα σιγά σιγά τις κινήσεις μου, και δεν το καταλάβαινα-<br /><br />Και μια μέρα ξύπνησα. Κάτι με τράβαγε. Από το λαιμό και με έσφιγγε. <br />Με έσφιγγε ένα σκυλίσιο κολλάρο.<br />Πρέπει να μεταμορφώθηκα ενώ κοιμόμουν, νόμιζα...<br />Πρέπει να είχα γίνει σκύλος.<br /><br />-τελικά οι κρίκοι μού χαμογέλασαν με τα στρογγυλά τους στόματα όλο κακία: ήτανε πλέον μια αλυσίδα-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5331065075653620464?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-8872257397708573992010-06-08T11:27:00.006+03:002010-06-08T12:01:51.309+03:00<a href="http://www.madphotoworld.com/garbage-truck/completely-painted/christiania-garbage-truck.html"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.madphotoworld.com/2008/02/19/Christiania-Garbage-Truck.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 900px; height: 600px;" src="http://www.madphotoworld.com/2008/02/19/Christiania-Garbage-Truck.jpg" border="0" alt="" /></a></a><br /><br />Ξύπνησε και πάλι τουρτουρίζοντας. Για άλλη μια φορά κάποιος του είχε αρπάξει, εκεί που κοιμόταν, το σακί με το οποίο σκεπαζόταν. Καλύτερα, έτσι, σκέφτηκε, καθώς προσπαθούσε να βολέψει το πρόσωπό του σε ένα κομματάκι σπασμένο καθρέφτη. Τα μαλλιά και τα γένια του σχημάτιζαν μια χαίτη γύρω από το αλλοτινό άσπρο πρόσωπό του. Τα χείλια του ήταν σκασμένα, τα μάτια του, ή μάλλον το αριστερό του μάτι είχε και πάλι κοκκινίσει. Κοίταξε το ρολόι του, ένα απλό πλαστικό κατασκεύασμα "δώρο" της Εταιρείας Αποκομιδής Σκουπιδιών, απορημένα. Το ξυπνητήρι δεν είχε λειτουργήσει. Αν δεν ξύπναγε από το κρύο θα καθυστερούσε και αυτό θα του κόστιζε εκατόν δεκαέξι αρνητικούς πόντους. Αυτό σήμαινε ότι με άλλους τόσους και άλλους δεκαοκτώ θα έχανε μια "ευκαιρία ανάπαυλας" όπως ονόμαζαν την ελεύθερη μέρα που τους έδιναν κάθε δεκατέσσερις. Από τότε που για τον πληθυσμό του Εσωτερικού Δακτυλίου εφαρμόστηκε η Διπλή Εβδομάδα το κράτος, ή ό,τι τελος πάντων είχε απομείνει από αυτό είχε αυξήσει τα κέρδη του. Η Ομάδα Ανασυγκρότησης, δηλαδή η κάτοικοι του Εξωτερικού Δακτυλίου, υποστήριζαν ότι αυτό ήταν μια προσωρινή έκτακτη ανάγκη, μέχρις ότου η χώρα ή ό,τι τέλος πάντων είχε απομείνει από αυτήν, να ορθοποδούσε και πάλι.<br />Έχωσε το χέρι του μέσα σε ένα σωρό από σκουπίδια, εκεί που κάποτε ήταν η καθαρή γωνιά ενός σαλονιού και έβγαλε ένα μισοφαγωμένο και μαυρισμένο μήλο. Ύστερα, φόρεσε μια κουρελιασμένη ζακέτα, φόρεσε ένα ζευγάρι γαλότσες, το μόνο πράγμα που υπήρχε σε αφθονία στον Εσωτερικό Δακτύλιο και που κάθε έξι μήνες τους τα πέταγαν από ένα ελικόπτερο σε μεγάλες ποσότητες και κατέβηκε προσεκτικά τα γεμάτα σκουπίδια και ακαθαρσίες σκαλοπάτια του κτηρίου στο οποίο είχε βρει καταφύγιο τον τελευταίο μήνα.<br />Η μέρα ήταν σκοτεινή, μαυροκόκκινα σύννεφα κάλυπταν τον ουρανό και δεν άφηναν τον Εσωτερικό Δακτύλιο να αναπνεύσει: η δυσωδία θα έμενε εγκλωβισμένη, ούτε ο ουρανός άντεχε πλέον τη βρωμερή ανάσα αυτού του τόπου και είχε κρυφτεί πίσω από το παραπέτασμα των νεφών.<br />Το γόνατό του τον πέθαινε, η μέση του πονούσε, αλλά όσο πλησίαζε στον πρώτο Κόμβο Ελέγχου, προσπάθησε να επιβληθεί στον πόνο του: οι φύλακες είχαν μάτι εξασκημένο και έδιωχναν όποιον φαινόταν να έχει σοβαρά προβλήματα υγείας. Σφίγγοντας τα δόντια πλησίασε την μεταλλική πόρτα και χτύπησε το κουδούνι. Αμέσως ένιωσε το δυνατό φως δύο προβολέων να τον λούζουν. Μέρα ή νύχτα ή ίδια ιστορία με τους προβολείς και τους ελέγχους.<br />Πέρασε, του είπε κοφτά η γνωστή φωνή και μπήκε στον προθάλαμο. Αμέσως έβγαλε από την τσέπη του ένα μικρό πατσαβουράκι, το μόνο πράγμα επάνω του που έδειχνε κάπως πιο καθαρό. Με ένα παρατεταμένο φφφφσσσς ένιωσε το απολυμαντικό νέφος να τον τυλίγει. Με το πατσαβουράκι του στα μάτια και τη μύτη υπέμενε τη διαδικασία αρκετά πιο ανώδυνα, τουλάχιστον το κάψιμο στο στήθος του παρέμενε σε ανεκτό επίπεδο. Αμέσως μετά άνοιξε μια μικρή πόρτα στο πλάι, όχι η κεντρική που θα τον οδηγούσε στο ίδιο το φυλάκιο, από το οποίο ξεκινούσε μια φυσούνα, σαν αυτές που θυμόταν από τα αεροδρόμια, μονάχα πολύ πιο σκοτεινή, χαμηλή και κοντή σε μήκος: η άκρη της κατέληγε στην καμπίνα ενός απορριμματοφόρου, του δικού του απορριμματοφόρου. Μόλις τον είδαν στη θέση του η φυσούνα τραβήχτηκε και ένας φρουρός με μάσκα ήρθε όπως κάθε μέρα και τον σφράγισε από έξω μέσα στο όχημα. Τώρα πια αυτός και το όχημα θα ήταν ένα, για τις επόμενες δέκα ώρες, ό,τι κι αν συνέβαινε στο όχημα θα συνέβαινε και σε εκείνον, όπως το έμβρυο που ακολουθεί πάντοτε τη μάνα του.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-887225739770857399?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-22763952156861021072010-05-30T19:30:00.007+03:002010-05-31T12:06:13.243+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://farm3.static.flickr.com/2280/2288994193_1630738597.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 500px; height: 333px;" src="http://farm3.static.flickr.com/2280/2288994193_1630738597.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><span style="font-style:italic;">η εικόνα είναι του</span> <a href="http://www.flickr.com/photos/ichbingenial/">ichbingenial</a><br /><br />Το βαγόνι έστεκε εκεί: αφημένο στον αχρησιμοποίητο πλέον τομέα του σιδηροδρομικού σταθμού, σαράντα χρονών λέγανε ότι ήταν, ξύλινο με μια βαριά συρόμενη πόρτα, με τις σανίδες σε κάποια σημεία αραιωμένες, ένα παλιό βαγόνι που κάποτε μετέφερε εμπορεύματα.<br />Μια άδειαζε και μια γέμιζε. Στην αρχή το άγχωνε όλη αυτή η διαδικασία, η ελπίδα της πλήρωσης, η αγωνία της απώλειας, η αναμονή του ταξιδιού, η απογοήτευση στους βρωμερούς σταθμούς, το αταίριαστο του βαγονιού, αυτού το γεμάτου πάντοτε παράταιρα αντικείμενα, άλλοτε ζώα, με τους πολυτελείς σταθμούς των μεγάλων πόλεων.<br /><br />Γέμιζε και άδειαζε και πολλές φορές ξαναγέμιζε προτού αδειάσει ή άδειαζε σταθερά χωρίς ποτέ να γεμίσει πλήρως, ένα αέναο συν και πλην, όμοια με τα κατάστιχα του μπακάλη μια μέρα πολύβουη και με πολλή πελατεία.<br />Γέμιζε και άδειαζε. Ξεκινούσε και σταματούσε. Μετά την άφιξη η αναχώρηση, εναλλαγή μέρας και νύχτας, ζέστης και κρύου, συν και πλην. Πάντοτε συν και πλην.<br /><br />Και κάποτε -θά 'χαν περάσει ήδη πολλά χρόνια, ναι πολλοί υποστήριζαν ότι ήταν κάπου στα σαράντα, μα έμοιαζε αιωνόβιο, λες και είχε ζήσει χιλιετίες, περνώντας γρήγορα από τόπους, ανθρώπους, όνειρα και ζωές άλλων, έφτασε. Έφτασε. ή τουλάχιστον έτσι είχε πιστέψει αυτό τότε.<br /><br />Από τότε στέκει εκεί στον αχρησιμοποίητο πλέον τομέα του σιδηροδρομικού σταθμού, ξύλινο με μια βαριά συρόμενη πόρτα, με τις σανίδες σε κάποια σημεία αραιωμένες, ένα παλιό βαγόνι που μετέφερε εμπορεύματα.<br /><br />Το άγχωνε άραγε όλη αυτή η διαδικασία, η ελπίδα της πλήρωσης, η αγωνία της απώλειας, η αναμονή του ταξιδιού, η απογοήτευση στους βρωμερούς σταθμούς, το αταίριαστο του βαγονιού, αυτού το γεμάτου πάντοτε παράταιρα αντικείμενα, άλλοτε ζώα, με τους πολυτελείς σταθμούς των μεγάλων πόλεων; Ή συναισθανόταν τη ματαιότητα της κτήσης, του προορισμού;<br /><br />Και πάντοτε απορούσα: ήταν άραγε ένα βαγόνι που πια είχε αδειάσει ή που ίσως και να είχε γεμίσει ασφυκτικά και για πάντα από αυτά που κάποτε είχε περικλείσει, να είχε λοιπόν χορτάσει ή ποτέ να μην ένιωσε κάτι από τη μυρωδιά, τους ήχους, το βάρος αυτών που μετέφερε;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2276395215686102107?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-12354594727299721462010-05-06T23:37:00.003+03:002010-05-06T23:57:57.604+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/vZmwNk-yayk&hl=el_GR&fs=1&"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><param name="allowscriptaccess" value="always"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/vZmwNk-yayk&hl=el_GR&fs=1&" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><div><br /></div>Εντάξει.<div>έπρεπε λοιπόν να τον αντιμετωπίσει και πάλι. Επίμονος, επίμονος, επίμονος, μονάχα αυτή η λέξη της ερχόταν στο μυαλό και ένιωθε να φουντώνει κάτι μέσα της που θα μπορούσε να είναι και θυμός, τα μάγουλά της λες και έλεγαν λιγάκι να κοκκινίσουν, δεν ξέρω, θα τολμούσα να πω ότι πράγματι είχε αρχίσει να αισθάνεται θυμωμένη.</div><div>Αυτός εκεί.</div><div>Να παραμένει απέναντι, να την κοιτά μέσα από το τετράγωνο πλαίσιό του. Επίμονος: αυτή η λέξη, συνεχώς και μόνο αυτή η λέξη, σαράντα χρόνια τώρα, εκεί, απέναντί της, πάντοτε, να την κοιτά και να επιμένει.</div><div><br /></div><div>Έσκυψε. Χάθηκε από το πλαίσιο και σίγουρα θα είχε χαθεί και εκείνος, αλλά να που δεν μπορούσε να κοιτάξει, δεν μπορούσε να σιγουρευτεί, δεν μπορούσε να τον τρομάξει. Κάποτε το είχε δοκιμάσει. Τώρα πια ήξερε ότι εκείνος γνώριζε. Και ότι ήταν πάντοτε εκεί. Να παραμένει, να επιμένει με τρόπο αυθάδη, φορτικό, ναι ήταν σίγουρη πλέον ότι αισθανόταν θυμωμένη. Αλλά και πάλι αυτό δεν ήταν αρκετό, αφού μόλις θα σήκωνε το κεφάλι της θα έπρεπε και πάλι να τον αντιμετωπίσει.</div><div>Αυτόν τον γελοίο.</div><div>Αυτόν τον επίμονο.</div><div><br /></div><div>Αυτόν τον απαράδεκτο που αντί για οργή αισθανόταν μάλλον, ίσως, εντάξει, μπορεί και σίγουρα θυμό.</div><div><br /></div><div>αντί να αισθάνεται ντροπή.</div><div>αντί να αισθάνεται οργή.</div><div><br /></div><div>Αυτή και αυτός ο επίμονος εαυτός της.</div><div><br /></div><div>Στον καθρέφτη. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-1235459472729972146?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-46590064035976637642010-04-27T15:44:00.003+03:002010-04-27T16:27:17.534+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.n24.de/media/_fotos/8verbraucher/2008_1/mai_3/kleingeld_dpa_gr.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 476px; height: 358px;" src="http://www.n24.de/media/_fotos/8verbraucher/2008_1/mai_3/kleingeld_dpa_gr.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><div>Η μυρωδιά ήταν δυνατή. Φρέσκο ψωμί, ζεστό και τραγανό. Η πείνα μεγάλη. Είχε να φάει από χθες το απόγευμα και ήταν ήδη επτά και μισή της επομένης. Ήταν βιαστική έπρεπε να φτάσει σε κείνο το σπίτι στις οκτώ και τέταρτο αλλά η μυρωδιά την είχε κόλλησε τώρα εκεί στην είσοδο του φούρνου.</div><div>-Θες κάτι γιαγιά; άκουσε μια φωνή να τη ρωτάει από μέσα, νεαρή φωνή, καθαρή μα απρόσωπη.</div><div>Δε μίλησε. Έκανε δυο βήματα παρακεί και χτύπησε με το χέρι το ρούχο της. Η δεξιά τσέπη κουδούνισε ελαφρά. Έβαλε το χέρι και μάζεψε ένα ένα τα σπόρια-κέρματα.</div><div>'Ενα ευρώ και κάτι ψιλά ήταν. Χαρτονόμισμα κανένα.</div><div>Δίλημμα: ή έπαιρνε λίγο ψωμί τώρα και πήγαινε με τα πόδια, καθυστερώντας όμως έτσι στα σίγουρα, ή αγόραζε το εισιτήριο που της έλειπε και πήγαινε στη στάση. Αναστέναξε. </div><div><br /></div><div>Ένα ευρώ και κάτι ψιλά. Όσες φορές κι αν τα κοίταζε, όσες φορές κι αν τα έριχνε στην τσέπη της και τα έβγαζε πάλι δεν άλλαζε τίποτε. Ίσα ίσα που κάποια στιγμή το ένα δεκαρικάκι σκάλωσε σε κάποιες κλωστές που περίσσευαν μέσα στην τσέπη και σαν να το έχασε για λίγο.</div><div><br /></div><div>'Ενα ευρώ και κάτι ψιλά. Αυτό της είχε πλέον απομείνει και έπρεπε να περιμένει μέχρι το απόγευμα που θα της μετρούσε η κυρά το μεροκάματο. Αν της το μετρούσε κι αυτό. Δυσκολεύομαι, της είχε πει τις προάλλες, όταν γύρισε από το ακριβό κομμωτήριο της γωνίας από το οποίο γύρισε αγνώριστη και με πλουμιστά νύχια.</div><div><br /></div><div>-Κάνε στην άκρη χριστιανή μου, της είπε ένας βιαστικός και την έσπρωξε την ώρα που ξανάκρυβε το θησαυρό της στην τσέπη. Κάτι κουδούνισε στο πεζοδρόμιο και τσούλησε μακρυά. Έντρομη ξανάβγαλε τα κέρματα και τα μέτρησε, μα ήταν ανώφελο: όλες τις φορές απλώς τα κοίταζε χωρίς να τα μετράει. Τουλάχιστον το ευρώ ήταν ακόμη εκεί. Δικό της.</div><div><br /></div><div>Πήγε άλλο ένα βήμα πιο κει και κοίταξε απέναντι στη στάση. Ο κόσμος μυρμήγκιαζε, πάλι δεν θα είχε λεωφορείο, ποιος ξέρει. Πήγε άλλο ένα βήμα και πάλι κατά το φούρνο. Μουρμούριζε. Ένα ευρώ και κάτι ψιλά. Ένα ευρώ και κάτι ψιλά. </div><div><br /></div><div>[Θυμήθηκε ή νόμιζε πως θυμήθηκε τα όνειρά της, αραχνιασμένα και σκοροφαγωμένα, πατσαβούρες ριγμένες στη γωνία]</div><div> </div><div>Και τότε θύμωσε. Πήρε μια ανάσα και αργά αργά ανέβηκε τα δυο σκαλάκια του φούρνου. </div><div>-Καλώς τηνε, καλημέρα, της είπε η ίδια νεαρή φωνή. Σαν να είχε γλυκάνει τώρα.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Έφτασε σχεδόν ένα τέταρτο αργότερα στο σπίτι και βρήκε εκεί την κυρά να καπνίζει και να χειρονομεί μιλώντας δυνατά έξω στο μπαλκόνι στο κινητό της. Ούτε που την πήρε χαμπάρι. Ήσυχα ήσυχα, όπως σε όλη τη ζωή της, πήγε στο αποθηκάκι και φόρεσε την ποδιά της. Μάζεψε καλύτερα τα μαλλιά της και σήκωσε τα μανίκια της. Σε λίγο άκουσε την εξώπορτα να χτυπά και τα τακούνια να απομακρύνονται νευρικά.</div><div><br /></div><div>Χαμογέλασε. Στη τσέπη της είχε ένα κομμένο κομμάτι ψωμί. Ήταν ακόμη ζεστό και πάντοτε τραγανό. Το έβγαλε και δάγκωσε με την καρδιά της άλλη μια μπουκιά. </div><div>Και μετά ρίχτηκε στη δουλειά της. Αμίλητη μα ευτυχισμένη. Αόρατη για τους περισσότερους και μη σημαντική.</div><div><br /></div><div>Ένα ευρώ και κάτι ψιλά.</div><div>Η ζωή της όλη. </div><div><br /></div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4659006403597663764?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-48250612317979315502010-04-23T13:13:00.003+03:002010-04-23T13:30:07.959+03:00<object width="480" height="385"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/sZz2tXJvYAA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/sZz2tXJvYAA&amp;hl=en_US&amp;fs=1&amp;" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="480" height="385"></embed></object><br /><div><br /></div><div>Αργά μα σταθερά το θηρίο ξυπνά και πάλι μέσα μου...</div><div><br /></div><div>Τα αυτιά ορθώνονται και η μύτη υγραίνεται σιγά σιγά καθώς οσφραινόμαστε τον αέρα.</div><div>Το θηρίο και εγώ.</div><div><br /></div><div>Τα μάτια ανοίγουν με τις κόρες έτοιμες να πιουν το φως, να ξεδιψάσουμε από το πολύμηνο σκοτάδι.</div><div>Το θηρίο και εγώ.</div><div><br /></div><div>Γλειφόμαστε, η πείνα ανείπωτη μετά το ατελείωτο ζευγάρωμα μέσα του, μέσα μου.</div><div>Το θηρίο και εγώ.</div><div><br /></div><div>Τα νύχια μου είναι έτοιμα, και τα δόντια μου γυαλίζουν καθώς ουρλιάζω και πάλι.</div><div>Το θηρίο εγώ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4825061231797931550?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-52394028351406831312009-08-28T11:38:00.005+03:002009-08-28T13:05:29.057+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.bildhauer-hoeger.de/kunst/Haltestelle/Haltestelle_600.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 450px; height: 600px;" src="http://www.bildhauer-hoeger.de/kunst/Haltestelle/Haltestelle_600.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://www.bildhauer-hoeger.de/kunst/Haltestelle/haltestelle.html">"Haltestelle", Luis Höger, 1995</a><br /><br />Στην αρχή ήταν απλώς μια υποψία: αυτή η ύπουλη, αμφίβολη υποψία πως κάτι δεν πάει καλά. Το πρώτο πρώτο χνώτο υποψίας, αυτό που σε κάνει να υποπτεύεσαι τελικά, πως όλα είναι ιδέα σου, αποτέλεσμα αυτής της παραμορφωμένης εικόνας που έχουμε συχνά για πράγματα που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, αλλά δεν μας αγγίζουν ή περνούν φευγαλέα μονάχα από το οπτικό μας πεδίο. <br /><br />Κι όμως ήταν τρεις τέσσερις μέρες τώρα που θα έπαιρνε όρκο, γιατί τώρα τον είχε απομονώσει από το καθημερινό ενιαίο σύνολο, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτόν τον στύλο της στάσης, αυτόν που υποδεικνύει στον οδηγό και στους επίδοξους επιβάτες πού πρέπει να σταματήσει ο μεν και να περιμένουν οι δε... <br /><br />Χρόνια τώρα, έμενε πάνω από είκοσι χρόνια στην ίδια γειτονιά, ο στύλος βρισκόταν σε απόλυτη ευθεία με την αριστερή γωνία της πόρτας του ζαχαροπλαστείου και την κάτω δεξιά γωνία της χτιστής ζαρντινιέρας με τα γεράνια... Καθώς στεκόταν πάντοτε στο ίδιο σημείο -ευτυχώς η στάση του σπανίως είχε κόσμο, γιατί αγχωνόταν και μονάχα στην ιδέα ότι θα μπορούσε κάποιος να στέκεται στην αγαπημένη του θέση- θαύμαζε το αίσθημα αρμονίας και τάξης που πρέπει, ναι σίγουρα πρέπει, να είχε ο εργάτης ή οι εργάτες που τον είχαν τοποθετήσει. <br /><br />Αλήθεια, πόσοι να ήταν, αναρωτήθηκε, να ήταν μονάχα ένας; Α, μπα, σίγουρα το λιγότερο θα πρέπει να ήταν δύο... Ο ένας θα έκανε την τρύπα, ο άλλος; Μήπως ο άλλος είχε υποδείξει το σημείο ή είχε απλώς κατεβάσει τον στύλο από το φορτηγό; Όχι, όχι, μαζί θα τον είχαν κατεβάσει κι αν έκρινε από τον τρόπο που έβλεπε να εργάζονται αυτές οι ομάδες, τότε σίγουρα θα ήταν τρεις. Ο τρίτος πρέπει να ήταν ο οδηγός του φορτηγού. Αυτοί συνήθως την αράζουν μετά και περιμένουν. Λες να ήταν ο οδηγός εκείνος που το επέλεξε; Το σημείο; Οι δύο να κρατούν τον στύλο, ή μάλλον ο ένας το κομπρεσέρ και ο άλλος… Όχι, όχι… τότε το σημείο το διάλεξε αυτός με το κομπρεσέρ, μα αυτοί είναι συνήθως κάτι ταλαιπωρημένοι τύποι, σπανίως τους δίνουν ωτασπίδες και γάντια, βαριεστημένος σίγουρα και βαρύς… Μπορεί αυτός ο στύλος να βρέθηκε εκεί, σε απόλυτη ευθεία με την αριστερή γωνία της πόρτας του ζαχαροπλαστείου και της κάτω δεξιά γωνίας της χτιστής ζαρντινιέρας από σύμπτωση, τύχη; Τα πράγματα ίσως να ήταν ευκολότερα να εξηγηθούν αν ήταν τέσσερις: ο οδηγός, ο τύπος με το κομπρεσέρ και δύο άλλοι που κρατώντας μαζί τον στύλο… Μα βέβαια, τι τέσσερις, πέντε πρέπει να ήταν: ο οδηγός, ο τύπος με το κομπρεσέρ, οι δύο που κρατούσαν μαζί τον στύλο και ο πέμπτος, ο καλλιτέχνης, η ψυχή του εγχειρήματος, αυτός που έχοντας κατέβει λιγάκι από το πεζοδρόμιο, είπαμε η στάση αυτή είχε σπανίως κόσμο, το ίδιο ίσχυε και για τον δρόμο, όπου τα αυτοκίνητα ήταν μάλλον λιγοστά, θέλησε να κάνει ένα δώρο ύψιστης αρμονίας σε αυτήν την μοναδική γειτονιά, την γειτονιά του, και έτσι, όρθιος πάνω στο οδόστρωμα, χωρίς το φόβο μην τον πατήσουν, άλλωστε πιθανότατα το φορτηγό να ήταν κατά τέτοιον τρόπο παρκαρισμένο, που να τον προστάτευε από κάποιον ατζαμή ή απλώς απρόσεκτο, με το μάτι να ζυγίζει και το χέρι να καθοδηγεί, αφού κλείδωσε στη μνήμη του αυτήν την μοναδική για τον στύλο θέση, μετά από κάποιες δοκιμές φυσικά, κατά τις οποίες οι δύο με τον στύλο θα πήγαιναν λίγο προς τα αριστερά ή λίγο προς τα δεξιά αναλόγως, υπέδειξε με αποφασιστικότητα και εμπειρία στον τύπο με τον κομπρεσέρ πού να κάνει την τρύπα. Και σίγουρα ο καιρός εκείνη την ημέρα θα ήταν ιδιαιτέρως καλός ή τουλάχιστον δεν θα έβρεχε• αλλιώς η ομάδα μπορεί και να δυσανασχετούσε, μπορεί και να μην πειθαρχούσε και τόσο στις υποδείξεις και μπορεί το κομπρεσέρ να χτύπαγε λίγους πόντους αριστερότερα και όλη αυτή η μαγεία κι αρμονία να μην είχε επιτευχθεί ποτέ… <br /><br />Αφού λοιπόν είχε λύσει πλέον οριστικά το θέμα της τοποθέτησης του στύλου και όλα του φανέρωναν μια υπέροχη γεωμετρική ομορφιά, η αρχικά αμήχανη και αμφίβολη υποψία τού είχε γίνει βεβαιότητα: στεκόταν πάντοτε στην αγαπημένη του θέση, αυτήν που του επέτρεπε να θαυμάζει αυτήν την υπέροχη ευθεία, αυτήν που είχε γίνει αρκετές φορές η αιτία να χάσει το λεωφορείο, επειδή ο οδηγός έκρινε ότι μάλλον δεν επρόκειτο για επίδοξο επιβάτη, αλλά η μαγεία είχε χαθεί: ο στύλος δεν έστεκε πλέον σε απόλυτη ευθεία με την αριστερή γωνία της πόρτας του ζαχαροπλαστείου και κάτω την δεξιά γωνία της χτιστής ζαρντινιέρας. Ο κόσμος δεν ήταν πλέον ο ίδιος, ένα αίσθημα αναρχίας, αταξίας και κινδύνου του πλάκωσε την καρδιά. <br /><br />Φανερά απορημένος δεν έδωσε καμία σημασία στον οδηγό που είχε σταματήσει για να τον πάρει, ήταν μοναχός στη στάση κι από το λεωφορείο δεν κατέβηκε κανείς, και τον περίμενε υπομονετικά να ανέβει. Ο οδηγός κούνησε το κεφάλι του έκλεισε την πόρτα και ανηφόρισε τον δρόμο… Μα εκείνος δεν ενδιαφέρθηκε καθόλου, εδώ είχε ενσκήψει μείζον θέμα, παράδοξο και μυστηριώδες. Ποιος νοιαζόταν τώρα για λεωφορείο. Έκανε μερικά βήματα παρακεί κι επέστρεψε στη θέση του. Μετά γύρισε προς το θαύμα, όπως έκανε πάντοτε, όμως η αγαπημένη ευθεία δεν έλεγε να εμφανιστεί. Χτύπησε με το χέρι του το κούτελο, μα φυσικά, εδώ και μια εβδομάδα έχουν ξεκινήσει να αντικαθιστούν τα παλιά πλακάκια των πεζοδρομίων με καινούργια, αυτό θα έφταιγε, δεν στεκόταν στο σωστό πλακάκι, μπορεί τα καινούργια να ήταν μικρότερα, μπα μάλλον μεγαλύτερα και έτσι… Όχι, όχι, στο δικό του πεζοδρόμιο, στο πεζοδρόμιο της στάσης του τα πλακάκια ήταν ακόμη τα παλιά… Και σίφουνες να ήταν οι εργάτες δεν θα είχαν προλάβει μέσα σε τόσο λίγο να σπάσουν τα παλιά και να βάλουν τα καινούργια, κι άλλωστε αυτή η γνώριμη γκριζάδα ήταν από τα παλιά πλακάκια, τα σωστά…<br /><br />Μισόκλεισε τα μάτια και με εμπειρία γλύπτη έψαχνε να ζυγίσει τη θέση του αγαπημένου του στύλου μέσα στο περιβάλλον σύνολο. Ήταν ολοφάνερο, ο στύλος είχε προχωρήσει, άγνωστο γιατί, έναν με δύο πόντους προς τα αριστερά. Έβγαλε ένα στυλό και μετρούσε ξανά και ξανά, το αποτέλεσμα ήταν πάντοτε το ίδιο, ενάμιση εκατοστό για την ακρίβεια, αυτό το ενάμιση εκατοστό ήταν η αιτία της παραφωνίας. Κάτι παιδικά γελάκια από δυο μουτράκια που τον κοιτούσαν όλο περιέργεια πίσω από ένα αυτοκίνητο τον έκαναν για λίγο να τα χάσει. Προσποιήθηκε ότι κοιτούσε πόσο μελάνι είχε απομείνει στο στυλό του, μα τώρα φαινόταν ακόμη πιο κωμικός κι έτσι, έχωσε γρήγορα το στυλό στην τσέπη κι εκνευρισμένος γύρισε γρήγορα να χωθεί στο σπίτι του.<br /><br />Είχε ξεχάσει και τον λόγο που τον είχε φέρει στη στάση, και τις δουλειές που ήθελε να κάνει, ξεφύλλιζε νευρικά την εφημερίδα του, χωρίς να τη διαβάζει: το μυαλό του είχε απομείνει στη στάση. Μετρούσε και ξαναμετρούσε νοερά τη νέα θέση του στύλου και δεν εύρισκε λογική.<br /><br />Αυτή η νέα τάξη τον είχε αναστατώσει πολύ, για πρώτη φορά στη ζωή του, δηλαδή στα είκοσι τόσα χρόνια που έμενε στην ίδια γειτονιά, αποφάσισε να πάρει για μερικές μέρες από άλλη στάση το λεωφορείο. Τώρα έμενε μονάχα να μετρήσει νοερά τα βήματα μέχρι την προηγούμενη και την επόμενη στάση, όμως εκείνος ο ενάμιση πόντος ζουζούνιζε σαν πεινασμένο κουνούπι μέσα στο αυτί του. Τελικά αποφάσισε να πάει στην προηγούμενη, ο δρόμος προς τα εκεί ήταν πιο ευχάριστος, κατηφορικός και τα σπίτια είχαν ωραίους κήπους, αλλά, όταν το λεωφορείο σταμάτησε στην επόμενη, δηλαδή στη στάση του, ένιωσε τέτοια αναστάτωση και τέτοια αγωνία, που κατάλαβε ότι είχε κάνει λάθος επιλογή. <br /><br />Πέρασε έτσι μια εβδομάδα, ίσως και λίγο παραπάνω. Πηγαίνοντας τώρα από τον καινούργιο δρόμο προς την άλλη στάση, τη σωστή, ανακάλυψε ότι τρία στενά πάνω από την κυρίως γειτονιά του ζούσε ο Πέτρος, ένας παιδικός του φίλος, από αυτούς που όταν είσαι μικρός ορκίζεσαι ότι θα είστε πάντοτε μαζί, για να μην τον αναγνωρίσεις μετά κατά την εφηβεία. Τώρα, όμως, η μοίρα τον είχε φέρει και πάλι στον δρόμο του, στη γειτονιά του και καθώς και οι δυο φαίνονταν ότι πήγαιναν προς την ίδια κατέυθυνση αποφάσισαν να μιλήσουν, αρκετά μουδιασμένα είναι αλήθεια, για τα παλιά και τα καινούρια. <br /><br />[συνεχίζεται]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5239402835140683131?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-51533617238134290252009-08-26T11:57:00.004+03:002009-08-26T12:06:44.185+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SpT7Dj3FEWI/AAAAAAAAA7E/87GfQrpD6UU/s1600-h/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9+%CE%B4%CF%8D%CE%B5%CE%B92.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 296px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SpT7Dj3FEWI/AAAAAAAAA7E/87GfQrpD6UU/s400/%CE%BA%CE%B1%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%AF%CF%81%CE%B9+%CE%B4%CF%8D%CE%B5%CE%B92.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5374196293944283490" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5153361723813429025?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-86331952412840107892009-05-11T16:30:00.011+03:002009-05-12T08:14:48.170+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://adoorbell.com/doorbell_gh_flw.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 353px; height: 520px;" src="http://adoorbell.com/doorbell_gh_flw.jpg" border="0" alt="" /></a>'Αστραφτε. Ο απογευματινός ήλιος χάιδευε την επιφάνειά του. Οι ακτίνες αναπηδούσαν στη λεία επιφάνεια και ξεγελούσαν το μάτι, πως τάχα ξεπετάγονταν από αυτήν.<div><div>Χαμογέλασε.</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 255, 255);">Κάτι τέτοια απογεύματα η λίμνη ήταν συνήθως ήρεμη, τα νερά χωρίζονταν από τον ουρανό με μια νοητή γραμμή, ένας άλλος Μωυσής είχε χωρίσει τους δύο κόσμους αλλά το χρώμα τους πάλευε να ενωθεί προσπαθώντας να πνίξει την ηδονική αγωνία που χτυπούσε στο ρυθμό της καρδιάς του: τόση γαλήνη και ομορφιά... </span></span></div><div><br /></div><div>Το χέρι του έμεινε μετέωρο: κίνηση κομμένη στη μέση. </div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(51, 255, 255);">Θυμήθηκε τους σταχτοτσικνιάδες. Εκεί πέρα στη λίμνη του, όταν κάτι τα τρόμαζε, ένας ήχος, μια κίνηση, έτσι κοκκάλωναν για λίγο: λαιμοί μετέωροι, κίνηση κομμένη στη μέση...</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><br /></span></div><div>Το χέρι πάντοτε ακίνητο, αιωρούμενο ανάμεσα σε εκείνον και σε αυτό, που άστραφτε ακόμη, φεγγοβολούσε.   </div><div><br /></div><div>Αγαλλίαση.</div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 255, 255);">Αγαλλίαση.</span></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic; "><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 255, 255);">Ο ήχος από τα φτερά τους, όταν τελικά άφηναν την ήρεμη επιφάνεια, οι αργυροπελεκάνοι που τον κοιτούσαν πλέοντας νωχελικά με το ένα μάτι...</span></span></div><div><br /></div><div>Μια στιγμή μαγική. Εκείνο να αστράφτει και το χέρι του να αχνοφέγγει υποδόρεια, με τρόπο μοναδικό, όπως μονάχα τα δέρμα γνωρίζει: να ρουφά αχόρταγα το φως μέσα του και να απλώνει τη θαλπωρή του, ένα ζεστό αλάβαστρο.</div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><br /></span></div><div><span class="Apple-style-span" style="font-style: italic;"><span class="Apple-style-span" style="color: rgb(102, 255, 255);">Ο ξερός ήχος πυροβολισμού δεν άφηνε καμιά αμφιβολία, η γαλήνη έσπασε χίλια μικρά κομμάτια και η επιφάνειά της λες και ανασηκώθηκε ολόκληρη, σμήνη από ζεύγη φτερών αναζήτησαν την ουράνια σωτηρία, ανήσυχος κοίταξε προς την πλευρά των κυνηγών...</span></span></div><div><br /></div><div>"Να βοηθήσω;" άκουσε δίπλα του μια φωνή, στεκόταν πάντοτε εκεί στην είσοδο, με το χέρι απλωμένο λες και προσπαθούσαν τα δάχτυλά του να διαβάσουν τα ονόματα στα κουδούνια. Παραμέρισε και αναστέναξε με ευχαρίστηση: της είχε ξεφύγει και πάλι λιγάκι, της πόλης, ακόμη και για λίγο, λίγες στιγμές προτού χτυπήσει το κουδούνι, για άλλη μια τυπική συνάντηση, άλλες τρεις ώρες δουλειάς...</div><div><br /></div><div>Το κουδούνι που χαμογελούσε συνωμοτικά και άστραφτε, καθώς ο απογευματινός ήλιος χάιδευε την επιφάνειά του.</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8633195241284010789?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-4361666044893637402009-04-17T10:33:00.010+03:002009-04-17T21:26:10.141+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.cjgaffney.com/uploads/Dissemination_shp_HL_one_pt_eight.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 910px; height: 540px;" src="http://www.cjgaffney.com/uploads/Dissemination_shp_HL_one_pt_eight.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><div>Βγαίνοντας από τον σταθμό το φως είχε αρχίσει να διαλύει το σκοτάδι. Ένιωθα σιγουριά στο σκοτάδι. Για μια στιγμή η καρδιά μου κλώτσησε: νά 'ταν άραγε ανησυχία ή φόβος; Τελικά με συνέφερε η πρωινή αύρα που ήταν ψυχρή κι ευχάριστη· δεν τον έβλεπα, αλλά υποθέτω ότι κι εκείνος το ίδιο ένιωθε.</div><div><br /></div><div>Είχαμε ξεκινήσει μαζί από την αποβάθρα, μα όσες φορές κι αν προσπάθησα να μείνω στο πλάι του περπατώντας, εκείνος έμοιαζε να διστάζει και μου 'δινε το προβάδισμα.<br /></div><div>Τώρα περπατούσε σταθερά πίσω μου, με μεγάλους και σίγουρους δρασκελισμούς. Θέλοντας να τον πειράξω λίγο επιτάχυνα το βήμα μου. Δεν φάνηκε να δυσανασχετεί, ακολουθούσε άνετα τον νέο μου ρυθμό.</div><div><br /></div><div>Σταμάτησα λίγο πιο κάτω και γύρισα απότομα προς το μέρος του. Ήθελα να δω τα μάτια του, το χρώμα και την έκφρασή τους, σίγουρα τώρα μέσα στο φως που πλημμύριζε ορμητικά τον δρόμο θα έβλεπα το αληθινό του πρόσωπο, μα εκείνος ήταν σκυφτός, το βλέμμα του στραμμένο στα πλακάκια. Σταμάτησε όπως κι εγώ, αλλά χωρίς να με κοιτάξει, χωρίς απορία. </div><div><br /></div><div>Πήρα μια βαθιά ανάσα απογοήτευσης και συνέχισα. Να του μιλήσω θα ήταν μάταιο, σκέφτηκα, ίσως έπρεπε να περιμένω λίγο ακόμη. </div><div><br /></div><div>Άλλωστε κουβαλάει τόσο βάρος, σκέφτηκα μετά από λίγο. Τα κουβαλούσε όλα εκείνος, εγώ προχωρούσα μπροστά ελεύθερη να αποφασίζω για τον δρόμο, εκείνος απλώς ακολουθούσε.</div><div><br /></div><div>Το φως γινόταν θερμότερα, με ανατρίχιαζε. Καθώς δυνάμωνε, γινόταν βίαιο και διεισδυτικό. Οι πόροι του σώματός μου το ρουφούσαν, έμπαινε στις φλέβες μου και κυκλοφορούσε, τα μέλη μου έμοιαζαν ελαφρύτερα, κάποια στιγμή είδα τη μορφή μου σε μια βιτρίνα: μια ψιλόλιγνη φιγούρα, με ένα διάφανο φουστάνι. Κοίτα παιχνίδια που παίζει το φως, σκέφτηκα, κοίτα πώς δείχνει το σκούρο μου ρούχο!</div><div>Πίσω μου τα βήματα είχαν και αυτά ελαφρύνει κάπως. Μια κλεφτή ματιά στην επόμενη βιτρίνα με καθησύχασε, ο αχθοφόρος με ακολουθούσε συνεχώς. Η ανάσα του, αθόρυβη και άνετη έμοιαζε παράταιρη με το απίστευτο βάρος που κουβαλούσε επάνω στην κυρτή του πλάτη.</div><div><br /></div><div>Ήμουν για αρκετή ώρα βυθισμένη στις σκέψεις μου, με μόνη συντροφιά τον ήχο των βημάτων του. Και τότε κρίνοντας από αυτό που άκουγα κατάλαβα: δεν με ακολουθούσε πια, ξεμάκραινε μάλλον.</div><div>Λες; αναρωτήθηκα.</div><div>Γύρισα το κεφάλι ακριβώς τη στιγμή που έσβηνε και το περίγραμμα του σώματός του. Είχε διαλυθεί, χαθεί στον αέρα.</div><div>Χαμογέλασα.</div><div>Ένιωσα ανακούφιση, ήμουν πια ελεύθερη.</div><div>Χαμογέλασα και πάλι.</div><div>Ήμουν ελεύθερη, ανάλαφρη, σχεδόν άυλη: άπλωσα τα χέρια κι έβγαλα μια κραυγή αγαλλίασης καθώς ένιωθα το φως να μετουσιώνει και το τελευταίο κύτταρο του σώματός μου, επιτέλους το σώμα μου <span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;">εξ</span><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-large;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-size:18px;">αϋ<span class="Apple-style-span" style=" ;font-size:24px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:small;">λω</span><span class="Apple-style-span" style=" ;font-size:18px;"><span class="Apple-style-span" style=" ;font-size:16px;"><span class="Apple-style-span" style="font-size:x-small;">νό</span>....</span></span></span></span></span></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>ΥΓ Μην ψάξετε βαθιά νοήματα, ούτε και στο προηγούμενο καν, που ήταν απλώσς παιχνίδι με βάση μια φωτογραφία.</div><div>Απλώς, αυτό παθαίνει κάποιος που διαβάζει μονορούφι σχεδόν όλον τον <span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:arial;font-size:13px;">Roald  Dahl...<em style="font-weight: bold; font-style: normal; text-decoration: inherit; "><span class="Apple-style-span" style=" font-weight: normal; font-family:Georgia;font-size:16px;"></span></em></span></div><div><br /></div><div><span class="Apple-style-span" style=" ;font-family:arial;font-size:13px;"><em style="font-weight: bold; font-style: normal; text-decoration: inherit; "><span class="Apple-style-span" style=" font-weight: normal; font-family:Georgia;font-size:16px;">ΥΓ2  Καλό Πάσχα!   </span></em></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-436166604489363740?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-36287707810600531182009-04-14T00:11:00.003+03:002009-04-14T00:18:53.440+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SeOqpdsyioI/AAAAAAAAA60/DB1BzdH9GYo/s1600-h/moeraki-boulders-popup.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SeOqpdsyioI/AAAAAAAAA60/DB1BzdH9GYo/s320/moeraki-boulders-popup.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324286813805906562" /></a><br /><p class="MsoNormal">Ο πλανήτης ντύθηκε μιαν αχλή, λες και ένα σύννεφο κατέβηκε από τα ύψη του σπρωγμένο από μια ρόδινη απόχρωση που έμοιαζε να καταπίνει το γαλάζιο του στερεώματος.</p> <p class="MsoNormal">Μα δεν ήταν σύννεφο</p> <p class="MsoNormal">Μια παλλόμενη θάλασσα: ήρεμη μα επικίνδυνη, ανοιχτόχρωμη αλλά πυκνή, ένας μανδύας που τύλιγε το έδαφος, ένας υγρός σάκκος έτοιμος να αποκαλύψει το περιεχόμενό του.</p> <p class="MsoNormal">Μα δεν ήταν θάλασσα</p> <p class="MsoNormal">Τεράστια αρχαία αυγά άρχισαν να εμφανίζονται αργά και επιβλητικά, ραγισμένα ήδη: ποιος ξέρει τι μυστήρια όντα να έκρυβαν...</p> <p class="MsoNormal">Μα δεν ήταν αυγά</p> <p class="MsoNormal">Τότε κάποιος μυωπικός <span style="mso-spacerun:yes"> </span>τα παρομοίωσε με καμπούρες, από αυτούς τους αφελείς που παντού έβλεπαν μυθικά όντα, νάτο, νάτο ωρυότανε, έφτασε το θηρίο, δες το πώς γλυστράει.</p> <p class="MsoNormal">Μα δεν ήταν θηρίο<span style="mso-spacerun:yes">  </span></p> <p class="MsoNormal">Ξεχασμένα κρανία γιγάντων, πετρωμένα από τη λήθη, ραγισμένα από την αλαζονεία, χτυπημένα από τις ανίερες σκέψεις τους, προδωμένα από τις πράξεις τους, μικροί σίσσυφοι, καταδικασμένοι να εμφανίζονται αργά μα ποτέ να μη ξαναβλέπουν το φως, να χάνονται και πάλι στη λασπωμένη δίνη, αδύναμοι να ξεχάσουν την επιφάνεια, ανήσυχοι νεκροί που βωλοδέρνουν μεταξύ του «ήταν» και του «ποτέ πια δεν θά 'ναι», να μας καταδικάζουνμε τη σειρά τους στα ίδια πάντοτε λάθη, τις ίδιες θλιβερές αμαρτίες, στο ίδιο άδοξο τέλος, εκεί: κάπου ανάμεσα στα απολιθωμένα τους απομεινάρια.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3628770781060053118?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-57778015146998299092009-04-01T14:36:00.005+03:002009-04-01T14:43:38.957+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SdNSGW79wnI/AAAAAAAAA6s/y9Pkq-0hdgU/s1600-h/alloenadendro.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 233px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SdNSGW79wnI/AAAAAAAAA6s/y9Pkq-0hdgU/s320/alloenadendro.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5319685854044471922" /></a><div><div style="text-align: center;"><br /></div><br /><br />Έλειψα καιρό και καλά καλά δεν ξέρω πού βρίσκομαι.<br /></div><div>Αλλά έπαιξα πολλούς αγαπημένους ρόλους όλο αυτό το διάστημα, ήμουν αναγνώστρια και ακροάτρια, ήμουν θεατής και υποστηρικτής και μου άρεσε αυτή η άλλη οπτική...</div><div><br /></div><div>Δεν είμαι ζωγράφος, δυστυχώς, αλλά η ιδέα της Ισμήνης μου άρεσε πολύ,</div><div>και αν ανεβάζω εδώ αυτό το απλό σκιτσάκι, είναι για να σας πω να πάτε και εσείς εκδρομή</div><div><a href="http://www.enadendro.blogspot.com/">στο υπέροχο δάσος</a> που έχει γεννηθεί στην Κυψέλη...</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5777801514699829909?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-84804263413251090442009-01-18T21:35:00.005+02:002009-01-18T22:28:10.304+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SXOQWvu3BCI/AAAAAAAAA5o/Nuk0cRs_qwY/s1600-h/wolken.bmp"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SXOQWvu3BCI/AAAAAAAAA5o/Nuk0cRs_qwY/s320/wolken.bmp" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292732707534996514" /></a><br />by <a href="http://www.flickr.com/photos/12836528@N00/1186135478">kevindooley</a><br /><br />Χαρά θεού. Έτσι τη χαρακτήριζαν οι ανύποπτοι. Τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, έτσι την είχαν χαρακτηρίσει όλοι, ή σχεδόν όλοι. Οι υποψιασμένοι, ή όσοι δήλωναν κατόπιν τέτοιοι, θα υποστήριζαν μετά ότι το φως εκείνη την ημέρα έμοιαζε εύθραυστο, αδύναμο, φοβισμένο.<br />Χαρά θεού με φως αδύναμο, ποιος γνωρίζει στα αλήθεια πώς ήταν τα πράγματα εκείνη την ημέρα;<br />Αν με ρωτούσαν εμένα, αλλά αυτό είναι αδύνατον, μιας και έτσι κοκκαλωμένος που βρίσκομαι στο κέντρο της πλατείας, με το κεφάλι μονίμως κατειλημμένο από ένα ενοχλητικό περιστέρι και το απλωμένο μου χέρι λειψό, ήδη από τότε μου έλειπαν τρία δάχτυλα, θα τους έλεγα ότι κανείς, μα κανείς στην πόλη δεν είχε νιώσει τον κίνδυνο, δεν είδα έναν να αισθάνεται την επερχόμενη επέλαση.<br />Οι μπλοκαρισμένοι δρόμοι ασφυκτικά γεμάτοι από οχήματα, τα ατελείωτα μαρσαρίσματα και κορνάρίσματα, ο ήχος των κομπρεσέρ σε κάτι έργα για την αποκατάσταση ενός ελαττωματικού αγωγού κάλυπταν το απόκοσμο βουητό των στιφών που είχαν αρχίσει να καλπάζουν προς τις παρυφές της πόλης.<br />Ασυγκράτητα, ξέφρενα, άνεμος βουερός.<br />Κάποια στιγμή, όταν πια όλοι τριγύρω είχαν παραλύσει στο αδιαπέραστο χάος, το περιστέρι με κουτσούλησε και πάλι και πέταξε ανήσυχο στα κλαδιά της ψηλής λεύκας. Με πολύ κόπο γύρισα το μαρμαρένιο μου κεφάλι και είδα τα δέντρα: με τα γυμνά τους χέρια σε στάση παράδοσης, ταλαντεύονταν υποδεχόμενα με άφωνους αλαλαγμούς τους εισβολείς.<br />Εκείνα, ναι, γνώριζαν.<br />Το περιστέρι που λικνιζόταν τώρα επάνω στα κλαδιά είχε και εκείνο νιώσει.<br />Τότε κατάλαβα και εγώ.<br />Και το φως...<br />Ναι, το εύθραυστο και αδύναμο φως, όπως το χαρακτήρισαν αργότερα κάποιοι, μειωνόταν.<br />Άλλοτε πάλι δυνάμωνε η έντασή του, μα τώρα πια κάθε ευαίσθητο αυτί θα μπορούσε, έπρεπε πια να μπορεί να ακούσει τις ανάκατες ορδές που πλησίαζαν ολοένα και πιο απειλητικά.<br />Στον πρώτο κεραυνό η αλαφιασμένη πόλη ύψωσε με δέος τα μάτια της: η νεφελώδης εμπροσθοφυλακή του εχθρού προήλαυνε πλέον από πάνω της, χοντρές ψιχάλες άρχισαν να δέρνουν αλύπητα τα στήθη της. <br />Η πόλη περικυκλωμένη ήταν επιτέλους στο έλεος του εχθρού.<br /><br />Η καταιγίδα είχε μόλις ξεσπάσει.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8480426341325109044?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-43365002750581730182009-01-11T00:42:00.004+02:002009-01-11T01:22:11.540+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SWktl4hy3SI/AAAAAAAAA5Y/MxOwaBIlnNg/s1600-h/manolis+grigoreas"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 262px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SWktl4hy3SI/AAAAAAAAA5Y/MxOwaBIlnNg/s320/manolis+grigoreas" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5289809366175898914" /></a><br />Σκύλος. Αυτό ήταν. Αυτό θα ήταν σίγουρα εκείνη την ημέρα: ένας σκύλος. Με μυτερό ρύγχος, μύτη υγρή και μαύρη, αυτιά ανασηκωμένα, μια ουρά να χτυπά ηχηρά στο πάτωμα και μάτια ολοστρόγγυλα, καστανά, υγρά και αυτά, γεμάτα αφοσίωση και προσμονή.<br />Ένας σκύλος.<br />Τέτοια μέρα ήταν. Από αυτές που ξυπνούσε σκύλος. Ποτέ δεν το καταλάβαινε αμέσως. Μετά το τέντωμα μονάχα η αντανάκλαση στον καθρέφτη του μπάνιου έδειχνε την αλήθεια.<br />Σήμερα θα ήταν σκύλος.<br /><br />Θα έτρωγε ένα γερό πρωινό και θα έβγαινε στο δρόμο, με τις πατούσες να κάνουν τσικ-τσικ-τσικ επάνω στα πλακάκια του πεζοδρομίου, να αγνοεί κτήρια και δρόμους, τόπους και αξιοθέατα και να αναζητεί πρόσωπα αγαπημένα, χέρια φιλικά, φωνές τρυφερές, να θυμάται χαμόγελα ζεστά και ματιές ζωηρές και φωτεινές, βελόνες στην πυξίδα της καρδιάς που θα καθόριζαν τον δρόμο. Ώσπου θα τελείωνε και αυτή η μέρα, θα ερχόταν η νύχτα και η ευαίσθητη μύτη και η άριστη ακοή θα επέτρεπαν την ασφαλή επιστροφή στο σπίτι. <br /><br />Μα άλλοτε πάλι ήταν γάτα. Αυτό ήταν. Αυτό θα ήταν σίγουρα εκείνη την ημέρα: μία γάτα. Με τριγωνικό κεφάλι, μύτη βελούδινη και ροζ, αυτιά ανασηκωμένα, μια ουρά τεντωμένη όρθια και μάτια σχιστά, πράσινα, τεντωμένα και αυτά, γεμάτα ένταση και διορατικότητα.<br />Μία γάτα.<br />Τέτοια μέρα ήταν. Από αυτές που ξυπνούσε γάτα. Ποτέ δεν το καταλάβαινε αμέσως. Μετά το τέντωμα μονάχα η αντανάκλαση στον καθρέφτη του μπάνιου έδειχνε την αλήθεια.<br />Σήμερα θα ήταν γάτα.<br /><br />Θα έτρωγε ένα γερό πρωινό και θα έβγαινε στο δρόμο, με τις πατούσες να τρέχουν αθόρυβες επάνω στα πλακάκια του πεζοδρομίου, να αγνοεί φιγούρες, υπάρξεις και ανθρώπους, και να αναζητεί μέρη αγαπημένα, γωνιές μυστικές, χώρους αέχαστους, να θυμάται πρωινά ζεστά και ημέρες ζωηρές και φωτεινές, βελόνες στην πυξίδα της καρδιάς που θα καθόριζαν τον δρόμο. Ώσπου θα τελείωνε και αυτή η μέρα, θα ερχόταν η νύχτα και η άριστη όραση θα επέτρεπαν την ασφαλή επιστροφή στο σπίτι. <br /><br />---------------<br /><br />Άλλη μια μέρα είχε έρθει. Τα μάτια ανοιχτά, ακόμη στο κρεββάτι, ένιωθε το σώμα και πάλι αλλαγμένο.<br />Σκύλος θα ήταν σήμερα ή γάτα; Ανθρώπους ή τόπους θα ένιωθε σήμερα κοντινούς; Έπρεπε τελικά πάντοτε να διαλέγει; Αντίθετα με τις άλλες μέρες κοίταξε τα χέρια. Είδε δάχτυλα. Τίποτε από τα δυο λοιπόν, απλώς μια μέρα σύγχυσης ακόμη.<br />Απλώς άλλη μια μέρα προσμονής για να δει άν την επόμενη μέρα θα ξυπνούσε σαν τον σκύλο ή τη γάτα αφού ακόμη και τώρα δεν είχε καταφέρει να αποφασίσει τι ένιωθε πιο απαραίτητο στη ζωή...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4336500275058173018?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-20067305414783761572009-01-02T23:00:00.004+02:002009-01-03T00:26:35.097+02:00<a href="http://www.artsandus.co.uk/USERIMAGES/blue%20calm%201(4).JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 600px; height: 599px;" src="http://www.artsandus.co.uk/USERIMAGES/blue%20calm%201(4).JPG" border="0" alt="" /></a><br /><br /><div>Όπως δεν ξαναγυρνά ο νεοσσός μες το αβγό του,</div><br /><div>όπως δεν ξαναγυρνούν τα όνειρα τη μέρα,</div><br /><div>όπως δεν ξανακρύβεται το δέντρο μες στον σπόρο,</div><br /><div>όπως δεν ξανακρύβεται η αγάπη στη ματιά,</div><br /><div>όπως δεν επιστρέφουν τα λόγια αφού τα πούμε,</div><br /><div>όπως δεν ξαναζούμε καμία ίδια στιγμή,</div><br /><div>όπως ποτέ δεν ξανανιώνουμε, μονάχα γερνάμε,</div><br /><div>όπως ο χείμαρρος μονάχα στη θάλασσα σε ξεβράζει,</div><br /><div>όπως ακόμη και τώρα που σκέφτομαι χάνω τις σκέψεις,</div><br /><div>όπως το πρώτο φιλί δεν ξαναζεί,</div><br /><div>έτσι και αυτός ο χρόνος που έφυγε δεν θα ξανάρθει</div><br /><div></div><br /><div>αλλά σίγουρα θα ζει αγκαλιαστός με την ζωή που πια αφήσαμε πίσω μας</div><br /><div>νομίζουμε</div><br /><div>έχοντας, λέει, τον νέο να μας δίνει ρυθμό στα κουπιά</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2006730541478376157?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-23073126680578910552008-12-12T23:16:00.005+02:002008-12-12T23:35:23.873+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SULYyoAyfKI/AAAAAAAAA5Q/iOkTTopEwas/s1600-h/Eisberg.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279020077477428386" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 263px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SULYyoAyfKI/AAAAAAAAA5Q/iOkTTopEwas/s400/Eisberg.jpg" border="0" /></a> <a href="http://neptun-84.mylivepage.com/image/872/6217">by neptun 84</a> <div><a href="http://image004.mylivepage.com/chunk4/314027/872/Eisberg.jpg"></a><br /><br /><div><br /><br /><br /><div>Κάθε βήμα και μια επιβεβαίωση φόβου μύχιου.</div><br /><br /><br /><div>Κάθε ματιά και μια απογοήτευση.</div><br /><br /><br /><div>Κάθε κουβέντα, ζεστή ριπή ανέμου σε λάθος γεωγραφικό πλάτος.</div><br /><br /><br /><div>Κάθε κίνηση ρωγμή στον παγετώνα.</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>Στον αιώνια παγετώνα που λιώνει. Θεότητα αρχέγονη που έγινε θνητή και χαριεντίζεται πια πρόστυχα με το εφήμερο, για να λυώσει στα δόντια της παλιάς εκείνης μάταιης πίστης: πως τελικά αν κάτι μένει είναι εκείνοι οι αιώνιοι πάγοι,</div><br /><br /><br /><div>αυτοί οι εύθραστοι γαλάζιοι</div><br /><br /><br /><div>που δεν μοιάζουν καθόλου με το χρώμα των ματιών σου</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div>και όμως μοιάζουν και εκείνα να λυώνουν</div><br /><br /><br /><div>όχι πια από πόθο</div><br /><br /><br /><div>μα από μια φωτιά μάταιης αγανάκτησης...</div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div></div><br /><br /><br /><div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2307312668057891055?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-69731335729119498852008-11-18T08:10:00.010+02:002008-11-29T00:02:24.666+02:00<a href="http://www.polarbear.asia/polarbear_pictures.htm"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273830948639113250" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 325px; CURSOR: hand; HEIGHT: 338px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/STBpTksYgCI/AAAAAAAAA5I/MCHaRYykKQM/s400/polarbear%2520in%2520glacier.jpg" border="0" />polar bear pictures </a><br /><div></div><div></div><div></div><div></div><div></div><div><br /><br /><br /><br />Και κάπως έτσι ο σαλίγκαρος θα ξαναξύπνησε.</div><br /><br /><div>Από τη νωπή μυρωδιά του γήινου κορμιού, από τη δροσιά των σταγόνων και το ρυθμικό τους τακ τακ στο καβούκι του. Από τον ατελείωτο καλοκαιρινό εφιάλτη, ολοένα τον ίδιο: ένα ιδρωμένο, ρυτιδιασμένο χέρι, που όλο τον απειλούσε να τον βάλει στο καλάθι του και όλο εξατμιζόταν προτού τον ακουμπήσει...</div><br /><div></div><br /><br /><div>κάπως έτσι θα ξαναξύπναγα και εγώ...</div><br /><br /><div>που δεν είμαι παιδί της ζέστης, αλλά του ψυχρού δυνατού ανέμου,της φουρτουνιασμένης θάλασσας,της ακτής που κροταλίζουν τα βότσαλα στα χέρια των κυμάτων,του δάσους που λυγίζει στα χέρια του Αιόλου,των νεφών που γεμίζουν ζωγραφιές τον ουρανό και κάνουν τον ήλιο και τη σελήνη να μη βαριούνται εκεί στον διάφανο θόλο.</div><br /><br /><div></div><br /><div>Μα δεν έχω τις ευλύγιστες κι ευαίσθητες κεραίες του κοχλία [πια], νόμιζα μα δεν κουβαλώ την απατηλή ασφάλεια μαζί μου. Απατηλή, αφού το χέρι, αν το ήθελε, θα μπορούσε παρόλα αυτά να με πάρει στο καλάθι του. </div><div></div><div><br /></div><br /><div>Κρυμμένη με θεωρούσα από τον έξω κόσμο, ίσως επειδή έμεινα αρκετό καιρό σιωπηλή, κρυμμένη να αφουγκράζομαι,να παρατηρώ και να μαζεύω...</div><br /><br /><div>Μα ήμουν πάντοτε εκτεθημένη εκεί στο δυνατό κρύο, που αγαπώ αλλά και με μουδιάζει. </div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>-με τα μαύρα νύχια μου σκάβω πιο βαθιά-</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Ήθελα επιτέλους να πετάξω από το σώμα μου γαζίες: πάντοτε φθινόπωρο, πάντοτε με χρώμα κίτρινο και μυρωδιά κήπου και χώματος...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Και όμως, κοιτώ και παντού όλα είναι λευκά, μια απελπιστική απουσία χρώματος.</div><br /><br /><div>Τα βήματά μου, αθόρυβα, με οδηγούν πάνω από παγωμένη αρκτική θάλασσα, μέτρα πάγου με χωρίζουν από το βαθύ μπλε της χρώμα.</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Είμαι μια πολική αρκούδα, μοναχική και πεισματάρα, οι φώκιες έχουν βρει αλλού καταφύγιο μα εγώ ψάχνω πάντοτε αυτά που δεν γνωρίζω, τους πιγκουϊνους, που ποτέ δεν θα συναντήσω, να στέκονται αγέρωχοι στο κρύο της αντιπέρα... όχθης, της Ανταρκτικής.</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Στα μαύρα μάτια μου κολυμπούν εικόνες από μέρη που δεν γνώρισα και δεν βλέπω [ακόμα;] τον πάγο που συρρικνώνεται, ακούω μα δεν δίνω σημασία στους τριγμούς...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>κι αν το σαλιγκάρι διαγράφει με το σώμα του την υγρή πορεία του επάνω στα φύλλα, η απαλές πατούσες μου δεν με πάνε πέρα από αυτό το λευκό.</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div>Στέκομαι εκεί στην άκρη του παγόβουνου και αφουγκράζομαι τις ίδιες μου τις σκέψεις, παγοπούλια που τσιρίζουν κάνοντας κύκλους, δίχως να μπορώ να τις γραπώσω στα πεινασμένα δόντια μου...</div><br /><br /><div></div><br /><br /><div><strong>και όμως ευτυχώς που υπάρχουν και αυτές έστω και μπερδεμένες, και σπάνε τη δική μου σιωπή.</strong></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6973133572911949885?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-5365734872312556712008-10-28T15:50:00.003+03:002008-10-28T16:13:07.419+03:00<a href="http://tovima.dolnet.gr/data/D2003/D0511/1rey8i.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 600px; CURSOR: hand; HEIGHT: 438px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://tovima.dolnet.gr/data/D2003/D0511/1rey8i.jpg" border="0" /></a><br /><div>Περνούσαν μπροστά της σε ατελείωτες σειρές.<br />Εν-δυο, εν-δυο<br />ένα στο αριστερό...<br />Χωρισμένα σε ομάδες, στοιχισμένα και τακτικά<br />Εν-δυο, εν-δυο<br />ένα στο αριστερό...<br /><br />Το βήμα ταχύ, σίγουρο και σταθερό, ένα πόδι ήτανε και ένα χέρι, αλλά όχι πάντοτε.<br />Συχνά-πυκνά κάτι ξέφευγε από το σύνολο, το χέρι πιο κάτω, το πόδι πιο αργόσυρτο, το κεφάλι πεσμένο, μια ελαφριά παροδική καμπούρα στην πλάτη...<br />Η μπάντα παιάνιζε τους γνωστούς ήχους, κάποιος δεν είχε κουρδίσει καλά και ακουγόταν συνεχώς σαν να έπαιζε φάλτσα, κάποιου οι πάρτες πετούσαν στον φθινοπωρινό αέρα, φύλλα ολόασπρα με μαύρες μελίγκρες ενός εξωτικού μπερδεμένου δέντρου...<br /><br />Μια φορά ένα ξεστράτισε τελείως, έφυγε από τις γραμμές κι άρχισε να περπατά, χωρίς να χάσει ωστόσο το ρυθμό, κατά πάνω της, αμείλικτο και απείθαρχο... Το άφησε να την πλησιάσει, να τη χτυπήσει, να τη ρίξει και να συνεχίσει περνώντας από πάνω της...<br />Μια άλλη, εκεί που περνούσε από την τέντα των επισήμων, γύρισε το κεφάλι της, όπως όφειλε, προς το μέρος της, και ύψωσε το δεξί της χέρι και έκανε πως την πυροβολούσε.<br /><br />Η σφαίρα την πέτυχε κατάστηθα και έπεσε αμέσως κάτω.<br /><br />Το ασθενοφόρο αν και ήταν παρκαρισμένο εκεί πίσω από την τέντα δεν έφτασε εγκαίρως:<br />κανείς ποτέ δε γλύτωσε από ασημένια σφαίρα.<br />Και αν τα όνειρα τα αφήνουμε να μας τσαλαπατάνε, να μας λυώνουν και να φεύγουν χωρίς ποτέ εμείς να τα αγγίξουμε, έστω και με την άκρη της ψυχής μας, κανείς ποτέ δεν γλυτώνει από την ασημένια πύρινη σφαίρα της σκέψης:<br /><br />όλων όσων έχουμε κάνει, όλων όσων δεν θα κάνουμε ποτέ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-536573487231255671?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-33719028697715328222008-09-22T00:11:00.006+03:002008-09-22T00:31:52.759+03:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HKjbYYpVHoc&hl=en&fs=1"></param><param name="allowFullScreen" value="true"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/HKjbYYpVHoc&hl=en&fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br />René Aubry, Après la pluie [2]<br /><br />Και κάπως έτσι ο σαλίγκαρος ξαναξύπνησε.<br />Από τη νωπή μυρωδιά του γήινου κορμιού,<br />από τη δροσιά των σταγόνων και το ρυθμικό τους τακ τακ στο καβούκι του.<br />Από τον ατελείωτο καλοκαιρινό εφιάλτη, ολοένα τον ίδιο: ένα ιδρωμένο, ρυτιδιασμένο χέρι, που όλο τον απειλούσε να τον βάλει στο καλάθι του και όλο εξατμιζόταν προτού τον ακουμπήσει...<br /><br />κάπως έτσι ξύπνησα και εγώ...<br />δεν είμαι παιδί της ζέστης, αλλά του ψυχρού δυνατού ανέμου,<br />της φουρτουνιασμένης θάλασσας,<br />της ακτής που κροταλίζουν τα βότσαλα στα χέρια των κυμάτων,<br />του δάσους που λυγίζει στα χέρια του Αιόλου,<br />των νεφών που γεμίζουν ζωγραφιές τον ουρανό<br />και κάνουν τον ήλιο και τη σελήνη να μη βαριούνται εκεί στον διάφανο θόλο, <br /><br />επιστρέφω και πάλι στον έξω κόσμο,<br />έμεινα αρκετό καιρό σιωπηλή, κρυμμένη να αφουγκράζομαι,<br />να παρατηρώ και να μαζεύω...<br /><br />τώρα επιτέλους θα πετάξω και πάλι άνθη σαν τις πολυαγαπημένες μου γαζίες: πάντοτε φθινόπωρο, πάντοτε με χρώμα κίτρινο και μυρωδιά κήπου και χώματος...<br /><br />καλώς σας βρήκα και πάλι!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3371902869771532822?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-54426922624229113952008-07-11T00:17:00.005+03:002008-07-11T01:07:20.481+03:00<p><embed src="http://www.youtube.com/v/ZbdikSY7sZY&amp;hl=" width="425" height="344" type="application/x-shockwave-flash" fs="1="></embed></p><p>Max Richter - On the nature of daylight</p><p>-------------------------------------------------</p><p></p><p></p><p>Στεκόταν και πάλι εκεί, στην άκρη της σκέψης, </p><p>σε εκείνη την ακρογυαλιά που ξεκινά η θύμηση </p><p>κατά άλλους, η λήθη...</p><p>Εικόνες, εικόνες, εικόνες μιας ζωής προσεχώς, ίσως όχι της δικής της, ίσως μια ζωής που ποτέ δεν γεννήθηκε, ίσως μιας που ήδη έχει μαραθεί, ίσως μιας που μονάχα η αύρα της στέκεται εκεί, στην άκρη της σκέψης...</p><p>σε εκείνη την ακρoγυαλιά που ξεκινά η θύμηση</p><p>κατά άλλους, η λήθη</p><p></p><p></p><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5442692262422911395?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-66421730349472618942008-06-30T12:57:00.008+03:002008-06-30T17:32:51.088+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SGi4MPXU3RI/AAAAAAAAAoI/C2bEDKP9SOQ/s1600-h/5-10-eimer.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217622688731028754" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SGi4MPXU3RI/AAAAAAAAAoI/C2bEDKP9SOQ/s400/5-10-eimer.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Μανία την είχαν.<br />Σε όλην τη χώρα.<br />Να είναι λέει καθαρό το σπίτι τους, το μπαλκόνι τους, το μπάνιο τους, η κουζίνα τους, τα πιάτα τους, τα ρούχα τους, οι τοίχοι τους, τις τηλεοράσεις τους, τα παιδιά τους, τα μαλλιά τους, τα σκυλιά τους, τα παπούτσια τους, τα χέρια τους, τα φρούτα τους, οι νιπτήρες τους, οι νεροχύτες τους, τα ποτήρια τους, τα σεντόνια τους, τα τζάμια τους, τα χαλιά τους, οι πόρτες τους, τα στερεοφωνικά τους, τα κάγκελά τους, οι αυλές τους, τις λεκάνες τους, οι μηχανές τους, τα αυτοκίνητά τους, τα εξοχικά τους...<br /><br /><span style="color:#33ffff;"><em><strong>Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας άρχισε να σκίζεται λιγάκι, δυο βράχοι ανασηκώθηκαν, τρεις άλλοι άρχισαν να ολισθαίνουν. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.</strong></em><br /></span><br />Και χρειάζονταν νερό, σαπούνι, καθαριστικά, λευκαντικά, χλωρίνες, απολυμαντικά, αφρόλουτρα, σαμπουάν...<br />Και έτσι σφουγγάριζαν το σπίτι και το μπαλκόνι τους, σφουγγάριζαν και καθάριζαν το μπάνιο και την κουζίνα τους, έπλεναν τα πιάτα, τα ρούχα, τους τοίχους τους, ξεσκόνιζαν τις τηλεοράσεις τους, έπλεναν και τα παιδιά και τα σκυλιά και τα μαλλιά τους, γυάλιζαν τα παπούτσια τους, έτριβαν καλά τα χέρια και τα φρούτα τους, γυάλιζαν τους νιπτήρες, τους νεροχύτες και τα ποτήρια τους, έπλεναν και τα σεντόνια τους, καθάριζαν τα τζάμια, τα χαλιά και τις πόρτες τους, ξεσκόνιζαν τα στερεοφωνικά και τα κάγκελά τους, έπλεναν τις αυλές, τις λεκάνες, τις μηχανές και τα αυτοκίνητά τους, καθάριζαν τα εξοχικά τους...<br /><br /><span style="color:#33ffff;"><em><strong>Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας συνέχισε να σκίζεται, άλλοι δυο βράχοι ανασηκώθηκαν, ακόμη τρεις άρχισαν να ολισθαίνουν. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.</strong></em><br /></span><br />Και έτσι έπαιρναν λάστιχα και μάνικες, όχι κουβάδες ή ποτιστήρια, αλοίμονο, κι άνοιγαν βρύσες και κρουνούς, έριχναν με όλους τους τρόπους νερό, χείμαρρους, καταρράκτες, ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και ωκεανούς,<br />να φύγει η σκόνη, η μπόχα, η αποφορά, η βρώμα, οι λεκέδες, τα λίπη, τα λάδια, οι μουτζούρες, οι πιτυρίδες, οι καπνιές, τα κλαδιά, τα φύλλα, τα ψίχουλα:κάθε ίχνος<br /><br /><span style="color:#33ffff;"><em><strong>Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας ήταν σχεδόν μετέωρος, το ίδιο και ανασηκωμένοι βράχοι, παντού μόνο ανασηκωμένοι βράχοι. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο φαινότανε και πολύ ήρεμο.</strong></em><br /></span><br />Ποτέ δεν ηρεμούσανε: αγαπούσαν την καθαριότητα, έλεγαν, όχι όπως οι άλλοι λαοί τριγύρω, που ζούσαν βρώμικοι, άθλιοι, διψασμένοι, μέσα στη σκόνη και την εξαθλίωση.<br />Και έτσι συνεχιζόταν η ζωή στη μικρή αυτή χώρα, για μήνες και χρόνια, ασταμάτητα.<br />Με τη μανία τους:<br />Να είναι καθαρό το σπίτι, το μπαλκόνι, το μπάνιο, η κουζίνα, τα πιάτα, τα ρούχα, οι τοίχοι, οι τηλεοράσεις, τα παιδιά, τα μαλλιά, τα σκυλιά, τα παπούτσια, τα χέρια, τα φρούτα, οι νιπτήρες, οι νεροχύτες, τα ποτήρια, τα σεντόνια, τα τζάμια, τα χαλιά, οι πόρτες, τα στερεοφωνικά, τα κάγκελά, οι αυλές, οι λεκάνες, οι μηχανές, τα αυτοκίνητά, τα εξοχικά τους...<br /><br /><span style="color:#33ffff;"><em><strong>Κάπου βαθιά στο πέλαγος ο πυθμένας κατέρρευσε, το ίδιο και ανασηκωμένοι βράχοι. Παντού νερό. Βαθύ, κρύο, μπλε: καθαρό. Γαλήνιο ήτανε μα τώρα ένας σεισμός του έδωσε υποβρύχια ώθηση. Η επιφάνεια ίσα που ταράχτηκε, καθώς ένα μικρούλι κύμα τη ρυτίδωσε.</strong></em><br /><br /></span>Όλοι ήταν σε απόγνωση: όσο έπλεναν και καθάριζαν, τόσο γέμιζαν ξανά τα πάντα από σκόνη, μπόχα, αποφορά, βρώμα, λεκέδες, λίπη, λάδια, μουτζούρες, πιτυρίδες, καπνιές, κλαδιά, φύλλα, ψίχουλα, από κάθε είδους ίχνος...<br /><br /><span style="color:#33ffff;"><em><strong>Κάπου βαθιά στο πέλαγος γεννήθηκε ένα μικρό υπόγειο κύμα, νερό, βαθύ, κρύο, μπλε και καθαρό. Έτρεχε γρήγορα, φτερωτό, ορμητικό πουλάρι, στην πρώτη του τρεχάλα.</strong></em><br /></span><br />Η λύση ήταν να παίρνουν λάστιχα και μάνικες, όχι κουβάδες ή ποτιστήρια, αλοίμονο, και να ανοίγουν βρύσες και κρουνούς, να ρίχνουν με όλους τους τρόπους νερό, χείμαρρους, καταρράκτες, ποτάμια, λίμνες, θάλασσες και ωκεανούς. Να σβήσουνε τα ίχνη.<br /><br /><em><strong><span style="color:#33ffff;">Μια φορά και έναν καιρό κάπου βαθιά στο πέλαγος γεννήθηκε ένα μικρό υπόγειο κύμα, νερό, βαθύ, κρύο, μπλε και καθαρό. Έτρεχε γρήγορα, φτερωτό, ορμητικό πουλάρι, στην πρώτη του τρεχάλα. Νόμιζε ότι όλος ο κόσμος ήταν μια απλωσιά, μια υδάτινη κοιλάδα. Τρέχοντας μεγάλωνε, λες και μαζί του έτρεχε κι ο χρόνος, και το μικρό ορμητικό πουλάρι έγινε καθαρόαιμο φρενιασμένο, αφηνιασμένο από την ίδια του τη ρώμη άλογο, ένας υπέροχος επίβήτορας και κάπου εκεί, κοντά στο τέλος της κοιλάδας τον περίμενε υπομονετικά η γη, μια στέρεη, στιβαρή φοράδα: σηκώθηκε στα πίσω του πόδια για να την καβαλήσει.<br />Κι έσβησε, επιτέλους, κάθε ίχνος.</span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6642173034947261894?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-69837768417213183912008-06-24T17:41:00.004+03:002008-06-24T17:57:03.365+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SGELIYJ5gpI/AAAAAAAAAoA/v6XWgVbwSLw/s1600-h/Telefonhoerer_b.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SGELIYJ5gpI/AAAAAAAAAoA/v6XWgVbwSLw/s400/Telefonhoerer_b.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5215462082022572690" /></a><br />Στα χέρια του κρατούσε αναποφάσιστος το ακουστικό.<br />Πότε το έβαζε αποφασιστικά στο αυτί του και πότε το κατέβαζε μονοκόμματα, παιδί που το τσάκωσαν να παίζει την ώρα της μελέτης.<br />Ο αριθμός επάνω στο χαρτί, τσαλακωμένο, ταλαιπωρημένο, σκισμένο λιγάκι στις άκρες, ήταν παρόλα αυτά καθαρογραμμένος και δεν άφηνε αμφιβολίες 2106… <br />Σαν τον πιανίστα έκανε πρόβες επάνω στα πλήκτρα του τηλεφώνου, προσπαθούσε να σκεφτεί πώς θα του απαντούσε, δοκίμαζε όλα τα πιθανά σενάρια.<br />Τίποτε.<br /><br />Το ακουστικό πρώτα αναποφάσιστο στα χέρια του, τώρα βαλμένο στο πλάι του τηλεφώνου, τοποθετημένο μετά ξανά στη θέση του.<br /><br />Σηκώθηκε και πήγε στην κουζίνα. Έσκυψε και ήπιε με τη φούχτα του νερό από τη βρύση, πνίγηκε και άρχισε να βήχει. Πήρε ένα ποτήρι και ήπιε όπως όπως δυο τεράστιες γουλιές, ένιωσε αυλάκια νερού να ξεφεύγουν από το στόμα του, να ξεχύνονται από τα πλάγια στο λαιμό του. <br />«Αχ, αυτό ήτανε!» σκέφτηκε αναπτερωμένος. Τίποτε τώρα δεν θα μπορούσε να τον σταματήσει.<br /><br />Έκατσε στην πολυθρόνα δίπλα από τη χαμηλή βιβλιοθήκη, στης οποίας το δεύτερο ράφι έβαζε το τηλέφωνο, βολεύτηκε στην θαλπωρή της και άπλωσε το χέρι να πάρει κοντά του τη συσκευή. Ήταν παλιά, από αυτές τις βαριές άχαρες κατασκευές με τηλεφωνητή.<br />Τέντωσε τα πόδια του με τη συσκευή επάνω στους μηρούς του, έκλεισε τα μάτια του και έψαξε το χαρτάκι στην αριστερή του τσέπη. Τον αριθμό τον γνώριζε από μνήμης. Η μελωδία και ο ρυθμός του επάνω στα πλήκτρα τού ήταν πια γνωστά. Όμως, χωρίς εκείνο το χαρτάκι, γραμμένο με μολύβι, το μολύβι του που είχε πάρει στο χέρι της και το είχε σημειώσει, ήταν σαν να έβγαινε στο δρόμο χωρίς το όνομά του. Την καρδιά του. Στο τρόπο που έγραφε το πέντε και το έξι, το αρμονικό οκτώ με τα δυο καλογραμμένα κουλουράκια του να εφάπτονται με τόση αρμονία, για να μην ανέφερε τα άλλα ψηφία, κάθε της γραμμή θαρρείς και μια τρίχα από τα μακριά μαλλιά της, μια πνοή από τον άρωμα του δέρματός της, η ζεστή αύρα του αγγίγματός της. Μέχρι προχθές μπορούσε να διακρίνει ακόμη και λίγο από το άρωμά της, έτσι όπως είχε ακουμπήσει γράφοντας τον καρπό της. Τώρα πια το είχε αφομοιώσει, το ανακαλούσε όποτε ήθελε σαν τζίνι να την βγάλει από το λυχνάρι του μυαλού του.<br /><br />Αναστέναξε. Αργά και βαθιά. Όπως μονάχα οι ερωτευμένοι άνθρωποι αναστενάζουν. <br />Κράτησε τα μάτια του κλειστά και ξαναείδε τη λυγερή μορφή της: να ξεμακραίνει, να πλησιάζει, να σκύβει να δέσει ένα λυμένο κορδόνι, να τεντώνεται να φτάσει την μπάλα, να περπατά, να στέκεται, να κάθεται, να κινείται.<br /><br />Το χαρτάκι! Ξανασκέφτηκε. Σηκώθηκε και άρχισε να ψάχνει. Μήπως; Μα βέβαια, το είχε ξεχάσει στην κουζίνα, όταν πήγε να πιει νερό. Επάνω στο τραπέζι, να εδώ, εδώ το είχε ακουμπήσει, αλλά, μα όχι, ούτε εδώ ήταν. Πήγε στο νεροχύτη. Ούτε κι εκεί ήταν. Το ανοιχτό παράθυρο τον έβαλε σε υποψίες. Το ρεύμα το είχε παρασύρει, εκεί στη γωνία, κάτω από την καρέκλα.<br /><br />Το κράτησε και πάλι μπροστά στα μάτια του. Τα όμορφα γράμματά της, οι υπέροχοι αριθμοί, τόσο καλογραμμένοι, τόσο σίγουροι. Έφερε το χαρτάκι κοντά στο στόμα του και το φίλησε, το ακούμπησε από την γραμμένη πλευρά στο στήθος του και έκατσε και πάλι στην πολυθρόνα του.<br /><br />«Μήπως να μου δώσεις εσύ τον δικό σου» τον είχε ρωτήσει αρχικά, αυτό τον απογοήτευσε, μπορεί εκείνη τελικά να μην το τολμούσε, όχι, όχι, έπρεπε να πάρει εκείνος τον δικό της. Τελικά του χαμογέλασε κάπως βιαστικά και με αργές και σίγουρες κινήσεις τού μαρτύρησε αυτό που επιθυμούσε. Όχι, κινητό δεν κρατούσε, του είπε. Δεν την πίστεψε, αλλά λίγο τον πείραζε πια. «Προτιμώ τα σταθερά» του εξήγησε.<br />Φεύγοντας του φάνηκε ότι άκουσε ένα γελάκι, μήπως τον κορόιδευαν, σκέφτηκε, ήταν ένας ψηλέας που τον κοίταζε στραβά. Ζηλεύεις φίλε, σκέφτηκε, γιατί εγώ τα κατάφερα…<br /><br />Στα χέρια του κρατούσε αποφασισμένος το ακουστικό.<br />Το έφερε στο αυτί του μα και πάλι το κατέβασε μονοκόμματα, παιδί που το τσάκωσαν να παίζει την ώρα της μελέτης.<br />Ο αριθμός επάνω στο χαρτί, τσαλακωμένο, ταλαιπωρημένο, σκισμένο λιγάκι στις άκρες, ήταν παρόλα αυτά καθαρογραμμένος και δεν άφηνε αμφιβολίες 2106… <br />Σαν τον πιανίστα είχε κάνει τις πρόβες του επάνω στα πλήκτρα του τηλεφώνου, και ένιωθε μάλλον έτοιμος για τη μεγάλη στιγμή, που θα του απαντούσε, είχε δοκίμασει όλα τα πιθανά σενάρια σε όλες τις τονικότητες. Ήταν έτοιμος;<br />Το ακουστικό αναποφάσιστο για λίγο στα χέρια του ήταν και πάλι τοποθετημένο στη θέση του.<br /><br />Καθισμένος στην πολυθρόνα δίπλα από τη χαμηλή βιβλιοθήκη, στης οποίας το δεύτερο ράφι έβαζε το τηλέφωνο, βολεμένος στην θαλπωρή της άπλωσε το χέρι να πάρει κοντά του τη συσκευή. <br /><br />Αναστέναξε. Αργά και βαθιά. Όπως μονάχα οι ερωτευμένοι άνθρωποι αναστενάζουν. <br />Κράτησε τα μάτια του κλειστά και ξαναείδε τη λυγερή μορφή της: να ξεμακραίνει, να πλησιάζει, να σκύβει να δέσει ένα λυμένο κορδόνι, να τεντώνεται να φτάσει την μπάλα, να περπατά, να στέκεται, να κάθεται, να κινείται.<br /><br />Τα δάχτυλά του είχαν στο μεταξύ αποστατήσει: ο αριθμός είχε πια πληκτρολογηθεί, κάποιος από τους δέκα συνωμότες πατούσε τώρα το τελευταίο πλήκτρο, σαν συγχορδία ακούστηκε ο ήχος του στα αυτιά του, ο ήχος της κλήσης, ξανά και ξανά.<br /><br />Και τότε συνέβη: ένα άλλο χέρι, το δικό της, σήκωσε το μακρινό εκείνο ακουστικό του ξυπνημένου τηλεφώνου, μέσα σε μια στιγμή, είδε μπροστά του, ουράνιο τόξο όλες τις πιθανούς τρόπους που θα απαντούσε η φωνή της.<br /><br />«Μπρος;!;!» ακούστηκε, μάλλον σαν γαύγισμα του φάνηκε, μια τραχειά, σκληρή αντρική φωνή.<br />Μπροστά σε αυτό το φρικτό φάλτσο, ο μουσικός έχασε τον έλεγχο και την αυτοκυριαρχία του. Άρχισε να ψελλίζει, το γαύγισμα επέμενε ειρωνικό, όχι, ο αριθμός ήταν σωστός αλλά και πάλι δεν ήταν.<br /><br />…<br /><br />Έσφιξε τα πόδια του με τη συσκευή επάνω στους μηρούς του, και έψαξε το χαρτάκι. Τον αριθμό τον γνώριζε από μνήμης ή έτσι νόμιζε. Η μελωδία και ο ρυθμός του επάνω στα πλήκτρα τού ήταν πια γνωστά, αλλά από ό,τι φαίνεται κάπου πρέπει να είχε μπερδέψει τα κομμάτια . Χωρίς εκείνο το χαρτάκι, γραμμένο με μολύβι, το μολύβι του που είχε πάρει στο χέρι της και το είχε σημειώσει, πίστευε ότι θα ήταν σαν να έβγαινε στο δρόμο χωρίς το όνομά του. Την καρδιά του. Στο τρόπο που έγραφε το πέντε και το έξι, το αρμονικό οκτώ με τα δυο καλογραμμένα κουλουράκια του να εφάπτονται με τόση αρμονία, για να μην ανέφερε τα άλλα ψηφία, κάθε της γραμμή θαρρείς και μια τρίχα από τα μακριά μαλλιά της, μια πνοή από τον άρωμα του δέρματός της, η ζεστή αύρα του αγγίγματός της. Μέχρι προχθές μπορούσε να διακρίνει ακόμη και λίγο από το άρωμά της, έτσι όπως είχε ακουμπήσει γράφοντας τον καρπό της. Τώρα πια το είχε αφομοιώσει, το ανακαλούσε όποτε ήθελε σαν τζίνι να την βγάλει από το λυχνάρι του μυαλού του.<br /><br />Και τότε κατάλαβε ότι τα φριχτότερα ψέματα λέγονται πάντοτε με τις ωραιότερες λέξεις, ενίοτε και με τους πιο καλογραμμένους αριθμούς…<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6983776841721318391?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-3577328431207193112008-06-23T00:51:00.003+03:002008-06-23T01:03:22.452+03:00<a href="http://dali.urvas.lt/forviewing/pic25.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://dali.urvas.lt/forviewing/pic25.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Exploding Raphaelesque Head, 1951 - Salvador Dalí<br /><br />Καθισμένος κάτω από το ζεστό ανοιξιάτικο ήλιο ατένιζε το λευκό μπροστά του. Ατελείωτο λευκό του φαινότανε, αιχμηρό σαν το ηλιακό φως. <br />Ήταν πολύ αργά.<br />Τώρα πια ήταν πολύ πολύ αργά.<br /><br />Έσφιγγε το μπουκέτο στο χέρι του, μέχρι που τα αγκάθια από τα τριαντάφυλλα τού μάτωσαν το χέρι. Κάτσε να σου το απολυμάνω, την άκουσε να του ψιθυρίζει η ανάμνησή της, μπορεί να πάθεις τέτανο. Γύρισε να την κοιτάξει, αλλά συνάντησε πρόσωπα άγνωστα και πολύ απορροφημένα στις δικές τους σκέψεις. Έλα, του ψιθύρισε και πάλι παιχνιδιάρικα στο αυτί. Άστους αυτούς, αφού εσύ ξέρεις, εγώ είμαι πάντα εδώ, μέσα στην καρδιά σου, δίπλα σε ό,τι κάνεις. <br />Χαμογέλασε. <br />Δίπλα του κάποιος τον κοίταξε απορημένος.<br /><br />Ο ήλιος τώρα του έκαιγε την πλάτη. Το σκούρο πανωφόρι ρουφούσε σαν την μέλισσα το νέκταρ του ήλιου. Τη ζέστη του. Έλα βρε κρυουλιάρη, τον ξαναπείραξε η φωνή της. Βγάλτο, βγάλτο σου λέω αυτό το μαύρο κι άραχνο ρούχο. Φορούσε πάντοτε ανοιχτόχρωμα, σχεδόν λευκά και τα μακριά μαύρα μαλλιά της άστραφταν επάνω τους σαν φίδια. Γύρισε να την κοιτάξει, όμως πάντα κάποια πρόσωπα άγνωστα του έκοβαν τη θέα. <br /><br />Αδύνατον πια να την ξαναβρεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-357732843120719311?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-2512485243493308532008-06-07T00:29:00.023+03:002008-06-10T08:25:26.026+03:00<div>Ήταν να μην το αποφασίσω:<br />αλλά μιας και η απόφαση ελήφθη και κατόπιν πρόσκλησης της φίλης <a href="http://nerinanasia.blogspot.com/2008/06/blog-post.html">Φωτούλας</a>, που έδωσε και σε μένα τη σκυτάλη από το γνωστό μπλογκοπαίγνιο, είπα να το εκθέσω το αγαπημένο μου χέρι, αυτό που με βοηθάει σε όλα τα δύσκολα και τα όμορφα, που κατευθύνει τη ζωή μου, που είναι η... "χείρα βοηθείας" στην οποία βασικά στηρίζομαι σε αυτόν τον τόσο δεξιοκουταλοκεντρικό[!!!] κόσμο...<br /></div><br /><div><br />έτσι, σκέφτηκα να εκθέσω, αρχικά, την καλή και ήρεμή του μεριά, εδώ σε δείγμα με κεφαλαία<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEmty6iwTYI/AAAAAAAAAmQ/EjA5P8SqZrk/s1600-h/xeirografo1.jpg"></a><br /></div><br /><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsRp7xBD-I/AAAAAAAAAmY/UuQJvgSfhqo/s1600-h/xeirografo1-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209276806099701730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsRp7xBD-I/AAAAAAAAAmY/UuQJvgSfhqo/s400/xeirografo1-1.jpg" border="0" /></a><br />επειδή, όμως, το πολυαγαπημένο μου χέρι είναι κομματάκι κυκλοθυμικό, και για να είμαι δίκαιη στην παρουσίασή του, ιδού και μια ημινευρική πλευρά του, σε κείμενο με πεζά. ΟΚ, ναι, υπάρχει διαφορά αλλά το πρώτο κείμενο ήταν αποτέλεσμα αντιγραφής από πρόχειρες σημειώσεις σε περίοδο καλοκαιρινών διακοπών, ετούτο το δείγμα, πρώτη γραφή στο πόδι</p><br /><p><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsRqaW1VCI/AAAAAAAAAmg/P3Fdcbs-Kbw/s1600-h/xeirografo3-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209276814311380002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsRqaW1VCI/AAAAAAAAAmg/P3Fdcbs-Kbw/s400/xeirografo3-1.jpg" border="0" /></a> </p><br /><div><br />για να μην πω τι γίνεται όταν οι σκέψεις τρέχουν σαν χείμαρρος και δεν υπάρχει κοντά το λάπτοπ, όπως στο παρακάτω δείγμα που είναι η αρχή της αγαπημένης μου <a href="http://stardustia.blogspot.com/search/label/%CE%B8%CE%B1%CE%BB%CE%AC%CF%83%CF%83%CE%B9%CE%B1%20%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BC%CF%8E%CE%BD%CE%B7">ανεμώνης</a>... </div><br /><div><br /></div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsS5HTkIMI/AAAAAAAAAmo/i__TsKrop9w/s1600-h/xeirografo2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209278166407061698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsS5HTkIMI/AAAAAAAAAmo/i__TsKrop9w/s400/xeirografo2.jpg" border="0" /></a><br />Βέβαια, ξέχασα να σας πω, ότι το αριστερό μου χέρι και εγώ είμαστε αθεράπευτοι χαρτοσυλλέκτες και μέσα στο τετραδιάκι με τις σημειώσεις [το εκάστοτε τετραδιάκι με σημειώσεις που σέρνω πάντοτε μέσα στην πολύπαθη τσάντα μου] κουβαλάμε διάφορα χαρτάκια-παραχαρτάκια που πολλές φορές είναι διακοσμήμένα με κάθε είδους σκιτσάκια, άλλες φορές αποτέλεσμα ιδίας έμπνευσης,<br />π.χ.<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEviqdMtMlI/AAAAAAAAAnQ/gpVwQGfi0MI/s1600-h/skitso1-1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209506613004415570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEviqdMtMlI/AAAAAAAAAnQ/gpVwQGfi0MI/s400/skitso1-1.jpg" border="0" /></a><br />και<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEvirE2CD4I/AAAAAAAAAnY/8tnh67W9_Mc/s1600-h/skitso12.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209506623646732162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEvirE2CD4I/AAAAAAAAAnY/8tnh67W9_Mc/s400/skitso12.jpg" border="0" /></a><br />[τα συγκεκριμένα είναι τα αγαπημένα μου, και διακοσμούν καιρό τώρα τον βαρυφορτωμένο πίνακα ανακοινώσεων της οικίας και καταφέρνουν πάντοτε να είναι... πάνω πάνω!!!]<br /><br />ή απλώς αντιγραφές, εδώ του Escher, που διακοσμούν ό,τιδήποτε μπορεί κανείς να φανταστεί...<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsTx9uDaJI/AAAAAAAAAnI/Lgo78mvzo_U/s1600-h/escher+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5209279143086352530" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEsTx9uDaJI/AAAAAAAAAnI/Lgo78mvzo_U/s400/escher+copy.jpg" border="0" /></a><br /><br />Έτσι λοιπόν, και ελπίζοντας ότι δεν θα τα δει κανένας... γραφολόγος δίνω και εγώ ενα ιδιόχειρο κομματάκι από μένα<br /><br />Με τη σειρά μου, τώρα, προσκαλώ πέντε επόμενα φιλαράκια, προσμένοντας να δω και τον δικό τους "εσωτερικό" κόσμο αποτυπωμένο σε χαρτί<br /><br />Δίνω, λοιπόν, με τη σειρά μου τη σκυτάλη [εκτός κι αν έχουν ήδη λάβει πρόσκληση] <br />στην καλή μου<a href="http://pleisurly.blogspot.com/"> Μάτα Ντομάτα</a><br />στον <a href="http://sokolatas.wordpress.com/">sokolata </a>με τις υπέροχες φωτογραφίες<br />στον τρυφερό <a href="http://synnefolykos.blogspot.com/">συννεφόλυκο</a>,<br />στον λιτό και περιεκτικό <a href="http://ekatonikosiefta.wordpress.com/">123 λέξεις</a> <br />στο φιλαράκι <a href="http://siris603.blogspot.com/">dim juanegro</a><br />και επειδή από τη μια δεν θέλω να μείνω στους πέντε και από την άλλη έχει πάλι πολύ καιρό να κινηθεί το μπλογκ του και μας λείπει, στον υπέροχα σκοτεινό <a href="http://lusttime.blogspot.com/">lust-time</a> [παρόλο που κάτι μου λέει ότι θα ξεφύγει...]<br /><br /><em>(Οι οδηγίες είναι απλές: <br /><br />1. Γράψε<br />2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )<br />3. Πόσταρε.<br />4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com<br />5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)</em><br /><br />Καλή εβδομάδα!<br /><br />ΥΓ Ευχαριστώ πολύ την Ν. για το μήνυμά της. Και ελπίζω, τελικά, αυτή η συλλογή με τα ιδιόχειρα να γίνει ένα υπέροχο μεγάλο μπουκέτο για την Αμαλία. <br />Καμιά φορά η δεύτερη σκέψη είναι καλύτερη της πρώτης...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-251248524349330853?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-20148378730547138042008-05-30T16:18:00.004+03:002008-05-30T23:15:05.618+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEAAOHYP-SI/AAAAAAAAAlY/6_MeVuQUiZ8/s1600-h/Still+Life+on+a+Piano+-+pablo+picasso.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SEAAOHYP-SI/AAAAAAAAAlY/6_MeVuQUiZ8/s200/Still+Life+on+a+Piano+-+pablo+picasso.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5206161411739220258" /></a><br /><a href="http://www.artchive.com/artchive/P/picasso/piano.jpg.html">Pablo Picasso - Still Life on a Piano - Oil on canvas</a> <br /><br /><br />Πήγε σαν υπνωτισμένη, σήκωσε το καπάκι και άρχισε να παίζει. Οι χορδές ξεκούρδιστες από καιρό, μες στο μυαλό της τεντώνονταν, ξανάνιωναν και αποκτούσαν την αλλοτινή τους ευφωνία. Οι συγχορδίες σίγουρες και δυνατές ξεδίπλωναν τα κοιμισμένα δάχτυλα• τα μάτια κλειστά αρνιόνταν να κοιτάξουν τα αγαπημένα πλήκτρα, όπως ακριβώς όταν ξανασυναντάμε ένα πρόσωπο αγαπημένο μετά από χρόνια, η ματιά μας δεν χρειάζεται να κυλίσει πάνω στις γνώριμες γραμμές για να το νιώσει, έτσι και τα ακροδάχτυλα έβρισκαν με σιγουριά τον στόχο τους, την κάθε νότα.<br /><br />Ο επίμονος ήχος του τηλεφώνου την ξύπνησε. Άνοιξε δυσαρεστημένη τα μάτια, το κουδούνισμα ακούστηκε σαν φάλτσο στη διάρκεια μιας παύσης, αλλιώς ούτε που θα το είχε πάρει είδηση ότι χτυπούσε. Σαστισμένη ακόμη από το προηγούμενο θαύμα σήκωσε το ακουστικό. Για κάποια διαφήμιση ή κάποια δημοσκόπηση λέει, κατέβασε απλώς το ακουστικό και βγήκε στο μπαλκόνι. <br /><br />Ήταν σούρουπο και τα δέντρα στον κήπο διαγράφονταν σαν χορευτές που περίμεναν να αρχίσει η μουσική. Δεν φυσούσε καθόλου και μια περίεργη ηρεμία απλωνόταν παντού. Ακόμη και τα τζιτζίκια τερέτιζαν φοβισμένα. Όμως εκείνη είχε στο μυαλό το κομμάτι, παλιό και ξεχασμένο που είχε ανέλπιστα ταιριάξει στα δάχτυλά της, σαν ένα παλιό φουστάνι, κρυμμένο και χαμένο σε κάποια ντουλάπα από χρόνια, που όμως αγκαλιάζει και πάλι το σώμα σαν να μην το είχε αποχωριστεί ποτέ.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2014837873054713804?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-91434865000659938192008-05-07T23:13:00.007+03:002008-05-07T23:28:10.321+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SCIP8Ng4ygI/AAAAAAAAAko/E8R9MmI9Jbw/s1600-h/%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B7+copy.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5197734447033141762" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SCIP8Ng4ygI/AAAAAAAAAko/E8R9MmI9Jbw/s400/%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%87%CE%B7+copy.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><br /><div>Mπροστά μου το βάραθρο, και πίσω μου να με κυνηγούν.<br />Xιλιάδες πόδια πλαταγίζουν πίσω μου, μα είναι ακόμη μακρυά<br />κοιτώ μπροστά μου, κοιτώ κάτω, χαμηλά, εκεί που το ορμητικό ποτάμι κατρακυλά κουτρουβαλώντας σε βράχια και κoίτες, με ένα νερό άγριο και θολωμένο, φορτωμένο με κάθε λογής λεία:<br />βλέπω βάρκες λεπτοκαμωμένα φύλλα, βλέπω κορμούς λεπτούς σαν κλαδάκια, βλέπω αγελάδες-μυρμήγκια, βλέπω το σώμα μου, κομματιασμένο, να χτυπά από όχθη σε όχθη.</div><br /><div>Φοβάμαι.<br /><br />Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν με βιαστική αναίδεια, μα είναι ακόμη πολύ μακρυά. Κοιτώ μπροστά μου, μα τα απέναντι βράχια είναι επτά δρασκελιές μακρυά, </div><br /><div>επτά δρασκελιές είναι σα να διασχίζεις δρόμο, </div><br /><div>δεν μπορείς να βρεθείς από τη μια άκρη στην αλλη<br />κοιτώ κάτω, χαμηλά, εκεί που το ορμητικό ποτάμι κατρακυλά, σε βράχια και κοίτες με ένα νερό λερό και λυσσασμένο<br />όλα ανακατεμένα μέσα του, από μακρυά μοιάζει ακίνδυνο όμως δεν είναι. </div><div><br />Φοβάμαι.</div><br /><div><br />Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν, τα ξεχωρίζω πλέον ένα ένα, δεν είναι πια πολύ μακρυά.<br />Ακούω από κάτω μου τον σκοτεινό καταρράκτη, τη μελανόστομη Χάρυβδη, ακόμη πιο λυσσασμένη από το ποτάμι, αχόρταγη να καταπίνει… </div><div><br />Φοβάμαι<br /><br />Πίσω μου χιλιάδες πόδια πλαταγίζουν, είναι πλέον πίσω μου ολόγυρά μου, ακούω την ανάσα τους και νιώθω την οργή τους, δεν έχω πια τίποτε άλλο να κερδίσω,<br />με ένα βήμα, πέφτω στο κενό.</div><br /><div>Παρόλο που φοβάμαι.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div>---------------------------------------------------------------------------<br /><div><br /><br />Το φανάρι που άναψε πράσινο για τους πεζούς με παρέσυρε ατην αντιπέρα όχθη.<br />Βρέχει και τα ρείθρα των πεζοδρομίων παρασύρουν ορμητικά ό,τι σκουπίδι βρουν.</div><br /><div>Το πλήθος με παρασύρει και μένα, βάρκα φυλλαράκι, κορμί κομματιασμένο, απέναντι.</div><br /><div></div><br /><div>Δεν υπάρχει καιρός για σκέψη.</div><br /><div>Δεν υπάρχει χώρος για φαντασία.</div><br /><div></div><br /><div>Φοβάμαι.</div><br /><div>Πολύ.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-9143486500065993819?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-87977326004828380872008-04-30T18:04:00.004+03:002008-04-30T18:11:18.568+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SBiK2kTB2qI/AAAAAAAAAiw/yMiL2cBJbcU/s1600-h/grzyb-34.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5195054840232925858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SBiK2kTB2qI/AAAAAAAAAiw/yMiL2cBJbcU/s400/grzyb-34.jpg" border="0" /></a> <a href="http://www.treknature.com/gallery/Europe/Poland/photo49949.htm">copyright Robert Puciata</a><br /><br /><div>Επειδή τελευταία ψάχνομαι εδώ στο δικό μου σύμπαν είπα να αποικίσω και ένα <a href="http://www.shush-chut.blogspot.com/">πλανήτη ψιθύρων</a>, όπου θα με βρίσκετε, ιδίως όταν οι εικόνες ή οι ήχοι θα είναι δυνατότεροι από τις σκέψεις μου...</div><br /><div>ένα χώρο ηρεμίας και γαλήνης...</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8797732600482838087?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-86214983930843662512008-04-15T22:40:00.007+03:002008-04-16T11:00:28.130+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SAUITehqfFI/AAAAAAAAAiA/pRfXX4gmbcQ/s1600-h/284055.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5189563276319161426" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/SAUITehqfFI/AAAAAAAAAiA/pRfXX4gmbcQ/s400/284055.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://images.bridgeman.co.uk/cgi-bin/bridgemanImage.cgi/150.MGR.4327820.7055475/284055.JPG&amp;imgrefurl=http://www.bridgemanartondemand.com/index.cfm%3Fevent%3Dcatalogue.artist%26artistID%3D6351&amp;h=150&amp;w=112&amp;sz=5&amp;hl=el&amp;start=1&amp;tbnid=noCKroawFWKG_M:&amp;tbnh=96&amp;tbnw=72&amp;prev=/images%3Fq%3Dgrigoreas%2Bmonemvasia%26gbv%3D2%26hl%3Del">Μανόλης Γρηγορέας - η προσωποποίηση της Μονεμβάσιας<br /></a></div><div> </div><div><br /> </div><div>Kαι πάλι ανάγλυφη γίνεσαι.</div><div><br /><br /></div><div>Μέσα μου αναδεύεις τα χρώματα της ψυχής μου με το γκρίζο της ράχης, το σκοτεινό μπλε της αρμυρής σου αγάπης. </div><div><br /><br /></div><div>Ορθώνεσαι, μια ανάσα μισογκρεμισμένη,</div><div>με τη μοναδική σου είσοδο, στεμμένη από την αύρα του ποιητή.</div><div><br /></div><div>Αγγίζω με δακρυσμένα πέλματα τα λίθινα δρομάκια σου</div><div>-χειμώνα μονάχα ή μέρες με αντάρα.-</div><div>Κλείνω με πόνο τα μάτια στις γιορτές που σε κάνουν να ασφυκτιάς,</div><div>θέλω μοναχα δική μου τη ματιά σου.</div><div><br /></div><div>Γαληνεύω σαν ακούω την εκκωφαντική σου ησυχία να μου τρυπά τα ώτα,</div><div>αιωρούμαι πάνω από το τείχινο στέμμα σου, εκεί που κείτονται οι αναμνήσεις ανάμεσα σε αγριόχορτα.</div><div></div><div></div><div>Μα πάντοτε θα έρχεται η μέρα της φυγής,</div><div>μια δίνη με τραβά τότε μακρυά σου...</div><div></div><div><br /><br /></div><div>Κι όμως, για μένα κατοικείς μες την ψυχή μου.</div><div>Ανάμεσα σε δυο γουλιές κρασί και λίγο ψάρι,</div><div>να μουρμουράς τα μυστικά τραγούδια,</div><div>που τα γνωρίζουν μόνο όσοι είναι σε σένα ριζωμένοι.</div><div></div><div><br /></div><div>Πώς τους φθονώ αλήθεια, -ας είναι όλοι τους καλά...-</div><div>Πού ξέρεις αν κάποτε αγκυροβολήσω κι εγώ στην αγκαλιά σου...</div><div><br /><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div></div><div><br /><br /></div><div>για τον αγαπημένο μου Ναυτίλο<br /><br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8621498393084366251?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-52846186837189545682008-04-07T17:52:00.006+03:002008-04-07T18:25:22.305+03:00<a href="http://www.alanfoxx.com/pics/saphirebutterflyinthesun320.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.alanfoxx.com/pics/saphirebutterflyinthesun320.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2008/04/6.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a><br /><br /><br /><div>ΣΚΕΨΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ</div><br /><div></div><br /><div>Η πασχαλίτσα ξαναγύρισε. Η χρυσόμυγα μου είπε πως τελευταία κάποια πασχαλίτσα μοιάζει σα να ψάχνει για κάτι στο μέρος που κάποτε είχε πέσει ο κεραυνός. Έμοιαζε, λέει, σα νά ψαχνε για κάτι το συγκεκριμένο και να φεύγει μετά άπραγη και με σκυμμένο το κεφάλι. Το πράγμα μου φάνηκε περίεργο. Σήμερα το πρωί πέταξα, με βαρειά ομολογουμένως καρδιά, και πάλι στο παλιό μου σπίτι. Περίμενα κάμποση ώρα καθισμένη σε ένα νεαρό θαμνάκι. Πραγματικά η ίδια μικρή και γυαλιστερή πασχαλίτσα εμφανίστηκε κάνωντας κύκλους πάνω από εκεί που κάποτε φύτρωνε το ομορφότερο λουλούδι του κόσμου, σ' αντίθεση με μένα εκείνη φαινόταν να θυμάται λεπτομερώς τα μέρη εκείνα. Περίεργη προχώρησα ανάμεσα σε κάτι μακρυές κλωστές από στάχτη, που κάποτε ήταν χορταράκια. Η πασχαλίτσα γύρισε και με κοίταξε μέ ένα αδιάφορο βλέμμα. Καθώς ήθελα να της φωνάξω, θυμήθηκα πως τώρα πια τα φτερά μου ήταν μωβ αντί για κόκκινα και έτσι δεν μπορούσα να τη ρωτήσω αν με θυμόταν. Είναι σίγουρο πως με είχε γα νεκρή...</div><br /><div></div><br /><div>Καθώς έκανα να φύγω άκουσα για πρώτη φορά τη ψιλή φωνή της. Μα καλά και αυτό που έλεγαν πως δεν μπορούσαν να μιλήσουν; Ανακρίβειες, αποφάνθηκε με βλέμμα εκνευρισμένο. Ανακρίβειες. Όλα ανακρίβειες, είπε κι πέταξε μακρυά.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>-------------------</div><br /><div></div><br /><div>Σήμερα δε μπορώ να σκεφθώ. Δεν μπορώ να σκεφθώ τίποτε άλλο εκτός από τα λόγια της πασχαλίτσας. Ή μάλλον τη λέξη της πασχαλίτσας. Ανακρίβειες. Μα, όλα ανακρίβειες; Έτσι φαίνεται. Μα και πάλι ποιος μπορεί να ξέρεις</div><br /><div></div><br /><div>Γι αυτό, καλά κάνω και δεν τη λαμβάνω υπ' όψιν ως σκέψη.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ΣΚΕΨΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ</div><br /><div></div><br /><div>Ανησυχώ. Τελευταίο ο ήλιος αργοπορεί όλο και περισσότερο να ζεστάνει ενώ κάθε απόγευμα μας εγκαταλείπει όλο και πιο βιαστικά. Η χρυσόμυγα μου πρότεινε να πετάξουμε μαζί ως τα ανοιχτά την ώρα που περνούν τα καράβια. Μα, την ρώτησα τότε απορημένη, εσύ δεν ήσουν που μού λεγες πως είναι επικίνδυνο; Εκείνη τότε μου είπε πως μονάχα έτσι έχουμε ελπίδες να ζήσουμε περισσότερο. Το καλοκαίρι, συνέχισε βολεύοντας τα γυαλιστερά της φτερά, όπου νά 'ναι τελειώνει, δεν το βλέπεις;</div><br /><div></div><br /><div>(Είναι η πρώτη φορά που αφήνω μια σκέψη μου μισή και τη υνεχίζω αργότερα. Πράγματι, το καλοκαίρι τελειώνει, και εγώ δεν μπορώ να σκεφθώ τόσο γρήγορα.)</div><br /><div></div><br /><div>Η χρυσόμυγα έφυγε χωρίς εμένα. Δεν ξέρω γιατί δεν πήγα μαζί της. Εδώ το μόνο πο θα υπάρχει σε λίγο θα είναι πεσμένα φύλλα. Να, και ο δικό μου φύλλο έχει κιτρινίσει, σε λίγο θα κείτεται αι αυτό όπως και τα άλλα. Αλήθεια δεν ξέρω γιατί δεν προτίμησα να φύγω. Δεν ξέρω, ίσως γερνάω.</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ΣΚΕΨΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ</div><br /><div></div><br /><div>Τώρα, όμως, φθάνει ο χειμώνας και 'γω πρέπει να φύγω, πρέπει να βρω ένα ωραίο λουλούδι, ένα ωράιο, κρυμμένο από αχόρταγα και σκληρά χέρια λουλούδι, πάνω στο οποίο θα γείρω τα σκούρα, κουρασμένα φτερά μου και εκεί πάνω, καθώς το χιόνι θα με σκεπάζει, για να γίνω και 'γώ χυμένα πέταλα πολυχρονισμένου άνθους, θα αναπολώ με την προβοσκίδα μου κουλουριασμένη τις σκέψες μου, όσες ήμουν ποτέ σε θέση να έχω ως πεταλούδα, στη σύντομη κι ασήμαντη ζωή μου...</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div>ΛΙΓΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ</div><br /><div></div><br /><div>Είχα κάποτε μια μέρα που ήταν φωτεινή και γιορτινή, όμορφη και μεγάλη. Ήταν μια μέρα ξεχωριστή λίγο γεμάτη, λίγο πολυάσχολη μα και πολύ γλυκειά, μια μέρα στρογγυλή και γυαλιστερή σαν τόπι.</div><br /><div></div><br /><div>Ήταν η αγαπημένη μου μέρα και την κρατούσα στα δυο μου χέρια συνεχώς. Φορές φορές την τσούλαγα πέρα-δώθε και απόμενα να τη χαζεύω, καθώς αστραποβολούσε κάτω από τον ήλιο. Έκείνη έπαιρνε τότε φόρα κι έτρεχε, έτρεχε χοροπηδώντας, όποτε στο δρόμο υπήρχαν λακκούβες ή πετραδάκια.</div><br /><div></div><br /><div>Όμως κάποτε που ο ήλιος έμοιαζε να είναι πιο αδύναμος, εκείνη αστραποβολώντας δυνατότερα και τρέχοντας γρηγορότερα ξέφυγε από το δρομάκι και έπεσε μέσα στο πηγάδι των φόβων μου. Από τότε δεν την ξανάδα...</div><br /><div></div><br /><div>Από τότε κάθομαι δίπλα στο πηγάδι και περιμένω τη βροχή της ελπίδας νά 'ρθει και να το γεμίσει. Το πηγάδι, όμως , είναι τόσο βαθύ και η βροχή τόσο ψιλή...</div><br /><div></div><br /><div>Δεν την ξανάδα από τότε και ας κάθομα και ας περιμένω χρόνια και είναι κρίμα, γιατί κανείς ποτέ δεν ήρθε να μου πει πως οι μαγεμένοι βάτραχοι των παραμυθιιών έχουν εδώ και αιώνες λευτερωθεί όλοι.</div><div></div><div></div><div></div><div>Τ Ε Λ Ο Σ</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5284618683718954568?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-47604838548934435572008-04-03T10:40:00.008+03:002008-04-07T18:23:53.402+03:00<a href="http://images.google.gr/imgres?imgurl=http://pro.corbis.com/images/CB012238.jpg%3Fsize%3D572%26uid%3D%257B9315A03A-6F44-4579-8F45-2C884079F134%257D&amp;imgrefurl=http://pro.corbis.com/search/Enlargement.aspx%3FCID%3Disg%26mediauid%3D9315A03A-6F44-4579-8F45-2C884079F134&amp;h=400&amp;w=320&amp;sz=31&amp;hl=el&amp;start=49&amp;sig2=X2HW2PFZwIHErvloalnxUQ&amp;tbnid=d29yhcPJUJiXqM:&amp;tbnh=124&amp;tbnw=99&amp;ei=IY_0R-2vM5Ki-QLulIQK&amp;prev=/images%3Fq%3Dpurple%2Bbutterfly%26start%3D36%26gbv%3D2%26ndsp%3D18%26hl%3Del%26sa%3DN"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5184926970710155650" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R_SPm-OFYYI/AAAAAAAAAhg/8oDaZjMpNlI/s400/CB012238++Andrew+Unangst+Corbis.jpg" border="0" />Andrew Unangst - Corbis </a><br /><br /><div><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/5.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a> </div><div></div><br /><div></div><div></div><div>ΣΚΕΨΗ ΕΝΔΕΚΑΤΗ</div><div></div><br /><div>'Εκλαιγα συνεχώς με το σιγανό και σχεδόν ανύπαρκτο ήχο που κλαιν οι πεταλούδες. Τα φτερά μου από βαθειά κόκκινα με χρυσαφένιες κηλίδες έχουν γίνει ένα γλυκό μωβ με μαύρα στίγματα. Όλα τριγύρω, έντομα και λουλούδια, έχουν μείνει μαγεμένα και δεν με αναγνωρίζουν. Όμως, εγώ δεν μπορώ να χαρώ την ομορφιά μου: μονάχα όταν πετάω ξεχασμένη πάνω από τα κύματα της κοντινής ακρογυαλιάς και κοιτάζω το καθρέφτισμα της μορφής μου στα καθαρά νερά, νομίζω πως κάποια υδάτινη δίδυμη αδερφή μου ακολουθεί, κολυμπώντας με χάρη, το πένθιμο πέταγμά μου.</div><div></div><br /><div>Όταν η καταιγίδα είχε σχεδόν περάσει, πέταξα ως το μέρος που κάποτε ήταν το σπίτι μου. Ή τουλάχιστον ως εκεί που πίστευα πως πρέπει να ήταν το σπίτι μου. Το ψηλό δέντρο ήταν ένα καμμένο και τσακισμένο κούτσουρο, το όμορφο λουλούδι μου στάχτη μέσα στις στάχτες. Τίποτε δε θύμιζε πια την ομορφιά του, τίποτε δε θύμιζε τη ζωή που κάποτε υπήρχε εδώ. Καθώς άρχισα να πετάω εδώ κι εκεί, διαπίστωσα μέσα στη θλίψη μου πως δεν μπορούσα να θυμηθώ το λουλούδι μου που κάποτε αγαπούσα τόσο και μια μέρα, όταν θα ομόρφαινε και δυνάμωνε πολύ, θα με τίναζε μακρυά του. </div><div></div><br /><div>Το βράδυ το πέρασα κουλουριασμένη κάτω από ένα μεγάλο φύλλο και εκεί, καθώς οι τελευταίες σταγόνες της καταιγίδας έπεφταν επάνω στα κουρασμένα φτερά μου, εκείνα απέκτησαν το καινούργιο τους χρώμα.</div><br /><br /><div></div><div></div><div>ΣΚΕΨΗ ΔΩΔΕΚΑΤΗ</div><div></div><br /><div>Πρώτη φορά συνειδητοποιώ τί πολύπλοκο πράγμα είναι να είναι κανείς έστω και μια απλή και ασήμαντη πεταλούδα. Δεν ξέρω πώς μπόρεσα να το σκεφτώ, αλλά, όταν ήθελα να μεταμορφωθώ σε πεταλούδα δεν ήξερα τί περίεργες σκέψεις θα είχα. Αλλιώς θά έμενα όπως ήμουν. Τότε τουλάχιστον μπορούσα να εύχομαι και να ελπίζω. Τώρα, όμως, δεν είμαι πια και τόσο σίγουρη. Το κεφάλι μου και η καρδιά μου, τα τόσο μικρά και τα δυό, δεν μπορούν πλέον να χωρέσουν όλα όσα κάποτε με γέμιζαν και γι αυτό πολλές φορές δεν είμαι και τόσο σίγουρη για το τί θά 'πρεπε να νιώθω, για το τί αισθάνομαι στα αλήθεια.</div><br /><br /><div></div><div></div><br /><div>ΣΚΕΨΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΡΙΤΗ</div><br /><div></div><div>Εχτές πάλι χάζευα τα καράβια. Μια χρυσόμυγα μου είπε πως είναι επικίνδυνο να πηγαίνω τόσο βαθειά στη θάλασσα. Όμως, εγώ θέλω να πηγαίνω σε εκείνα τα βραχάκια, γιατί μονάχα εκεί αισθάνομαι πραγματικά απομονωμένη. Δυστυχώς το νησί μου δε μου βγήκε τόσο α΄δειο όσο το ήθελα. Τώρα σκέφτομαι με μελαγχολία πως θά 'πρεπε να είχα ζητήσει να γίνω πεταλίδα σε έναν από αυτούς τους βράχους. Εκεί θα τα είχα ξεχάσει σίγουρα όλα. </div><div> </div><div> </div><div><a href="http://stardustia.blogspot.com/2008/04/7.html">προς επόμενες σκέψεις</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4760483854893443557?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-27967750235960519242008-03-26T23:24:00.015+02:002008-03-27T10:08:43.699+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R-rULeOFYXI/AAAAAAAAAhY/sENy2xYRyh0/s1600-h/picasso189.jpg"><span style="color:#9999ff;"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182187614798963058" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R-rULeOFYXI/AAAAAAAAAhY/sENy2xYRyh0/s400/picasso189.jpg" border="0" /></span></a><span style="color:#9999ff;"><br /></span><div><em><span style="color:#9999ff;">Pablo Picasso. Bread and Fruit Dish on a Table. 1909. Oil on canvas. Kunstmuseum Basel, Basel, Switzerland</span></em></div><br /><div><em><span style="color:#9999ff;"></span></em></div><br /><div><em><span style="color:#9999ff;"></span></em></div><br /><div><span style="color:#9999ff;"><em>Θέλω να σας διηγηθώ για έναν γηραιό άνδρα, για έναν άνδρα, που δεν λέει πλέον λέξη, έχει ένα κουρασμένο πρόσωπο, πολύ κουρασμένο για να χαμογελάει και πολύ κουρασμένο για να είναι θυμωμένο.</em><br /><em>Μένει σε μια μικρή πόλη, στο τέλος ενός δρόμου ή κοντά σε μια διασταύρωση. Δεν ωφελεί να τον περιγράψω, δεν διαφέρει σχεδόν σε τίποτε από τους άλλους. Φορά ένα γκρίζο καπέλο, ένα γκρίζο παντελόνι, ένα γκρίζο πανωφόρι και το χειμώνα ένα μακρύ γκρίζο παλτό και έχει έναν λεπτό λαιμό, του οποίου το δέρμα είναι ξηρό και ζαρωμένο, τα άσπρα κολάρα του είναι πολύ φαρδιά.</em><br /><em>Έχει το δωμάτιό του στον πάνω πάνω όροφο του κτηρίου, ίσως να υπήρξε παντρεμένος και να είχε παιδιά, ίσως να έμενε παλαιότερα σε μιαν άλλη πόλη. Σίγουρα υπήρξε κάποτε παιδί, αλλά αυτό ήταν σε μιαν εποχή, που τα παιδιά ήταν ντυμένα όπως οι ενήλικες. Τα βλέπει κανείς έτσι στο φωτογραφικό άλμπουμ της γιαγιάς.</em><br /><em>Στο δωμάτιό του υπάρχουν δύο καρέκλες, ένα τραπέζι, ένα χαλί, ένα κρεββάτι και μια ντουλάπα. Επάνω σε ένα μικρό τραπέζι υπάρχει ένα ξυπνητήρι, δίπλα του μια παλιά εφημερίδα και ένα φωτογραφικό άλμπουμ, στον τοίχο κρέμεται ένας καθρέφτης και ένας πίνακας.</em><br /><em>Ο γηραιός άνδρας πήγαινε τα πρωινά έναν περίπατο και τα απογεύματα έναν περίπατο, αντάλασσε μερικές κουβέντες με τον γείτονά του και τα βράδια καθόταν στο τραπέζι του.</em><br /><em>Αυτό δεν άλλαζε ποτέ, ακόμα και τις Κυριακές γινόταν έτσι. Και όταν ο άνδρας καθόταν στο τραπέζι, άκουγε το τικ-τακ του ξυπνητηριού, πάντοτε το τικ-τακ του ξυπνητηριού.</em><br /><em>Και τότε μια φορά ήταν μια ιδιαίτερη μέρα, μια μέρα με ήλιο, όχι πολύ καυτή, όχι πολύ κρύα, με κελαηδήματα πουλιών, με φιλικούς ανθρώπους, με παιδιά που έπαιζαν - και το ιδιαίτερο ήταν, ότι όλα αυτά άρεσαν ξαφνικά στον άνδρα.-</em><br /><em>Χαμογέλασε.</em><br /><em>"Τώρα θα αλλάξουν όλα", σκέφτηκε. Ξεκούμπωσε το πάνω πάνω κουμπί του πουκαμίσου, πήρε το καπέλο στο χέρι, τάχυνε το βήμα του, μέχρι που λίκνιζε τα γόνατά του καθώς βάδιζε και χαιρόταν. Έφτασε στο δρόμο του, έγνεψε στα παιδιά, πήγε μπροστά από το σπίτι του, ανέβηκε τη σκάλα, έβγαλε το κλειδί από την τσέπη και άνοιξε το δωμάτιο.</em><br /><em>Αλλά στο δωμάτιο ήταν όλα απαράλλαχτα, ένα τραπέζι, δυο καρέκλες, ένα κρεββάτι. Και όπως κάθισε ξανάκουσε το τικ-τακ και όλη του η χαρά χάθηκε, γιατί δεν είχε αλλάξει τίποτε. Και μια μεγάλη οργή κατέλαβε τον άνδρα. Είδε στον καθρέφτη το πρόσωπό του να κοκκινίζει, είδε, πώς μισόκλεισε τα μάτια. Μετά έσφιξε τα χέρια του σε γροθιές, τα σήκωσε και χτύπησε με αυτά την επιφάνεια του τραπεζιού, πρώτα ένα μόνο χτύπημα, μετά κι άλλο και μετά άρχισε να τα κοπανά επάνω στο τραπέζι και να ωρύεται συνεχώς:</em><br /><em>"Πρέπει να αλλάξει κάτι". Κι έπαψε να ακούει το ξυπνητήρι. Μετά τα χέρια του άρχισαν να πονάνε, η φωνή του βράχνιασε </em><em>και τότε ξανάκουσε το ξυπνητήρι και τίποτε δεν άλλαζε.</em><br /><em>"Πάντα το ίδιο τραπέζι", είπε ο άνδρα, "οι ίδιες καρέκλες, το τραπέζι, η ζωγραφιά. Και το τραπέζι το λέω τραπέζι, τον πίνακα τον λέω πίνακα, το κρεββάτι λέγεται κρεββάτι και την καρέκλα την ονομάζουμε καρέκλα. Και γιατί άραγε;" Οι Γάλλοι λένε το κρεββάτι "λι", το τραπέζι "τάμπλ", τον πίνακα τον λένε "ταμπλό' και την καρέκλα "σέζ", και καταλαβαίνονται.</em> <em>Και οι Κινέζοι καταλαβαίνονται επίσης.</em><br /><em>"Γιατί δεν λέγεται το κρεββάτι πίνακας", σκέφτηκε ο άνδρας και χαμογέλασε, κατόπιν γέλασε, γέλασε, μέχρι που οι γείτονες χτύπησαν τον τοίχο και φώναξαν "Ησυχία".</em><br /><em>"Τώρα θα το αλλάξω", φώναξε και από δω και εμπρός το κρεββάτι το έλεγε πίνακα.</em><br /><em>"Είμαι κουρασμένος, θέλω να πάω στον πίνακα", είπε και το πρωί έμενε συχνά παραπάνω στο κρεββάτι και σκεφτόταν, πώς ήθελε να λέει τώρα την καρέκλα και ονόμασε την καρέκλα "ξυπνητήρι". Πού και πού ονειρευόταν κιόλας στην καινούργια γλώσσα και στη συνέχεια μετέφρασε τα τραγούδια από τα σχολικά του χρόνια και τα σιγοτραγουδούσε.</em><br /><em>Έτσι λοιπόν σηκωνόταν, ντυνόταν, καθόταν επάνω στο ξυπνητήρι και στήριζε τους αγκώνες του πάνω στο τραπέζι. Αλλά το τραπέζει δεν λεγόταν πια τραπέζι, τώρα λεγόταν χαλί. Επομένως το πρωί ο άνδρας άφηνε τον πίνακα, ντυνόταν καθόταν στο χαλί επάνω στο ξυπνητήρι και σκεφτόταν, τι μπορούσε να πει πώς.</em><br /><em>Το κρεββάτι το έλεγε πίνακα. Το τραπέζι το έλεγε χαλί. Την καρέκλα την έλεγε ξυπνητήρι. Την εφημερίδα την έλεγε κρεββάτι. Τον καθρέφτη τον έλεγε καρέκλα. Το ξυπνητήρι το έλεγε φωτογραφικό άλμπουμ. Την ντουλάπα την έλεγε εφημερίδα. Το χαλί το έλεγε ντουλάπα. Τον πίνακα τον έλεγε τραπέζι. Και το φωτογραφικό άλμπουμ το έλεγε καθρέφτη.</em><br /><em>Επομένως:</em><br /><em>Το πρωί ο γηραιός άνδρας έμενε αρκετά στον πίνακα, στις εννέα χτυπούσε το άλμπουμ, ο άνδρας σηκωνόταν και στεκόταν πάνω στην ντουλάπα, για να μην κρυώσουν τα πόδια του, μετά έπαιρνε τα ρούχα του από την εφημερίδα, ντυνόταν, κοιτούσε σην καρέκλα στον τοίχο, στη συνέχεια καθόταν επάνω στοι ξυπνητήρι στο χαλί, ξεφύλλιζε τον καθρέφτη, μέχρι που έβρισκε το τραπέζι της μητέρας του.</em><br /><em>Ο άνδρας το βρήκε αστείο και εξασκούνταν όλη μέρα και μάθαινε τις νέες λέξεις.</em><br /><em>Τώρα μετονομάζονταν όλα: δεν ήταν πια ένας άνδρας, αλλά ένα πόδι και το πόδι ήταν ένα πρωί και το πρωί ένας άνδρα.</em><br /><em>Τώρα μπορείτε να συνεχίσετε μόνοι σας την ιστορία. Και τότε μπορείτε, όπως έκανε και ο άνδρας, να μετονομάσετε και τις άλλες λέξεις:</em><br /><em>χτυπώ σημαίνει τοποθετώ, κρυώνω σημαίνει κοιτάζω, είμαι ξαπλωμένος σημαίνει χτυπώ, στέκομαι σημαίνει κρυώνω, τοποθετώ σημαίνει φυλλομετρώ.</em><br /><em>Κι έτσι θα πούμε: Τον άνδρα χτυπούσε το γηραιό πόδι αρκετά στον πίνακα, στις εννέα τοποθετούσε το άλμπουμ, το πόδι κρύωνε πάνω και φυλλομετρούταν από την ντουλάπα, για να μην κοιτάζει το πρωινό. Ο γηραιός άνδρας αγόρασε μπλε μαθητικά τετράδια και τα γέμισε με τις καινούργιες λέξεις και είχε τόση πολλή δουλειά με αυτό, που σπάνια πια τον έβλεπαν στο δρόμο. Κι έτσι μάθαινε για όλα τα πράγματα τις καινούργιες ονομασίες και ξεχνούσε ολοένα και περισσότερο τις σωστές. Τώρα είχε μια νέα γλώσσα, που ανήκε μονάχα σε εκείνον. Σύντομα του έπεφτε ακόμη κι η μετάφραση δύσκολη, είχε ξεχάσει σχεδόν την παλιά του γλώσσα και έπρεπε να ψάχνει τις σωστές λέξεις στα μπλε του τετράδια. Και έτσι φοβόταν να μιλάει με τον κόσμο. Έπρεπε να σκέφτεται ώρα, πώς ονόμαζε ο κόσμος τα πράγματα.</em><br /><em>Τον πίνακά του οι άνθρωποι τον έλεγαν κρεββάτι. Το χαλί του οι άνθρωποι το έλεγαν τραπέζι. Το ξυπνητήρι του οι άνθρωποι το έλεγαν καρέκλα. Το κρεββάτι του οι άνθρωποι το έλεγαν εφημερίδα. Την καρέκλα του οι άνθρωποι την έλεγαν καθρέφτη. Το άλμπουμ του το έλεγαν οι άνθρωποι ξυπνητήρι. Την εφημερίδα του την έλεγαν οι άνθρωποι ντουλάπα. Την ντουλάπα του την έλεγαν οι άνθρωποι χαλί. Το ν καθρέφτη του τον έλεγαν οι άνθρωποι φωτογραφικό άλμπουμ. Το τραπέζι του το έλεγαν οι άνθρωποι πίνακα.</em><br /><em>Και έτσι έφτασε στο σημείο που ο άνδρας έπρεπε να γελάει, όταν άκουγε τον κόσμο να μιλάει.</em> <em>Έπρεπε να γελάει όταν άκουγε κάποιον να λέει: "Θα πάτε κι εσείς΄αύριο στον ποδοσφαιρικό αγώνα;"</em><br /><em>Ή όταν κάποιος έλεγε: "Τώρα βρέχει ήδη εδώ και δυο μήνες." Ή όταν κάποιος έλεγε."Έχω ένα θείο στην Αμερική"</em><br /><em>Δεν μπορούσε παρά να γελάσει, γιατί δεν τα καταλάβαινε όλα αυτά.</em><br /><em>Αλλά αυτή δεν είναι μια αστεία ιστορία. Άρχισε στενάχωρα και σταματά στενάχωρα. Ο γηραιός άνδρας με το γκρίζο παλτό δεν μπορούσε πλέον να καταλάβει τον κόσμο, αυτό δεν ήταν τόσο κακό. Πολύ χειρότερο ήταν, ότι ο κόσμος δεν μπορούσε πια να τον καταλάβει. Και γι αυτό δεν ξαναείπε τίποτε πλέον. Σώπαινε, μιλούσε μονάχα στον εαυτό του και ούτε χαιρετούσε πια.</em><br /></span></div><em></em><br /><p><span style="color:#9999ff;">[μέτάφραση: Stardustia]</span></p><br /><p><span style="color:#9999ff;">και για όσους θέλουν το πρωτότυπο: </span><a href="http://www.yolanthe.de/stories/bichsel01.htm"><span style="color:#9999ff;">Peter Bichsel:Ein Tisch ist ein Tisch</span></a><span style="color:#9999ff;"><br /><br /></span></p></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2796775023596051924?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-11320912676058743192008-03-07T17:03:00.003+02:002008-03-23T00:56:21.034+02:00<a href="http://www.artgallery.sa.gov.au/MediaCentreEgyptLouvre2007/Dummy%20canopic%20jars%20of%20Padiouf.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.artgallery.sa.gov.au/MediaCentreEgyptLouvre2007/Dummy%20canopic%20jars%20of%20Padiouf.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><br />Ο πόνος είχε σχεδόν περάσει. Το σώμα είχε αδειάσει επιτέλους και είχε αφεθεί αφυδατωμένο στην ησυχία του. Ο πόνος είχε σχεδόν ξεχαστεί. Ο εγκέφαλος είχε αφαιρεθεί, δεν υπήρχε για να καταγράφει, να αποφασίζει, να διατάζει.<br /><br />Τώρα πια όλα ήταν ένα απέραντο σκοτάδι και ένα συνεχές μούδιασμα. Ήταν σκοτεινά και στενάχωρα εκεί μέσα, εκεί κρεμμυδωμένο με επάλληλες στρώσεις, με την εγγύτερη σε αυτό στρώση να έχει γίνει ένα δεύτερο δέρμα, δεμένο με τέχνη σε λωρίδες.<br /><br />Όλα ήταν ένα ατελείωτο <em>τώρα</em>, κολλημένο στον τελευταίο χτύπο της καρδιάς, αφυδατωμένης πια και αυτής, μια βασανιστική ελπίδα για ένα ανούσιο <em>πάντα</em>, η αδιάφορη διατήρηση μιας μη-κατάστασης, όπου ό,τι είχε σημασία είχε πλέον χαθεί ή ξεχαστεί.<br /><br />Κι όμως το σώμα αν και αγκυλωμένο, έμοιαζε σα να πάλευε ακόμη.<br /><br />Απέραντο σκοτάδι, συνεχές μούδιασμα, ένα αίσθημα ασφυξίας διέτρεχε τη ραχοκοκκαλιά του και την άδεια θωρακική του κοιλότητα, μιας και τα πνευμόνια του βρίσκονταν πλέον στο ένα από τα τέσσερα κανωπικά αγγεία, εκείνο που προστάτευε η Νέφθυς και ο Χαπύ.<br /><br />Τίποτε δεν θα άλλαζε, ακόμη κι αν το αγκυλωμένο σώμα προσπαθούσε να παλέψει: η σαρκοφάγος έμοιαζε τώρα να κλείνει πιο σφιχτά τα χρυσοποίκιλτα σαγόνια της.<br /><br />Και το ατελείωτο <em>τώρα</em>, η μάταιη ελπίδα για ένα ανούσιο <em>πάντα </em>κατρακύλησε επιτέλους μέσα στα μαύρα μάτια του Ανουβη.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-1132091267605874319?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-8147605785967118502008-03-05T22:55:00.005+02:002008-03-06T09:06:11.944+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R88OFrAtNMI/AAAAAAAAAgw/WtWb6urLmUg/s1600-h/Erinnerungen-an-die-Zukunft-Asha+Menghrajani.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R88OFrAtNMI/AAAAAAAAAgw/WtWb6urLmUg/s400/Erinnerungen-an-die-Zukunft-Asha+Menghrajani.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5174369987479811266" /></a><em>Asha Menghrajani "Αναμνήσεις από το Μέλλον"</em><br /><br /><br /><br /><br />Ασφυκτιούσε και πάλι εκεί, με τα κορμιά τριγύρω του να τον ακουμπούν και να τον τυλίγουν, ανάσες, μυρωδιές, ακόμη κι οι ξένες σκέψεις τους έπεφταν βαριές επάνω στο κουρασμένο κεφάλι του.<br /><br />Ασφυκτιούσε και το μυαλό του, με τις σκέψεις τριγύρω του να τον πολιορκούν και να τον βάλλουν, εικόνες, σπασμένες φράσεις, ακόμη κι οι ξένες μνήμες τους έπεφταν επάνω στο κουρασμένο μυαλό του. <br /><br />Ασφυκτιούσαν και οι μνήμες του, με τόσους παρείσακτους τριγύρω, μια να πιέζουν, μια να τραβούν βίαια το σκέπαστρο που τις κρατούσε εκεί μέσα, προφυλαγμένες, ζουληγμένες, παραχωμένες.<br /><br />Το σκέπαστρο κύλησε, ήχος μεταλλικός από καπάκι, έσκυψε με κόπο να το πιάσει, όλο αγωνία, τόσα πόδια ανάμεσα, τόσα σώματα, άλλα νέα και σφριγηλά, άλλα γηραιά μα περήφανα, πολλά τόσο παρετημένα, άπλωσε το χέρι να το πιάσει αλλά το δοχείο έγειρε περισσότερο, απότομα, επόμενη στάση, μέρος κεντρικό, το πλήθος αποδεκατίστηκε, απέμεινε σχεδόν μόνος του, πεσμένος στα τέσσερα να προσπαθεί, να προσπαθεί να μαζέψει τις σκέψεις, τις μνήμες, κυλούν, άλλες σαν βώλοι, άλλες σαν όστρακα, μαζεμένα παλιά, κάποιο ξέγνοιαστο καλοκαίρι.<br /><br />Όστρακα, χυμένα, σπασμένα, διπλά, ελικοειδή, κτενοειδή, χρωματιστά, μονόχρωμα, γυαλιστερά...<br /><br />Πού πήγαν όλα, όστρακα, μνήμες, βότσαλα, σκέψεις, πού χάθηκαν, πού είναι;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-814760578596711850?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-6280068005085001452008-02-25T00:37:00.004+02:002008-02-25T01:26:05.750+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R8H8yoO1IJI/AAAAAAAAAgo/SDSpQQwmY8I/s1600-h/peri+tyflotithtas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R8H8yoO1IJI/AAAAAAAAAgo/SDSpQQwmY8I/s400/peri+tyflotithtas.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170691793921319058" /></a><br />Πάνω που ετοιμαζόμουνα να ανεβάσω κείμενο, είδα το <em>βιβλιοφιλικό μπλογκοπαίγνιο </em>που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγες μέρες και επειδή μου φάνηκε αρκετά πρωτότυπο είπα να λάβω μέρος...<br /><br />Διάβασα λοιπόν προσεκτικά τις οδηγίες... οκ, σκέφτηκα, πόσο δύσκολο να είναι;<br /><br /><em>1. "Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα."</em> <br /><br />Ναι, οκ, το έκανα... είναι der Doppelgänger [o σωσίας] του Ζοσέ Σαραμάγκου, σε γερμανική μετάφραση...<br /><br /><br /><em>2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).</em><br /><br />Το έκανα, αλλά... ουπς πρόβλημα, είμαι ακόμη στη σελίδα 64, η πλοκή και η πυκνή γραφή αυτού του υπέροχου Πορτογάλου με έχει συνεπάρει, να πάρει, κι αν σε αυτήν τη σελίδα μου μαρτυρηθεί κάτι που μετά χτυπάω το κεφάλι μου;<br />Άστο καλύτερα, λέω. <br /><br /><br />Ξαναπάω στο 1. και απλώνω το χέρι, ε, όχι, πάλι γερμανικό: το "lautlos" του Frank Schätzing, του τυπά που έγραψε και "το σμήνος". Καλό πολιτικό θρίλερ, έτσι για ποικιλία, και επίκαιρο, γιατί έχει να κάνει με το Κόσοβο, και διαβασμένο ολόκληρο, οπότε... δεν με πειράζει για το σασπένς, και με 600 τόσες σελίδες, αλλά στα γερμανικά... άσε... αφού το υλικό πρέπει να είναι αυθεντικό..<br /><br />'Αντε πάλι στο 1. [και μετά <strong>cropper</strong>, μου λες ότι έτσι βγαίνει στο τσάκα-τσάκα ποστ... ;-)] <br /><br />Απλώνω το χέρι και πιάνω το "περί τυφλότητας", ω, ναι! του Ζοσέ Σαραμάγκου [τό 'χω αυτό, καμιά φορά με πιάνει να διαβάζω δυο-τρία απανωτά από έναν συγγραφέα... ε, τώρα είμαι στο τρίτο... πριν από αυτό είχα διαβάσει και το "περί θανάτου", το καλοκαίρι το "όλα τα ονόματα" -αλλά αυτό το τελευταίο δε μετράει, υποθέτω, έχει περάσει καιρός και έχουν μεσολαβήσει τόσα άλλα...-]<br /><br />Πώς είπαμε; Οκ, σελ. 123.<br /> <br /><em>3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.</em><br /><br />Πρόβλημα. Όχι εγώ, ο Σαραμάγκου. Έχει πρόβλημα με τις τελείες. Σχεδόν, λες και τις ξεχνάει... Εγώ δε μασάω, έχω διαβάσει γερμανικά κείμενα, δυο σελίδες μια περίοδος, που λέει ο λόγος, αλλά για να δούμε...<br /><br />Οκ. Τυχεροί είμαστε, πέσαμε σε σχετικά απλό σημείο.<br /><br /><em>4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).</em><br /><br />Φύγαμε, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε:<br /><br />"Κουνούσαν τα πόδια τους νευρικά, ανυπόμονα. Ήξεραν ότι έπρεπε να βγουν στον εξωτερικό περίβολο για να περισυλλέξουν τα κιβώτια που οι στρατιώτες, τηρώντας την υπόσχεσή τους, θα άφηναν ανάμεσα στην πύλη και τη σκάλα, και φοβούνταν ότι κάποια παγίδα, κάποιο κόλλημα υπήρχε εκεί, Και ποιος μας λέει ότι δεν θα πυροβολήσουν κι εμάς, Μετά απ' αυτό που έκαναν είναι ικανοί για όλα, Δεν μπορούμε να τους έχουμε εμπιστοσύνη, Εγώ δε βγαίνω έξω, Ούτε κι εγώ, ΄Κάποιος πρέπει να πάει αν θέλουμε να φάμε, Δεν ξέρω αν είναι καλύτερα να πεθάνουμε από μια σφαίρα ή να πεθάνουμε λίγο λίγο από την πείνα, Εγώ θα πάω, Κι εγώ, Δε χρειάζεται να πάμε όλοι, Μπορεί να μην αρέσει αυτό στους στρατιώτες, Ή να τρομάξουν, να νομίσουν ότι θέλουμε να δραπετεύσουμε, ίσως γι' αυτό να σκότωσαν κι εκείνον με το πόδι, Πρέπει να πάρουμε μια απόφαση, Πρέπει να πάρουμε κάθε προφύλαξη, μην ξεχνάτε τι έγινε χθές, ούτε λίγο ούτε πολύ είχαμε εννιά νεκρούς, Οι στρατιώτες μάς φοβήθηκαν, Κι εγώ φοβάμαι αυτούς, Θα ήθελα πολύ να ξέρω αν τυφλώνονται κι αυτοί, Ποιοι αυτοί, Οι στρατιώτες, Κατά τη γνώμη μου θά 'πρεπε νά είναι οι πρώτοι. Συμφώνησαν όλοι σε αυτό, χωρίς ωστόσο να αναρωτηθούν γιατί, κανείς δε βρέθηκε να δώσει ένα καλό επιχείρημα, Γιατί έτσι δε θα μπορούσαν να πυροβολήσουν, Ο χρόνος κυλούσε το μεγάφωνο παρέμενε σιωπηλό." <br /><br /><em>5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.</em><br /><br />Μπααααα, δε νομίζω... προχτές προσκάλεσα ήδη σε ένα μπλογκοπαίγνιο... άσε... θα κάνω όπως κι ο <a href="http://cropper-blog.blogspot.com/">cropper</a>, όποιος έχει κέφι, ας δει τι βιβλίο θα πιάσει, αν απλώσει το χέρι του...<br /><br />ΥΓ Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το προαναφερόμενο βιβλίο σε μετάφραση Αθηνάς Ψύλλια, εκδόσεις Καστανιώτη από τη σειρά "Συγγραφείς απ΄όλο τον κόσμο"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-628006800508500145?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-69437651288096735072008-02-17T20:09:00.005+02:002008-02-23T23:21:11.158+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R8CMtIO1III/AAAAAAAAAgg/byVV8nEsyF4/s1600-h/aspen_leaf_small.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R8CMtIO1III/AAAAAAAAAgg/byVV8nEsyF4/s400/aspen_leaf_small.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5170287079153016962" /></a><br />Ο <a href="http://numbinvolos2006.blogspot.com/">numb </a>με προσκάλεσε σε μπλογκοπαίγνιο-αντίστασης ενάντια σε όλα αυτά που ευτελίζουν τελευταία τη ζωή μας, ή που τουλάχιστον έχουν αυτόν τον σκοπό.<br />Και άργησα λιγάκι, επειδή ακριβώς είναι τόσα αυτά που θα μπορούσα να ξεδιαλέξω...<br /><br />Με τη σειρά μου προσκαλώ τον <a href="http://helorus.blogspot.com/">helorus</a>, τη <a href="http://pleisurly.blogspot.com/">Μάτα</a>, τον <a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/">Μάρκο</a>, τον <a href="http://lusttime.blogspot.com/">lust-time</a>, τον <a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/">Equilibrium</a>, τον <a href="http://sokolatas.wordpress.com/">Σοκολάτα</a>, τον <a href="http://zelig-man.blogspot.com/">Ζέλιγκ</a>, τον http://k-osie.blogspot.com/, τη <a href="http://nerinanasia.blogspot.com/">Νερίνα </a>και φυσικά όποιον άλλον θέλει να διαλέξουν και να ανεβάσουν από ένα[;] ποίημα...<br />Έτσι, για να γεμίσει λιγάκι ποιήματα η μπλογκόσφαιρα, αν και κάποιοι από εσάς γράφεται τα δικά σας αληθινά διαμαντάκια...<br /><br />Numb, ελπίζω να σου αρέσει η επιλογή μου...<br />[<a href="http://cropper-blog.blogspot.com/">Cropper </a>δε σε προσκάλεσα γιατί είδα ότι έλαβες μια πολύ ωραία πρόσκληση για νέο παιχνίδι... μπορεί να αυτοκληθώ και να παίξω και εγώ!!!]<br /><br /><br /><em><strong>ΤΟ ΦΥΛΛΟ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΣ<br />Γιώργος Σεφέρης, " Ημερολόγιο Καταστρώματος Α' </strong></em><br /><br />Έτρεμε τόσο που το πήρε ο άνεμος<br />Έτρεμε τόσο πώς να μην το πάρει ο άνεμος<br />πέρα μακριά<br />μια θάλασσα<br />πέρα μακριά<br />ένα νησί στον ήλιο<br />και τα χέρια σφίγγοντας τα κουπιά<br />πεθαίνοντας την ώρα που φάνηκε το λιμάνι<br />και τα μάτια κλειστά σε θαλασσινές ανεμώνες.<br /><br />Έτρεμε τόσο πολύ<br />το ζήτησα τόσο πολύ<br />στη στέρνα με τους ευκαλύπτους<br />την άνοιξη και το φθινόπωρο<br />σ’ όλα τα δάση γυμνά<br />θεέ μου το ζήτησα.<br /><br /><br /><strong><em>Metaphors of a magnifico, by Wallace Stevens / right-brain, left-brain</em></strong><br /><br />Twenty men crossing a bridge,<br />Into a village,<br />Are twenty men crossing twenty bridges,<br />Into twenty villages,<br />Or one man<br />Crossing a single bridge into a village.<br /><br />This is old song<br />That will not declare itself...<br /><br />Twenty men crossing a bridge,<br />Into a village,<br />Are<br />Twenty men crossing a bridge<br />Into a village.<br /><br />That will not declare itself<br />Yet is certain as meaning...<br /><br />The boots of the men clump<br />On the boards of the bridge.<br />The first white wall of the village <br />Rises through fruit-trees.<br />Of what was it I was thinking?<br /><br />So the meaning escapes.<br /><br />The first white wall of the village...<br />The fruit trees...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6943765128809673507?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-79821306216091804772008-02-13T00:42:00.000+02:002008-02-13T00:49:11.789+02:00<a href="http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0704/carina_hst_big.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://antwrp.gsfc.nasa.gov/apod/image/0704/carina_hst_big.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Τι να είμαι τάχα; <br /><br />Μήπως ένα κομμάτι σύμπαντος, ένα αστραποβόλο κομμάτι του Γαλαξία, ένα νεφέλωμα, λίκνο μεγάλων έναστρων ελπίδων; [Άραγε θα τις πραγματοποιήσω ή είμαι μια απλή έκλαμψη, γραφτό να σβήσει όπως γεννήθηκε;]<br /><br />Τι να είμαι τάχα;<br /> <br />Μήπως είμαι ένα κομμάτι γης ιδωμένο από ψηλά ημέρα που φυσούσε ο άνεμος Σιμούν κάτω στη Σαχάρα και σε μένα έφτασε μονάχα η αμμώδης ανάμνηση της ανάσας του, μιας ανάσας καυτής και θολής, σαν αυτήν που σκονίζει όλη την πόλη με το βάρος της;<br /><br />Τι να είμαι τάχα;<br /><br />Μήπως είμαι ένα κύμα της θάλασσας πνιγμένο μέσα σε μια πετρελαιοκηλίδα, με τον ήλιο να με καταδέχεται ακόμη και να παιχνιδίζει απαλά με το μολυσμένο μου σώμα; Ακόμη...<br /><br />Τι να είμαι τάχα;<br /><br />Μήπως ένα κομμάτι μάρμαρο που ένας σεισμός με ξεγέννησε από τα σπλάχνα της μάνας μου, ένα κομμάτι μάρμαρο με σκούρα νερά, όχι λευκό και αψεγάδιαστο, που ποτέ δεν θα καταφέρει να βγει από το κουκούλι του ως άγαλμα, αφού κανένας γλύπτης δεν θα χαϊδέψει με τα εμπνευσμένα χέρια του τον όγκο μου…<br /><br />Αλήθεια, τι να είμαι τάχα;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7982130621609180477?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-53698319248609270262008-02-06T14:58:00.000+02:002008-02-06T23:23:16.155+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R6mwFoOshLI/AAAAAAAAAf8/fzXe21bop5s/s1600-h/Arctic_Wonderland_by_CanadianBeaver247.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R6mwFoOshLI/AAAAAAAAAf8/fzXe21bop5s/s400/Arctic_Wonderland_by_CanadianBeaver247.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163852058501874866" /></a><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_eQcar5NTjZ8/Rt3NtBt_XmI/AAAAAAAAAfk/6t-FTntTl4I/s1600-h/Arctic_Wonderland_by_CanadianBeaver247.jpg">arctic wonderland by Canadian Beaver 247</a><br /><br />Ανέτειλε ο ήλιος και πάλι στο σύμπαν μου και ανάσανα...<br />σιγά σιγά οι λέξεις θα αρχίσουν να σηκώνουν τα κεφαλάκια τους<br />να ήδη κάποιες πρώτες σκέψεις άρχισαν να φαίνονται στον ορίζοντα.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5369831924860927026?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-89733349734869791882008-01-10T00:23:00.000+02:002008-01-10T00:35:22.182+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R4VMBYxEQGI/AAAAAAAAAf0/IP6HaUEsN5A/s1600-h/nebulae38.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R4VMBYxEQGI/AAAAAAAAAf0/IP6HaUEsN5A/s400/nebulae38.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5153608935307231330" /></a><br />η Stardustia θα κρυφτεί για λίγο πίσω από ένα νεφέλωμα.<br />[Η τροχιά της την έσπρωξε αδυσώπητα έως εκεί...]<br /><br />Για τις επόμενες δύο εβδομάδες η αστερόσκονη θα πάψει να ίπταται ελεύθερη και τα σήματα από το σύμπαν μου θα σιγήσουν...<br /><br />ελπίζω να σας ξαναβρώ, όταν επιστρέψω...<br /><br /><br />ΥΓ Ζητώ συγγνώμη από όλους τους φίλους που εδώ και κάμποσο καιρό έπαψα να επισκέπτομαι: προετοιμασίες δεν μου επέτρεπαν να κοιτώ μέσα από το τηλεσκόπιό μου άλλους κόσμους...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8973334973486979188?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-32985956507302569872007-12-31T18:05:00.001+02:002008-01-01T23:57:33.694+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3q3OYxEQEI/AAAAAAAAAfk/9maIBImwqo8/s1600-h/derviches.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3q3OYxEQEI/AAAAAAAAAfk/9maIBImwqo8/s400/derviches.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5150630581645885506" /></a><br /><br />Η σκηνή ήταν ακόμη φωτισμένη: ένα καθαρό υποκίτρινο φως έλουζε τις ξύλινες σανίδες, καμιά φορά αποκτούσε αποχρώσεις, κοκκινωπές ή πρασινωπές, ενίοτε και κυανές, Κάποια στιγμή έμοιαζε σα να πήγαινε να σβήσει, για να δυναμώσει και πάλι και να μοιάσει με αισιόδοξο πρωινό ήλιο...<br /><br />Η σκηνή ήταν ευρύχωρη: στη μια της άκρη προς τα πίσω κάθονταν οι μουσικοί που έπαιζαν ένα μονότονο ρυθμικό χορό, μια φωνή έμοιαζε σα να ψάλλει, ενώ μπροστά τους τριανταεφτά δερβίσηδες στροβιλίζονταν εκστασιασμένοι.<br /><br />Με τα χέρια απλωμένα και το κεφάλι με το ψηλό φέσι γερμένο στο πλάι έμοιαζαν να έχουν ξεχάσει ακόμη και την ίδια τους την ύπαρξη, κάποιοι χάνονταν ήδη στο πίσω μέρος της σκηνής, άλλοι παρέμεναν πεισματικά στα πλάγια, άλλοι σαν άστρα έμεναν σταθερά σε ένα κεντρικό σημείο μα όλοι μαζί έμοιαζαν με ένα τεράστιο συμπαντικό ρολόι, και κάθε ένας τους ένα γρανάζι του, που γυρνά, κουρδισμένο από ένα αιώνιο χέρι.<br /><br />Είχε έρθει κι η δική του στιγμή να αρχίσει και τον δικό του χορό: θα ήταν ο τριακοστός όγδοος, η μουσική έπαιζε ακόμη, η φωνή τραγουδούσε ακούραστα, οι άλλοι δερβίσηδες, όμορφα απομονωμενοι ο καθένας στην τροχιά του στοβιλίζονταν πάντοτε.<br /><br />Ήταν ο τριακοστός όγδοος, ήλπιζε να μην είναι ο τελευταίος μα ήταν σκοτεινά εκεί πίσω και δεν ήξερε αν ήταν και κανένας άλλος μετά από εκείνον, καλύτερα έτσι, έπρεπε να μείνει συγκεντρωμένος, σε προσευχή εσωτερική, ανέβαινε λοιπόν ένα ένα τα σκαλοπάτια, με κάθε βήμα και πιο κοντά στη σκηνή, πιο μακρυά από το σκοτάδι.<br /><br />Και τώρα στεκόταν εκεί δίπλα από τους μουσικούς, όρθιος, περίμενε τη δική του στιγμή.<br /><br />Με αργές κινήσεις υποκλίθηκε στο δάσκαλο και άρχισε την αιώνια περιστροφή του.<br /><br />Άλλος ένας χρόνος-δερβίσης είχε προστεθεί στη σκηνή της ζωής μου.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με ευχάριστα απρόοπτα!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3298595650730256987?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-8245065928714205212007-12-28T17:43:00.000+02:002007-12-30T17:12:26.122+02:00Ανταποκρινόμενη σε κάλεσμα του <a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/">Equilibrium</a> ιδού οι δικές μας χριστουγεννιάτικες γωνιές τριών γενεών<br /><br />της μαμάς μου...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3ewv4xEQBI/AAAAAAAAAfI/Vs7D_BHwugs/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B17.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3ewv4xEQBI/AAAAAAAAAfI/Vs7D_BHwugs/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B17.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149779035659976722" /></a><br />...λουσμένη στο φως...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3evrIxEQAI/AAAAAAAAAfA/aUtCPje9phw/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B19.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3evrIxEQAI/AAAAAAAAAfA/aUtCPje9phw/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B19.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149777854543970306" /></a><br />η δική μας με το ... ανισόρροπο άστρο στην κορφή...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3d1OYxEP_I/AAAAAAAAAe4/IUH1pxbmARE/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B16.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3d1OYxEP_I/AAAAAAAAAe4/IUH1pxbmARE/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B16.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149713588948320242" /></a><br />και της πιτσιρικαρίας μας...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3d07YxEP-I/AAAAAAAAAew/Scy3mQvOZUk/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B15.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3d07YxEP-I/AAAAAAAAAew/Scy3mQvOZUk/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B15.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149713262530805730" /></a><br />...με τις υπέροχες...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3UgoIxEP8I/AAAAAAAAAeg/8rxNXja7Lgk/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B12.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3UgoIxEP8I/AAAAAAAAAeg/8rxNXja7Lgk/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B12.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149057622888169410" /></a><br />...κατασκευές της...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3ezuIxEQDI/AAAAAAAAAfY/IV4N0Tio6Ko/s1600-h/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B11.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R3ezuIxEQDI/AAAAAAAAAfY/IV4N0Tio6Ko/s400/%CF%87%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%8D%CE%B3%CE%B5%CE%BD%CE%BD%CE%B11.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5149782304130089010" /></a><br />χρόνια πολλά!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-824506592871420521?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-57652244175783393872007-12-24T22:54:00.000+02:002007-12-24T23:28:17.219+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.pfadi.ch/st.georg.aarau/Home/News/christmas.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.pfadi.ch/st.georg.aarau/Home/News/christmas.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Κάτι γείτονες της είχαν φέρει τα κουτιά: ήταν τρία μεγάλα χαρτόκουτα και της τα είχαν ακουμπήσει μπροστά στην πόρτα, δώρα από συγγενείς στην πρωτεύουσα. Φέτος είχε πολύ δύσκολη χρονιά και για πρώτη φορά είχε δεχθεί να τους στείλει έναν κατάλογο μέ ό,τι χρειαζόταν... περισσότερο.<br /><br />Έσκυψε αργά και με το μαχαίρι άνοιξε το πρώτο:<br /><br />ήτανε μάλλον ρούχα.<br /><br />τους είχε ζητήσει ένα δυο ζευγάρια κάλτσες χοντρές, κανά ζευγάρι παπούτσια, έστω και πασούμια, κανά σκουφί, μία κουβέρτα, ίσως και καμιά κουρελού<br /><br />της έστειλαν μία χριστουγεννιάτικη κάλτσα με ανάγλυφο Αη Βασίλη, ένα ζευγάρι παντόφλες-ταράνδους, ένα αγιοβασιλιάτικο σκουφί με λαμπάκια που αναβόσβηναν, ένα ριχτάρι εορταστικό και δύο ποδιές για χριστουγεννιάτικα δέντρα...<br /><br />τα άφησε απλωμένα γύρω γύρω και άνοιξε το δεύτερο, αυτό με τα τρόφιμα.<br /><br />τους είχε ζητήσει λίγα πράματα, ούτε που θυμόταν πια τι, μάλλον κανά όσπριο, κανά πελτέ, καμιά κονσέρβα... ζάχαρη, α, και λίγο ελληνικό καφεδάκο, έτσι για να ξεχνιέται<br /><br />της έστειλαν κέτσαπ τσίλλι, τορτελλίνια με μανιτάρια του δάσους, φουα γκρα σε κονσέρβα, πάτους για τούρτα σε οικονομική συσκευασία των τριών, μία σαμπάνια, αρωματισμένο μεταλλικό νερό, και δύο συσκευασίες γαλλικό καφέ.<br /><br />απελπισμένη άνοιξε και το τρίτο κουτί: δεν είχε ζητήσει τίποτε άλλο, μα ίσως όλα αυτά που επιθυμούσε να ήταν κρυμμένα εδώ, σε αυτό το τόσο μικρότερο από τα άλλα.<br /><br />στην αρχή δεν καταλάβανε τι έβλεπε, λες και ήταν σε όνειρο της φάνταζε, σαν κάποιος να γελούσε από κάπου μαζί της. Το ροζιασμένο χέρι της άρχισε να βγάζει ένα ένα από μέσα: κάτι χριστουγεννιάτικες μπάλες, έξι όλες κι όλες, ένα δυο κεραμικά αγγελάκια, κεριά και γιρλάντες. <br />κάτω κάτω ήταν κι ένα μικρό κουτάκι. <br />μέσα του βρήκε δύο γιρλάντες από φωτάκια, χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια...<br /><br /><br />κοίταξε γύρω της,<br />το σπίτι της, αυτό που είχε απομείνει, τη σκεπή που έμπαζε μισοκαμμένη, νερό, τα παράθυρα που έχασκαν, τα υπολείμματα από τα έπιπλά της.<br /><br />βγήκε με τα λαμπιόνια στον ρημαγμένο κήπο της και έψαξε να βρει το λιγότερο καμμένο δεντρο της για να το στολίσει. Και μετά, κρέμασε από τα μαύρα του κλαδιά και τις μπάλες.<br /><br />κι έτσι, μισοαπορημένη, μισομπερδεμένη, απέμεινε να το χαζεύει, μέχρι που νύχτωσε.<br /><br />---<br /><br />την επομένη τη βρήκαν εκεί κάτω από τα δέντρο, καθισμένη, να το κοιτάζει στολισμένο με έξι χριστουγεννιάτικες μπάλες και δυο σειρές καμμένα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια...<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ Καλά Χριστούγεννα.<br /><br />ΥΓ2 Ειλικρινά ήθελα να γράψω κάτι χαρούμενο. Αλλά θυμήθηκα τα "δέντρα ιδιωτικών καλλιεργειών" που θυσιάστηκαν φέτος -και πάλι- και σκέφτηκα ότι αφού δεν βάλαμε ούτε φέτος μυαλό, να πηδήσουμε τη σκιά μας και να νικήσουμε τη ματαιοδοξία μας και την αναίδειά μας, δεν πρόκειται ποτέ να τα καταφέρουμε.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5765224417578339387?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-25261860478987899252007-12-14T22:52:00.000+02:002007-12-14T22:54:54.169+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R2LtQ6F84FI/AAAAAAAAAeQ/XnaNdyGXlvY/s1600-h/stopdehtest.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R2LtQ6F84FI/AAAAAAAAAeQ/XnaNdyGXlvY/s400/stopdehtest.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5143934599138435154" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-2526186047898789925?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-82939817957868515212007-12-12T23:44:00.000+02:002007-12-15T00:44:59.030+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.homedepot.com/catalog/productImage/e26b15f4-2122-4e0c-8a76-89a066c40fad_400.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.homedepot.com/catalog/productImage/e26b15f4-2122-4e0c-8a76-89a066c40fad_400.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Μόλις κατάλαβε ότι είχε φτάσει και πάλι η στιγμή ένα χαμόγελο αγαλλίασης σχηματίστηκε στο πρόσωπό του: επιτέλους!<br />Με σίγουρο και ταχύ βήμα κατευθύνθηκε προς τη γνωστή πόρτα, την άνοιξε με αυτοπεποίθηση και -αφού την έκλεισε με ύφος ανθρώπου που αυτήν την κίνηση την είχε κάνει ήδη άπειρες φορές- προχώρησε μέσα στην αίθουσα και πήρε θέση στην κεντρική πολυθρόνα: τόν θρόνο του<br /><br />Τα βήματά του θα αντηχούσαν στην αίθουσα, αν αυτή δεν ήταν κατάμεστη από κόσμο: απλούς πολίτες και επισήμους, φίλους, γνωστούς, αγνώστους και φυσικά τους πανταχού παρόντες δημοσιογράφους.<br /><br />Με έμπειρο βλέμμα χαιρέτησε το σύνολο του κόσμου και άρχισε -χωρίς χρονοτριβες- την παρουσίασή του [έτσι είναι οι πολυάσχολοι και μεθοδικοί άνθρωποι, αυτοί που δεν παίζουν με το μέλλον τους, αυτοί που, όταν οι άλλοι έψαχναν ακόμη τι θα γίνουν, εκείνοι είχαν ήδη αρχίσει να διαπρέπουν].<br /><br />Σήμερα θα μιλούσε για "την αναγκαιότητα της τέχνης στον κόσμο", εχθές μόλις το απόγευμα είχε εκθέσει τις απόψεις του "περί οικολογίας και φυσικών πόρων", προχθές ανακοίνωνε την ανακάλυψή του: μια νέα λύση σε γνωστό μαθηματικό παράδοξο...<br />[όλα έβαιναν καλώς, το πλήθος έμοιαζε να ρουφά την κάθε του κουβέντα, μονάχα πού και πού ένα ενοχλητικό "τοκ" έμοιαζε σα να ήθελε να σπάσει τον ειρμό του. Θα το αγνοούσε, όπως κάθε φορά, αυτή η αίθουσα, η αγαπημένη του, το μοναδικό μέρος στη γη όπου αισθανόταν τόσο σημαντικός, αυτό που έμοιαζε σα να υπήρχε μονάχα για να υπογραμμίζει την υπεροχή και την επιτυχημένη του οντότητα, ήταν κατά βάθος σα στοιχειωμένο, κάθε τόσο, λες και από το πουθενά ακουγόταν αυτό το μυστήριο "τοκ", που έμοιαζε να φτάνει μονάχα στα δικά του αυτιά. όχι, όχι, φυσικά και θα το αγνοούσε, αυτό θα έλειπε, τώρα που όλος ο κόσμος περίμενε από αυτόν να μάθει...] <br /><br />-Και τώρα είμαι στη διάθεσή σας για ερωτήσεις, είπε και χαμογέλασε [μάλλον κάπως νευρικά, το "τοκ" επαναλαμβανόταν συχνά και τον έκανε να κοιτά πού και πού τριγύρω σα χαμένος]<br /><br />Ο κόσμος, πώς τον λάτρευε, δεν άφηνε κομμάτι της ομιλίας του ασχολίαστο, οι έπαινοι, τα μπράβο, ακόμη κι όσοι αρχικά διαφωνούσαν κατέληγαν να σκύβουν απολογητικά το κεφάλι, όποτε τους έκανε την τιμή να απαντήσει στις ερωτήσεις του... Ήταν γλυκά αναστατωμένος, ένιωθε μια ηδονή και ευφορία, πράγματι, έτσι, έτσι, έτσι την είχε φανταστεί τη ζωή του, τότε που έφηβος ακόμη, κλεινόταν για ώρα στην τουαλέττα, όχι όπως άλλοι φίλοι του, μπα, εκείνος είχε φτιαχτεί για τα μεγάλα και τα σημαντικά, τα ανώτερα, για τη διανόηση, για το μεγαλείο της γνώσης.<br /><br />[τοκ, τοκ, τοκ] "μα τι θα γίνει επιτέλους, έχουν κι άλλοι σειρά!" ακούστηκε μια αγριοφωνάρα:<br /><br />ο κόσμος διαλύθηκε, τα φώτα, οι προβολείς λες και χαμήλωσαν, οι τοίχοι στένεψαν ασφυκτικά, ο θρόνος του μονάχα έμεινε με εκείνον επάνω. <br /><br />Τώρα είχε πια σηκωθεί, τράβηξε το καζανάκι, έπλυνε τα χέρια του και ξεκλείδωσε βιαστικά την πόρτα. Η γυναίκα του όρμησε στο μπάνιο, βιαζόταν, έπρεπε να φύγει για τη δουλειά.<br />-Επιτέλους, την άκουσε να λέει με ανακούφιση, καθώς στρωνόταν στην αγαπημένη του θέση.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8293981795786851521?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-48281165369063516202007-12-11T00:00:00.000+02:002007-12-11T00:20:49.147+02:00Τελικά,<br /> δεν εξηγείται διαφορετικά, είμαι σίγουρη,<br />ο εχθρός πρέπει να με διαβάζει.<br />Πρέπει να διάβασε και το τελευταίο μου ποστ,<br />κι ας μη μου αφήνει ποτέ σχόλια,<br />-εμ πώς, πώς να συνδεθεί και να υπογράψει, ως "εχθρός";, δε λέει-<br /><br />και έτσι μου την έφερε με την ίδια μου την τακτική:<br /><br />εκεί που νόμιζα ότι από κατατροπωμένη είχα βγεί... κατατροπώτρια <br />να που μου την έφερε φτου κι από την αρχή:<br />εκεί που αμέριμνη χαμογελούσα, μου την έπεσε κυκλωτικά, με στολές στα χρώματα της ίριδας και με θόλωσε τελείως:<br /><br />οκ, θα γίνω σαφέστερη: <br /><br />εκεί που έλεγα ότι τελικά πάει το παλιο-κρυολόγημα που μου είχε αλλάξει τα φώτα και δεν είχα πια κουράγιο,<br />όχι να μπλογκάρω, αλλά ούτε και α μένω ξύπνια παραπάνω από τις εννέα και μισή[!!!!]<br />με άρπαξε μια περίεργη θολωτική και μυδριασμένη κατάσταση που μου έχει θολώσει το ένα μου μάτι και γυρνώ συνεχώς με γυαλιά ηλίου, ως άλλη περσόνα που θέλει να περάσει απαρατήρητη...<br /><br />θα ξεθολώσω λένε, σιγά σιγά, μάλλον, αλλά αυτή η φωτοφοβία μου κάνει το γράψιμο στο λάπτοπ πολύ δύσκολο...<br /><br />Κρίμα,<br /><br />και έχω ξαναβρεί τη φόρμα μου<br /><br />και οι ιστορίες μου έρχονται ζευγαρωτές...<br /><br />αλλά πού θα μου πάει...<br /><br />τώρα που χαμογελά ξέγνοιαστος ότι μου την έφερε... θα του ξαναεπιτεθώ!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4828116536906351620?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-36683738187646647582007-12-01T20:20:00.000+02:002007-12-02T13:16:24.901+02:00<a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/03/Skylitzis_Chronicle_VARANGIAN_GUARD.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/03/Skylitzis_Chronicle_VARANGIAN_GUARD.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><em>"Οἱ τὰ περί τοῦ στρατηγοῦ γράψαντες προσέταξαν ἵνα ἐὰν τραπῇ φοσάτον, μὴ ἐξέλθῃ εἰς πόλεμον ἕως τριῶν χρόνων, καὶ καλῶς ὥρισαν, ἵνα καὶ ἡ δειλία ἀπό τῶν καρδιῶν αὐτῶν ἐξέλθῃ καὶ ὥσπερ εἰς λήθην τῆς τροπῆς ἔλθωσιν. Ἐγὼ δέ σοι λέγω, ὅτι ἐὰν τραπῇς, ὅπερ ἀπεύχομαι, εἰ δυνηθῇς αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἤγουν τῇ ἡμέρᾳ τῆς τροπῆς σου περισωρεῦσαι κἄν τό τέταρτον τοῦ λαοῦ σου, μὴ δειλιάσῃς ὡς οἱ λαγωκάρδιοι, ἀλλὰ λαβὠν οὑς ἐσώρευσας ἐπίθες τῷ πολεμίῳ, ἀλλὰ μὴ ἀπέμπροσθεν, ἀλλὰ πρότερον ὄπισθεν εἴτε ἀπό πλαγίου, αἰφνίδιον καὶ ἐκ τοῦ ἀπροσδοκήτου, εἴτε τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς τροπῆς ἐἴτε τῇ νυκτί∙ καὶ πέπεισμαι άκριβῶς, ὅτι Θεοῦ εὐδοκοῦντος ὀλέσῃς καὶ τήν τελείαν αὐτόν ἀφανίσεις. Ἐκεῖνος γαρ, ἀφ' οὗ σε τρέψει, ἀμερινίαν ἑξει τελείαν μὴ προσδοκῶν τοῦτο, ἀλλὰ νομίζων καταλῦσαί σε. Καὶ ἐξάπαντος οὕτως ποίησον, καὶ οὐκ ἀστοχήσεις. Ἀμεριμνήσας γὰρ αὐτός εὐχείρωτός σοι ἔσειται."</em><br /><br /><br />Ὀσοι έγραψαν [συμβουλές] για το στρατηγό, ὀρισαν, αν τραπεί το στράτευμα σε φυγή, να μη βγει σε πόλεμο για τρία χρόνια. Και καλά το όρισαν, για να φύγει η δειλία από την καρδιά τους και να ξεχάσουν κατά κάποιον τρόπο την ήττα. Εγώ πάλι σου λέω ὀτι αν ηττηθείς, πράγμα που απεύχομαι, αν μπορέσεις την ίδια ώρα, δηλ. τη μέρα της ήττας σου, να περιμαζέψεις ακόμη και το ένα τέταρτο του στρατού σου, να μη δειλιάσεις σαν αυτούς που έχουν καρδιά λαγού, αλλά πάρε όσους μάζεψες και πέσε πάνω στον εχθρό, όχι κατά μέτωπο, αλλά καλύτερα από πίσω ή από τα πλάγια, αιφνιδιαστικά κι απροσδόκητα, είτε την ίδια μέρα της ήττας είτε τη νύκτα∙ και είμαι απόλυτα βέβαιος ότι με τη βοήθεια του Θεού θα τον καταστρέψεις και θα τον αφανίσεις ολότελα. Γιατί εκείνος, αφού σε νικήσει, θα είναι εντελώς αμέριμνος και δεν θα το περιμένει, αλλά θα νομίζει ότι σε διέλυσε. Πράξε έτσι οπωσδήποτε και δεν θα αποτύχεις. Γιατί καθώς αυτός θα είναι αμέριμνος, θα τον καταφέρεις εύκολα.<br /><br /><strong>Κεκαυμένος, "Στρατηγικόν", 11ος αι.<br />Μετάφραση -Εισαγωγή -Σχόλια, Δημήτρης Τσουγκαράκης,<br />Εκδόσεις Ἄγρωστις -1993</strong><br />------------------------------------------------------------------------<br /><br />ΥΓ Ταχτοποιούσα τις βιβλιοθήκες. Το μέγα ερώτημα, πώς θα τα χωρέσω πάλι όλα... τώρα τα περισσότερα βιβλία είναι ξαπλωτά προκειμένου να εκμεταλλευτώ και το τελευταίο τόσο δα κενό... Και εκεί, το "ξανασυνάντησα" το αγαπημένο μου "Στρατηγικόν" με τις συμβουλές του συγγραφέως προς τους γιους του...<br /><br />αυτό το απόσπασμα είναι από τα αγαπημένα μου: όπου "εχθρός" όλες οι αντιξοότητες που προσπαθούν να με κατανικήσουν και να με αποθαρρύνουν, όλα αυτά που με κυνηγάνε για να μου τσακίσουν το ηθικό,<br /><br />αλλά εγώ θα επιμένω, να μαζεύω το εν τέταρτο των δυνάμεών μου και να συνεχίζω, έστω και με ανταρτοπόλεμο....<br /><br />Καλό μήνα, σε όλους!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3668373818764664758?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-69305195033159181252007-11-29T00:47:00.000+02:002007-11-29T01:40:44.867+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R037W86oV8I/AAAAAAAAAd4/0cnc8OOcm1s/s1600-h/Dossier_t.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R037W86oV8I/AAAAAAAAAd4/0cnc8OOcm1s/s400/Dossier_t.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5138039121627338690" /></a><br />Κάθε πρωί το ίδιο.<br /><br />Εκείνος, ο δημόσιος υπάλληλος Δ., έφτανε στην υπηρεσία τέσσερα λεπτά πριν από την έναρξη του ωραρίου, έβγαζε την κάρτα του, πρώτη πρώτη, την χτυπούσε και κατευθύνονταν στο αυτόματο μηχάνημα πώλησης καφέδων, νέο απόκτημα εδώ και λίγους μήνες, έριχνε μια κλεφτή ματιά στο χώρο που είχε αντικαταστήσει πλέον το κυλικείο και χαιρετούσε τους συναδέλφους.<br />Δύο λεπτά μετά την έναρξη κατευθυνόταν με αργά και βαριά βήματα στο ασανσέρ που τον άφηνε στον τρίτο όροφο, τέταρτη πόρτα δεξιά και το γραφείο στα αριστερά της αίθουσας επάνω στο οποία άπλωνε σχολαστικά τις αιτήσεις και τακτοποιούσε κάτι εκκρεμότητες στα μπλε ντοσιέ που έστεκαν πάντοτε στο ράφι πίσω του, με χρονολογική σειρά.<br />Η δουλειά του ήταν σημαντική και ο ίδιος μοναδικός κι αναντικατάστατος, σκεφτότανε, καθώς έγνεφε ειρωνικά στον πρώτο της σειράς των κακομοίρηδων που περίμεναν τη σφραγίδα έγκρισης.<br /><br />Ταυτόχρονα ο δημόσιος υπάλληλος Σ., έφτανε στην υπηρεσία τέσσερα λεπτά πριν από την έναρξη του ωραρίου, έβγαζε την κάρτα του, πρώτη πρώτη, την χτυπούσε και κατευθύνονταν στο αυτόματο μηχάνημα πώλησης καφέδων, νέο απόκτημα εδώ και λίγους μήνες, έριχνε μια κλεφτή ματιά στο χώρο που είχε αντικαταστήσει πλέον το κυλικείο και χαιρετούσε τους συναδέλφους.<br />Δύο λεπτά μετά την έναρξη κατευθυνόταν με αργά και βαριά βήματα στο ασανσέρ που τον άφηνε στον τρίτο όροφο, τέταρτη πόρτα δεξιά και το γραφείο στα δεξιά της αίθουσας επάνω στο οποία άπλωνε σχολαστικά τις αιτήσεις και τακτοποιούσε κάτι εκκρεμότητες στα κόκκινα ντοσιέ που έστεκαν πάντοτε στο ράφι πίσω του, με χρονολογική σειρά.<br />Η δουλειά του ήταν σημαντική και ο ίδιος μοναδικός κι αναντικατάστατος, σκεφτότανε, καθώς έγνεφε ειρωνικά στον πρώτο της σειράς των κακομοίρηδων που περίμεναν τη σφραγίδα έγκρισης.<br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Δ. ήταν άνδρας, νυμφευμένος, με δύο παιδιά, μία ερωμένη, ένα σκύλο και ένα αυτοκίνητο, μετρίου αναστήματος και μαλλιών κάποτε καστανών. Μισούσε τη βαρετή δουλειά του, αλλά δε δίσταζε να εκθειάζει την αναγκαιότητα της παρουσίας και της προσφοράς του στην υπηρεσία, στοιχεία μοναδικά και αναντικατάστατα, σκεφτότανε, όποτε το βλέμμα του έπεφτε στον δημόσιο υπάλληλο Σ., που τόσο άκομψα ρουφούσε τον καφέ του και του οποίου μια μέρα σίγουρα θα έπαιρνε τη θέση του στο ευνοημένο δεξί γραφείο. <br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Σ. ήταν άνδρας, νυμφευμένος, με δύο παιδιά, μία ερωμένη, ένα σκύλο και ένα αυτοκίνητο, μετρίου αναστήματος και μαλλιών κάποτε μαύρων. Μισούσε τη βαρετή δουλειά του, αλλά δε δίσταζε να εκθειάζει την αναγκαιότητα της παρουσίας και της προσφοράς του στην υπηρεσία, στοιχεία μοναδικά και αναντικατάστατα, σκεφτότανε, όποτε το βλέμμα του έπεφτε στον δημόσιο υπάλληλο Σ., που τόσο άκομψα ρουφούσε τον καφέ του και και του οποίου μια μέρα σίγουρα θα έπαιρνε τη θέση του στο ευνοημένο αριστερό γραφείο.<br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Δ. ήταν συνειδητοποιημένος: δεν παρέλειπε να βασανίζει ασκόπως και να ειρωνεύεται επαρκώς τους πολίτες που είχαν την ατυχία να περάσουν από το δικό του αριστερό γραφείο, το πλαισιωμένο από δύο απότιστες σεφλέρες που ικέτευαν με άηχες κραυγές για λίγες σταγόνες ύδατος, ενώ συχνά-πυκνά τους παρέπεμπε στο διπλανό του, τον απεχθή υπάλληλο Σ. προκειμένου να ξεκλέψει λίγα δευτερόλεπτα ομιλίας στο κινητό του.<br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Σ. ήταν συνειδητοποιημένος: δεν παρέλειπε να βασανίζει ασκόπως και να ειρωνεύεται επαρκώς τους πολίτες που είχαν την ατυχία να περάσουν από το δικό του δεξί γραφείο, το πλαισιωμένο από δύο απότιστα γιούκα που ικέτευαν με άηχες κραυγές για λίγες σταγόνες ύδατος, ενώ συχνά-πυκνά τους παρέπεμπε στο διπλανό του, τον απεχθή υπάλληλο Δ. προκειμένου να ξεκλέψει λίγα δευτερόλεπτα ομιλίας στο κινητό του.<br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Δ. είχε κάνει πολλές φορές αίτηση στον προϊστάμενο, τον κ. Μ., για αναθεώρηση της εργασιακής του θέσης και προώθησής του, όπως θεωρούσε, στο ανετότερο και καλύτερο δεξί γραφείο του συναδέρφου Σ. αλλά η σχετική υπηρεσιακή επιτροπή φαινόταν να έχει άλλες προτεραιότητες.<br /><br />Ο δημόσιος υπάλληλος Σ. είχε κάνει πολλές φορές αίτηση στον προϊστάμενο, τον κ. Μ., για αναθεώρηση της εργασιακής του θέσης και προώθησής του, όπως θεωρούσε, στο ανετότερο και καλύτερο αριστερό γραφείο του συναδέρφου Δ. αλλά η σχετική υπηρεσιακή επιτροπή φαινόταν να έχει άλλες προτεραιότητες.<br /><br />Και οι δύο δημόσιοι υπάλληλοι, Δ. και Σ., δεν θα παραδέχονταν ποτέ μπροστά στους άλλους συναδέρφους, ότι είχαν προβεί σε τέτοιου είδους αίτημα: θεωρούσαν ότι η μοναδική και αναντικατάστατη παρουσία τους γινόταν έτσι κι αλλιώς αντιληπτή τοις πάσιν μέσα στην υπηρεσίαν<br /><br />Μία σωτήρια Τρίτη μεσημέρι ο προϊστάμενος, κ. Μ., εισήλθε στο γραφείο του τρίτου ορόφου, τέταρτη πόρτα δεξιά με ύφος επίσημο και αρμόζων σε υπουργό, τουλάχιστον.<br />Στα χέρια του έφερε δύο χαρτιά, δύο αποφάσεις της υπηρεσιακής επιτροπής εσωτερικών μετακινήσεων. Το ένα, αφορούσε τον ίδιο: η επιτροπή, αναγνωρίζουσα τις ιδιαίτερες υπηρεσίες του, τον τοποθετούσε στο γραφείο του πέμπτου ορόφου, τρίτη πόρτα δεξιά, με αρμοδιότητες να ελέγχει όλα τα πράσινα και πορτοκαλί ντοσιέ των υφισταμένων γραφέων Λ. και Ν. θέση την οποία κατείχε μέχρι τότε ο προϊστάμενος, ο κ. Θ. <br />Ο προϊστάμενος, κ. Θ, θα έπαιρνε τη θέση του στο γραφείο του πέμπτου ορόφου, τρίτη πόρτα δεξιά, με αρμοδιότητα να ελέγχει όλα τα κόκκινα καιμπλε ντοσιέ των υφισταμένων γραφέων Δ. και Σ.<br /><br />Το άλλο χαρτί, αναγνωρίζοντας τη μοναδική και αναντικατάστατη προσφορά του δημοσίου υπαλλήλου Δ. τον τοποθετούσε πλέον στο δεξί γραφείο του τρίτου ορόφου και από τη στιγμή εκείνη και στο εξής οι πολύτιμες υπηρεσίες του θα αφορούσαν διεκπαιρώσεις των κόκκινων ντοσιέ.<br />Επίσης, αναγνωρίζοντας τη μοναδική και αναντικατάστατη προσφορά του δημοσίου υπαλλήλου Σ. τον τοποθετούσε πλέον στο αριστερό γραφείο του τρίτου ορόφου και από τη στιγμή εκείνη και στο εξής οι πολύτιμες υπηρεσίες του θα αφορούσαν διεκπαιρώσεις των μπλε ντοσιέ.<br /><br />Εκείνη τη νύχτα ο δημόσιος υπάλληλος Δ. ήρθε σε οργασμό μετά της ερωμένης του, της γυναίκας του δημοσίου υπαλλήλου Σ., ύστερα από σύντομη πεντάλεπτη συνέρευση.<br /><br />Εκείνη τη νύχτα ο δημόσιος υπάλληλος Σ. ήρθε σε οργασμό μετά της ερωμένης του, της γυναίκας του δημοσίου υπαλλήλου Δ., ύστερα από σύντομη πεντάλεπτη συνέρευση.<br /><br />Η εκδίκηση είχε πλέον ολοκληρωθεί.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6930519503315918125?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-74934858039985857242007-11-24T00:56:00.001+02:002007-11-24T01:07:13.827+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R0day86oV7I/AAAAAAAAAdw/BHg9OGpSNYA/s1600-h/zhuangzi.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://1.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/R0day86oV7I/AAAAAAAAAdw/BHg9OGpSNYA/s400/zhuangzi.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5136173731431339954" /></a><br />Zhuangzi's butterfly dream <br /><br />"Μια φορά ο Τσουάνγκ Τσου ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα και χαιρότανε πετώντας δώθε-κείθε. Δεν ήξερε πως ήταν ο Τσουάνγκ Τσου. Ξαφνικά ξύπνησε και αισθάνθηκε πως ήταν ο Τσουάνγκ Τσου. Μετά δεν ήξερε αν ήταν ο Τσουάνγκ Τσου που είχε ονειρευτεί πως ήταν πεταλούδα ή αν ήταν πεταλούδα και ονειρευόταν πως είναι ο Τσουάνγκ Τσου."<br />[Τσουάνγκ Τσου, μετάφρ. Μ. Σεφεριάδη, 1989]<br /><br />"Περπατώντας μία μέρα μ΄έναν φίλο του είδε κάτι ψαράκια στο νερό και είπε:<br />-Τι ευτυχισμένα που είναι!<br />Ο φίλος του τον ρώτησε:<br />-Εσύ δεν είσαι ψάρι, πώς ξέρεις λοιπόν ότι είναι ευτυχισμένα;<br />Και ο Τσουάνγκ Τσου απάντησε:<br />-Εσύ δεν είσαι εγώ. Πώς ξέρεις ότι δεν ξέρω πως είναι ευτυχισμένα;"<br />[Witter Bynner, the chinese translations, New York, 1978 ]<br /><br />-και τα δύο αποσπάσματα από το βιβλίο "ΠΟΙΚΙΛΗ ΙΣΤΟΡΙΑ" του Δημήτρη Καλοκύρη-<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7493485803998585724?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-79827210563324573992007-11-17T22:24:00.000+02:002007-11-17T22:49:17.770+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rz9SyWp_zOI/AAAAAAAAAdg/dACiLfSMg5M/s1600-h/kafka+und+die+maus.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rz9SyWp_zOI/AAAAAAAAAdg/dACiLfSMg5M/s400/kafka+und+die+maus.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5133913125254319330" /></a><br /><a href="http://www.kafka-gesellschaft.de/pageID_4318654.html">Ricky Winter, Kafka und die Maus</a><br /><br /><br />"Αch", sagte die Maus, "die Welt wird enger mit jedem Tag. Zuerst war sie so breit, daß ich Angst hatte, ich lief weiter und war glücklich daß ich endlich rechts und links in der Ferne Mauern sah, aber diese langen Mauern eilen so schnell auf einander zu daß ich schon im letzten Zimmer bin und dort im Winkel steht die Falle, in die ich laufe." "Du mußt nur die Laufrichtung ändern," sagte die Katze und fraß sie.<br />Franz Kafka<br /><br />"Αχ", είπε το ποντίκι, "ο κόσμος γίνεται κάθε ημέρα και στενότερος. Πρώτα ήταν τόσο πλατύς που φοβόμουνα, συνέχισα να τρέχω και ήμουν ευτυχισμένο που έβλεπα επιτέλους δεξιά και αριστερά στο βάθος τείχη, αλλά αυτά τα μακρυά τείχη συγκλίνουν τόσο γρήγορα μεταξύ τους που τώρα είμαι ήδη στο τελευταίο δωμάτιο και εκεί στη γωνία βρίσκεται η παγίδα, στην οποία κατευθύνομαι." "Απλώς πρέπει να αλλάξεις την κατεύθυνσή σου", είπε η γάτα και το έφαγε.<br />Franz Kafka. [στα ελληνικά από Stardustia]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7982721056332457399?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-87534811779426313222007-11-13T22:53:00.000+02:002007-11-13T22:57:47.837+02:00<p style="visibility:visible;"><object type="application/x-shockwave-flash" data="http://widget-a7.slide.com/widgets/slideticker.swf" height="320" width="426" style="width:426px;height:320px"><param name="movie" value="http://widget-a7.slide.com/widgets/slideticker.swf" /><param name="quality" value="high" /><param name="scale" value="noscale" /><param name="salign" value="l" /><param name="wmode" value="transparent"/> <param name="flashvars" value="cy=ms&il=1&channel=1008806316531526567&site=widget-a7.slide.com"/></object><p><a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&ad=0&id=1008806316531526567&map=1" target="_blank"><img src="http://widget-a7.slide.com/p1/1008806316531526567/ms_t013_v000_a000_f00/images/xslide1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&ad=0&id=1008806316531526567&map=2" target="_blank"><img src="http://widget-a7.slide.com/p2/1008806316531526567/ms_t013_v000_a000_f00/images/xslide2.gif" border="0" ismap="ismap" /></a> <a href="http://www.slide.com/pivot?cy=ms&ad=0&id=1008806316531526567&map=E" target="_blank"><img src="http://widget-a7.slide.com/m/1008806316531526567/ms_t013_v000_a000_f00/images/xslide9_1.gif" border="0" ismap="ismap" /></a></p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8753481177942631322?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-91425676770253348362007-11-02T10:39:00.000+02:002007-11-02T10:40:56.801+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Ryrig16TF7I/AAAAAAAAAZE/qa6InasVM8w/s1600-h/muenchen.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Ryrig16TF7I/AAAAAAAAAZE/qa6InasVM8w/s400/muenchen.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5128160179570022322" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-9142567677025334836?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-61358398203206324912007-10-31T23:07:00.000+02:002007-10-31T23:10:35.407+02:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/HjumHdZM488&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/HjumHdZM488&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />... για λίγες μέρες.<br />Από την ερχόμενη Τρίτη και πάλι μαζί!<br /><br /><br />YΓ αλλά σας αφήνω για συντροφιά τον καλό μου Aubry...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6135839820320632491?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-32176352262113941472007-10-30T17:05:00.002+02:002008-04-03T11:10:21.860+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RydJ-16TF6I/AAAAAAAAAY8/OhqF6QbJnEo/s1600-h/DSC01624.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5127148044756916130" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RydJ-16TF6I/AAAAAAAAAY8/OhqF6QbJnEo/s400/DSC01624.jpg" border="0" /></a><br /><br />η υπέροχη φωτό είναι του <a href="http://watchingdreams.blogspot.com/">ηλιογράφου</a>.<br />(Σε ευχαριστώ που μου επέτρεψες να τη... "δανειστώ")<br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/4.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΕΝΑΤΗ<br /><br /><br />Ουφ! Ο κίνδυνος πέρασε: έκλεισα τα μάτια μου και βούτηξα τη μακριά μου προβοσκίδα στην καρδιά του λουλουδιού μου. Το νέκταρ του ήταν υπέροχο - είχα ξεχάσει πόσο γλυκειά είναι η γεύση του και απορώ πώς είχα καταφέρει να το εκθέσω σε τέτοιον κίνδυνο…<br />Τώρα βέβαια πρέπει να πετάω λίγους κύκλους παραπάνω αλλά νιώθω ανανεωμένη και δυνατή.<br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΔΕΚΑΤΗ<br /><br /><br />Σήμερα το πρωί, την ώρα που έκανα τους παραπανίσιους κύκλους μου, έπιασε μπόρα. Ξαφνικά ο ουρανός χλώμιασε, στη συνέχεια μαύρισε και μετά έφτυσε καταπάνω μας όλο το νερό. Ζώα και φυτά όλα τρομερά φοβισμένα. Μέσα σε αυτόν τον πανζουρλισμό και αφού λίγο έλειψε να με πατήσουν κάτι τεράστιες οπλές που έτρεχαν πανικόβλητες για να κρυφτούν, εγώ προσπάθησα πεισματικά να πετάξω αντίθετα στον άνεμο, στο λουλούδι μου.<br />Φυσικά κάτι τέτοιο ακούγεται αστείο, όμως, ακόμα και μια πεταλούδα διαθέτει πείσμα. Και τότε είδα το λόγο του πανικού: η μπόρα είχε μεταβληθεί σε καταιγίδα κι ένας κεραυνός είχε χτυπήσει το ψηλό δέντρο που μου έλεγε παραμύθια για να κοιμηθώ, τις νύχτες που με πονούσε το στομάχι μου και δεν μπορούσα να φάω.<br />Το ψηλό δέντρο. Εκεί που κάποτε ορθωνόταν ψηλό και αγέρωχο, τώρα είχε απομείνει μονάχα μια μακρυά και αυθάδικη γλώσσα φωτιάς. Ένιωσα ένα σφίξιμο να κομματιάζει την καρδιά μου: λίγο πιο κει έστεκε το λουλούδι μου. Απελπισμένη προσπάθησα να φτάσω κοντά του, να το σώσω ή να καώ μαζί του, όμως ο άνεμος με πέταγε κοροϊδευτικά ολοένα και πιο μακρυά, μέχρι που η φωτιά φαινόταν τόσο μικρή και αδύναμη, ακίνδυνη σπίθα…<br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2008/04/6.html">προς επόμενη σκέψη</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3217635226211394147?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-17297996806525613552007-10-26T21:55:00.000+02:002007-10-26T22:04:05.343+02:00<a href="http://fuerapistas.files.wordpress.com/2007/05/albatros_ceja_negra_-_paso_drake_-_noviembre_2005.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://fuerapistas.files.wordpress.com/2007/05/albatros_ceja_negra_-_paso_drake_-_noviembre_2005.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/04/1.html">[1ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/04/2.html">[2ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/04/3.html">[3ο απόσπασμα]</a>, <br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/04/4.html">[4ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/5.html">[5ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/6.html">[6ο απόσπασμα]</a>,<br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/7.html">[7ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/8.html">[8ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/9.html">[9ο απόσπασμα]</a>,<br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/10_28.html">[10ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/06/11.html">[11ο απόσπασμα]</a>, <a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/06/12.html">[12ο απόσπασμα]</a>,<br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/07/13.html">[13ο απόσπασμα]</a>,<a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/07/14.html">[14ο απόσπασμα]</a><br />Έκλεισε τα μάτια. Πόσο νύσταζε στα αλήθεια… <br />Το σελάχι την σήκωσε απαλά και την πήγε στο κρεβάτι, εκεί την ακούμπησε στο κρεβάτι, ήταν βαθύ κι έμοιαζε να βουλιάζει μέσα του. Ναι, νύσταζε πολύ, του έριξε όμως μια ματιά και το σελάχι έσκυψε και τη φίλησε τρυφερά στο στόμα, στο μέτωπο, και στον αγαπημένο του λαιμό.<br />«Κοιμήσου, καρδιά μου» της είπε και έφυγε.<br /><br />Όταν άνοιξε τα μάτια της βρισκόταν σε ένα νησί.<br />Ολόγυρα μια σκούρα μαβιά αγκαλιά, ένα εξημερωμένο θηρίο κι εκείνη εκεί, κάτω από ένα μοναχικό δέντρο, στην παραλία.<br />Ένιωθε περίεργα, λες και ο αέρας που φυσούσε την διαπερνούσε, ένιωθε κρυστάλλινη μαζί κι αιθέρια.<br />Κοίταξε τα χέρια της, γαλαζωπές διάφανες απολήξεις. Διέκρινε μικρά μικρά ζωντανά κοκκινωπά αστράκια να αργοκυλούν στις φλέβες της, μισοδιάφανα κι αυτά.<br />Όλο της το σώμα κυανό, διάφανο, αέρινο, πανάλαφρο.<br />Μια φυσαλίδα.<br />Χτύπησε ελαφρά τα πόδια της και άρχισε να αιωρείται στον αέρα. Μια γαλήνη, μια απέραντη χαρά απλώθηκε μέσα της, τα αστράκια στις φλέβες της άρχισαν να ιριδίζουν και να πάλλονται…<br /><br />Είχε ανοίξει τις φτερούγες της και κολυμπούσε στον αέρα, χόρευε στο κενό, πετούσε, πετούσε και αυτό ήταν μια αίσθηση καινούργια μαζί και οικεία: βρισκόταν σε έναν νεογέννητο κόσμο, όπου η θάλασσα χαμογελούσε ήρεμη εκεί κάτω: κοιτούσε μια το μαβί υγρό στοιχείο και μια το μοναχικό στολίδι του μικρού κομματιού γης που μόλις είχε αφήσει. Στροβιλιζόταν ακούραστα μέσα στον αέρα, μέσα στο δικό της στοιχείο. Τα φτερά της έπαιζαν σίγουρα με τα ρεύματα, μια ανέβαινε ψηλά ψηλά, μια ιριδίζουσα κουκκίδα στον ουρανό, μια εφορμούσε γελώντας, αγγίζοντας πότε λίγο νερό, πότε ακουμπώντας λίγη άμμο ή ένα από τα φυλλαράκια του δέντρου.<br /><br /><br />[…]<br />Καθισμένη πάνω στην άμμο χάζευε από ώρα τον ορίζοντα και γελούσε μόνη της όταν ξαφνικά μια άλλη γυαλιστερή κουκκίδα της κίνησε την προσοχή: ερχόταν προς το μέρος της, ή τουλάχιστον έτσι έδειχνε αν και ήταν ακόμη μακριά. Ήταν κάποιο πετούμενο, μεγάλο κι όμορφο, που ανεμοπορούσε…<br /><br />Το άλμπατρος την είχε δει και την πλησίαζε γοργά. Η καρδιά της φτερούγισε: το δυνατό πουλί με τις υπέροχες φτερούγες άρχισε να κατεβαίνει προς την παραλία, έψαχνε να βρει το κατάλληλο σημείο για να ξεκινήσει την επεισοδιακή του κάθοδο… πώς δυσκολεύονται πάντοτε αυτά τα πουλιά, όποτε αφήνουν ή ξαναβρίσκουν το έδαφος…<br />Τώρα, έχοντας επιτέλους προσγειωθεί την πλησίαζε με το ατσούμπαλο περπάτημά του, η μορφή του της φάνηκε γνωστή και ας μην την είχε ξανασυναντήσει, τα μάτια του ιρίδιζαν.<br />Αρχικά το νεαρό πουλί κρατήθηκε σε μια μικρή απόσταση, άπλωσε τις φτερούγες του και τα τέντωσε σαν να είχε πιαστεί και αφού τα χτύπησε μια δυο φορές δυνατά, την πλησίασε περισσότερο.<br />Καθώς είχε αφήσει τις φτερούγες του να μισοκρέμονται και το είχε το ράμφος μισάνοιχτο αναρωτήθηκε μήπως ήταν πεινασμένο, ή διψασμένο.<br />Άπλωσε το χέρι της και εκείνο την τσίμπησε απαλά.<br />«Τι κάνεις εσύ εδώ;» αναρωτήθηκε δυνατά και προσπάθησε να το χαϊδέψει απαλά στο κεφάλι. Το άλμπατρος υπέμεινε το χάδι αλλά με τα ιριδίζοντα μάτια του όργωνε ασταμάτητα τον ουρανό.<br /><br />Θυμήθηκε λοιπόν ότι είχε κάποτε διαβάσει για αυτά τα περίεργα πουλιά, που ζούσαν σαν μονογαμικοί ερημίτες: ζευγάρωναν κάθε δυο χρόνια πάντοτε με τον ίδιο σύντροφο, αλλά ζούσαν μονάχοι διασχίζοντας θάλασσες και ωκεανούς, ικανοί ανεμοπόροι που προτιμούν τις καταιγίδες και τις θύελλες από τις απάνεμες ημέρες… <br /><br />Και να σε λίγο το νεαρό ζωντανό αστραποβόλησε: τα μάτια του αναγνώρισαν το ταίρι του που πλησίαζε το νησί τους. Τό σώμα του ριγούσε από προσμονή, ένιωσε ξένη ανάμεσά τους, σηκώθηκε και άφησε μονάχο του το άλμπατρος και τότε ξαφνικά ένιωσε αόρατα χέρια να την ακουμπάνε, να τη χαϊδεύουν τρυφερά, στα αυτιά της έφτανε ένας αγαπημένος ψίθυρος, ο ουρανός σκεπάστηκε μεμιάς από σκοτεινούς καβαλλάρηδες, οι οπλές των αλόγων τους σπίθιζαν και βροντούσαν: η καταιγίδα είχε βρει το νησί και από κάπου εντελώς παράταιρα ακούγονταν παραθυρόφυλλα να χτυπάνε, πόρτες να κλείνουν με βρόντο.<br /><br />Άνοιξε τα μάτια, ήταν ξαπλωμένη, εξουθενωμένη ακόμη, στο κρεββάτι της, έξω ο άνεμος και το αστραποβρόντι χαλούσαν τον κόσμο. Δίπλα της ο λύκος, με μάτια κεχριμπαρένια την κοιτούσε με μια περίεργη λαχτάρα. Τον κοίταξε και έκανε να σηκωθεί να τον αγκαλιάσει. Όμως, καθώς ανασηκωνόταν, τα μαλλιά που γλύστρησαν προς τα πίσω, άφησαν να φανεί ο λαιμός της: λίγο πιο πάνω από τη βάση του λαιμού της, στα αριστερά, φάνηκε το περίγραμμα του μικρού σελαχιού.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-1729799680652561355?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-76816658956101619092007-10-23T12:27:00.000+03:002007-10-23T12:35:13.049+03:00<object width="425" height="355"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/eWIvraOQrWI&rel=1"></param><param name="wmode" value="transparent"></param><embed src="http://www.youtube.com/v/eWIvraOQrWI&rel=1" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="355"></embed></object><br /><br />Η ανεμώνη μου στοίχισε αρκετή ενέργεια, αλλά μάλλον το επόμενο ποστ, που θα την αφορά, θα είναι και το τελευταίο...<br /><br />Ίσως για αυτό δυσκολεύομαι ακόμη να το ανεβάσω...<br /><br />είναι που θα μου λείψει...<br /><br />όμως, ήδη έχω κι άλλα στα σκαριά που θέλω να σας διηγηθώ και να ταξιδέψουμε...<br /><br />και επειδή η φιλενάδα η Μάτα ή ο lobo που τελευταία τον έχω χάσει, θα με δείρουν, ανανεώνω το ραντεβού μου για σήμερα το βράδυ, άντε αύριο το πρωί...<br /><br />μέχρι τότε ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ και που εδώ και δύο μέρες μου έχει κολλήσει και πάλι...<br /><br />φιλιά<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7681665895610161909?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-56077091246304262162007-10-17T00:45:00.001+03:002007-10-17T00:45:04.213+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/nuavAxbStDs' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/nuavAxbStDs'/></object></p><p>[Dead Can Dance - Yulunga]<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /></p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5607709124630426216?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-12802724096596779892007-10-15T21:46:00.001+03:002007-10-15T23:21:53.905+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RxPHhcipELI/AAAAAAAAAYo/N9SD8sIappA/s1600-h/david+aldeia++open+eyes+net.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RxPHhcipELI/AAAAAAAAAYo/N9SD8sIappA/s400/david+aldeia++open+eyes+net.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5121656578661486770" /></a><br /> <a href="http://www.open-eyes.net/">by david aldeia - open eyes net</a><br /><br /><a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/05/28/mz-1/">[1ο απόσπασμα - από Μάρκο]</a><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/05/mz-2.html">[2ο απόσπασμα - από Ζωή]</a><br /><a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/06/04/%ce%9c%ce%96-3/">[3ο απόσπασμα - από Μάρκο]</a>, <br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/06/mz-4-4.html">[4ο απόσπασμα - από Ζωή]</a>, <br /><a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/07/02/mz-5/">[5ο απόσπασμα - από Μάρκο]</a><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/08/blog-post.html">[6ο απόσπασμα από Ζωή]</a><br /><a href="http://icarus06.blogspot.com/2007/08/mz-7.html">[7ο απόσπασμα - από Ίκαρο]</a><br /><a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/09/03/mzi-8/">[8ο απόσπασμα - από Μάρκο]</a><br /><br />Άνοιξε τα μάτια του: στεκόταν στην αμμουδερή παραλία. Ο ήλιος ήταν απογευματινός κι ένα απαλό αεράκι ανακάτευε τα μαλλιά του. Πιο εκεί, δέκα δρασκελιές πιο εκεί, η Ζωή γονατισμένη, με την πλάτη της γυρισμένη προς το μέρος του έμοιαζε να σχεδιάζει επάνω στην άμμο. Φορούσε ένα ανάλαφρο φουστάνι στο χρώμα της άμμου, οι ώμοι της και ο λαιμός της ελεύθεροι, καθώς είχε τα μαλλιά της πιασμένα σε μια ψηλή αλογοουρά. Η καρδιά του κλώτσησε δυνατά στο στήθος του: αυτή η θέα του κορμιού της, έτσι μαζεμένο και συγκεντρωμένο με τα ελεύθερα μέρη του έκαναν δυνατότερο τον πόθο που ένιωθε να τον πλημμυρίζει.<br />Ξυπόλητος άρχισε να πλησιάζει με γρήγορα αλλά ανάλαφρα βήματα.<br /><br />Μα καθώς έτρεχε άρχισε να χάνει το έδαφος από τα πόδια του, γινόταν όλο και πιο ανάλαφρος και άρχισε να ανυψώνεται. Ήθελε να τη φτάσει, μα με κάθε κίνηση ανέβαινε όλο και ψηλότερα στον ουρανό.<br />-Ζωή μου! φώναξε και την είδε να χτυπά με δύναμη τα πόδια της και να τον ακολουθεί για να τον φτάσει. Καθώς ανέβαιναν ένας σεισμός άρχισε να συγκλονίζει το νησί τους. Ο Μέμνονας έσφιξε τρομαγμένος το χέρι της Ζωής.<br /><br />-Μη φοβάσαι! του είπε, το ξέρεις ότι τώρα πια τίποτε δεν θα είναι το ίδιο. <br /><br />Τα πράσινα μάτια της είχαν γίνει κεχριμπαρένια από τη λάμψη του βουβού μάγματος που έλαμπε στο βυθό του κρατήρα: η καρδιά του νησιού, το ηφαίστειο άχνιζε και οι ατμοί ανέβαιναν στήλες στήλες στον ουρανό.<br />Μα η Ζωή δε φαινόταν να πτοείται και εκείνος αισθανόταν ξαφνικά ελεύθερος και δυνατός, είχε φτερούγες και πετούσε ψηλά από το νησί τους, στροβιλίζονταν πότε ακολουθώντας τα θερμά ρεύματα και πότε βουτώντας στο κενό.<br /><br />Και τότε ξέχασε το ηφαίστειο γιατί την είδε, μιαν απίστευτη πλημμυρίδα από νέφη που έτρεχαν επάνω στο ανάγλυφο του νησιού ακολουθώντας κάθε ορεινή πτυχή και κάθε υπερύψωση, μέχρι που χάθηκε όλη μέσα στον κρατήρα και ήταν σα να έβλεπε μια ταινία από το τέλος προς την αρχή και καθώς έψαξε το βλέμμα της Ζωής ένιωσε τον ήλιο να χάνεται πίσω από το σεληνιακό δίσκο…<br />Σκοτοδίνη του ήρθε και άρχισαν οι παραισθήσεις, κοπάδια γκνου στο έδαφος που έτρεχαν με σμήνη αποδημητικών πτηνών, δυο ποτάμια το καθένα με το δικό του ρεύμα, και αυτό που αρχικά του είχε φανεί υποχθόνιο βουητό σεισμού να είναι ένα ολοένα και καθαρότερο τραγούδι μιας ζεστής γυναικείας φωνής,<br />Ζωή; σκέφτηκε;<br />Άνοιξε τα μάτια, είχε προσγειωθεί σε ένα ξέφωτο ενός πυκνού δάσους, εκεί η φωνή ακουγόταν όλο και πιο καθαρά.<br />Άνοιξε τα μάτια: ήταν ξαπλωμένος –είχε πέσει;, αναρωτήθηκε- αλλά δεν πρόλαβε: Δερβίσσιδες χόρευαν μπροστά του, εκστασιασμένοι από το κυκλικό τραγούδι, που ακουγόταν ακατάπαυστα μια άναρθρη μελωδία που έμπαινε με στην καρδιά σου, έκσταση, σαν κι αυτή των πιστών σε ομαδική τελετή, βηματισμός πανάρχαιος και χοροί ιθαγενών, βήματα, δυνατά πέλματα γυμνά, ενωμένα με τη μάνα γη, φύλλα να μασιούνται, δέρματα βαμμένα, αυλοί προϊστορικοί, χέρια με ακόντια στα χέρια να λατρεύουν τον καταρράκτη, μάτια κρυμμένα στο σκοτάδι να τον παρατηρούν.<br /><br />Άνοιξε τα μάτια του, -αλήθεια, πόσες φορές ακόμη, πότε ονειρευόταν, πότε ήταν ξύπνιος;- μπροστά του η Ζωή να τραγουδάει, η φωνή της ήταν, η δική της.<br /><br />------<br />ΥΓ Για το σημερινό απόσπασμα τα χρωστώ όλα στο <a href="http://www.youtube.com/watch?v=nuavAxbStDs">yulunga </a>των dead can dance<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-1280272409659677989?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-55603042049132697022007-10-11T13:55:00.000+03:002007-10-30T17:17:55.554+02:00<a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Papilio_machaon2.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d4/Papilio_machaon2.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/3.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΕΚΤΗ<br /><br /><br />Κουράστηκα πάλι. Πάντα κουράζομαι, όταν οι σκέψεις μου γίνονται πολλές και μεγάλες. Εγώ ήθελα να γίνω πεταλούδα για να μην έχω σκέψεις και να ‘μια τώρα παγιδευμένη στον πραγματικό κόσμο της σιωπής και της σκέψης. Άραγε οι πασχαλίτσες έχουν σκέψεις; Άραγε έχουν δικές τους ή μονάχα ό,τι τους πει κανείς; Καταλαβαίνουν όταν τους μιλάς; Σε θυμούνται;<br /><br />Νομίζω πως αυτή η πασχαλίτσα που κάθησε δίπλα μου άρχισε να γίνεται ενοχλητική…<br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΕΒΔΟΜΗ<br /><br /><br />Επιτέλους έφυγε! Είμαι και πάλι μόνη επάνω στο λουλούδι μου. Καιρός ήταν. Τελευταία με κοιτούσε ειρωνικά σα να γνώριζε κάτι που εγώ αγνοούσα. Λένε πως οι πασχαλίτσες βρίσκουν πάντοτε αυτόν που αφορούν οι ευχές. Δεν λένε όμως αν τον βρίσκουν μόνο και μόνο για να τον χλευάσουν ή για να του τις μεταβιβάσουν.<br /><br />Δεν μπορώ όμως να τη ρωτήσω. Όχι μόνο επειδή εγώ είμαι μια πεταλούδα, αλλά και γιατί εκείνη δεν μπορεί να μιλήσει.<br /><br />Είμαι δυστυχισμένη.<br /> <br /><br /><br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΟΓΔΟΗ<br /><br /><br />Νόμιζα πως τώρα θα ήμουν και πάλι χαρούμενη. Ή τουλάχιστον πως δεν θα ήμουν δυστυχισμένη. Όμως το μικροσκοπικό στομαχάκι μου με ποναέι εδώ και μέρες και η καϋμένη λπετή και ευκίνητη προβοσκίδα μου έχρει μουδιάσει από την ακινησία. Τα φτερά μου έχουν γείρει και τα μάτια μου δε βλέπουν πια πολύ καθαρά…<br /><br />Ανησυχώ: ακόμη είναι νωρίς για να γεράσω. Το καλοκαίρι δεν έχει τελειώσει ακόμα. Έχει καιρό…<br /><br />Το λουλούδι μου προχθές παραπονέθηκε, πως αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση θα πρέπει να με τινάξει κάτω. Δεν είναι μόνο ότι το ασχημαίνω με την αρρωστιάρικη όψη μου, αλήθεια πόσο ομόρφυνε τελευταία, αλλά και ότι το νέκταρ του, που τόσες μέρες περιμένει μάταια να τρυγηθεί, βγάζει εδώ και δυο μέρες μια βαριά και μεθυστική μυρωδιά. αυτό είχε σαν συνέπεια να έχουν μαζευτεί τριγύρω ένα μάτσο από έντομα που σφίγγουν απειλητικά ολοένα και περισσότερο τον κλοιό γύρω μου. Ακόμα μοιάζουν να περιμένουν αλλά έτσι και κάνουν ότι ορμούν στο μεθυστικό χυμό, δεν είναι σίγουρο πως το λουλούδι μου θα τα καταφέρει να βγει σώο…<br /><br />Πρέπει να το σώσω!!<br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/5.html">πρός επόμενες σκέψεις</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-5560304204913269702?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-7157883950281344642007-10-03T13:58:00.000+03:002007-10-11T14:02:40.550+03:00<a href="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/DDR-1964-004.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6e/DDR-1964-004.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/2.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a><br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΤΕΤΑΡΤΗ<br /><br /><br />Προσπαθώ εδώ και ώρα να βολέψω τα φτερά μου. Αρχικά νόμιζα πως και αυτό το λουλούδι που είχα διαλέξει παραήταν μικρό. Τώρα όμως που το κοιτάω, έτσι που προσπαθεί να τεντώσει τα πεταλάκια του, βλέπω πως σύντομα θα γίνει ένα μεγάλο, δυνατό και υπέροχο λουλούδι. Ευτυχώς, σκέφτομαι, θα γίνει σίγουρα πολύ πιο ωραίο από εμένα, οπότε και δεν θα έχει λόγο για να με ζηλεύει.<br /><br />Πραγματικά η χρυσόμυγα δεν θα πρέπει να ήξερε τι έλεγε. Καθώς ο αέρας μας λικνίζει απαλά, τα όμορφα διπλωμένα φτερά μου μοιάζουν σαν να στεφανώνουν το άγουρο ακόμα λουλούδι, μου. Αυτό το ξέρει και καμαρώνει. Μπορεί όμως, εάν γίνει πάρα πολύ ωραίο, να μη με θέλει πια…<br /><br />Ποιος ξέρει, μπορεί μέχρι τότε να έχει τελειώσει και το δικό μου καλοκαίρι.<br /> <br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΠΕΜΠΤΗ<br /><br /><br />Προχθές εκεί που καθόμουνα μού 'ρθε μια πασχαλίτσα. Εγώ εκείνη τη στιγμή ήμουν πολύ απασχολημένη με το να ρουφώ το νέκταρ με την προβοσκίδα μου κι έτσι δεν την αντιλήφθηκα αμέσως. Ναι, ήταν μια μικρή, γυαλιστερή σαν κι αυτές που σου άρεσε να κρατάς στη φούχτα σου και να της λες τα μυστικά σου. <br />Τις ζήλευα αυτές τις πασχαλίτσες, γιατί εκείνες γνώριζαν αυτό που εγώ έπρεπε να μαντεύω.<br /><br />Τότε ακόμη δεν ήθελα να γίνω πεταλούδα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι έπρεπε να είχα γίνει πασχαλίτσα. Μια μικρή, γυαλιστερή πασχαλίτσα που θα έβρισκες μια μέρα σε ένα λουλούδι και, αφού θα την ακουμπούσες μαλακά στη χούφτα σου, θα της έλεγες όλα σου τα μυστικά. Και εγώ θα ήμουν συνέχεια εκεί, κολλημένη στη φούχτα σου και θα ρουφούσα ένα ένα τα λόγια σου και θα τα έκανα βούλες στο κόκκινο κορμί μου.<br /><br />Να, όμως, που είχα γίνει πεταλούδα και συ τις πεταλούδες τις ήθελες πάντοτε ελεύθερες. Σου άρεσε να τις κοιτάς και να τις αγαπάς, χωρίς σε εκείνες να τους το έχεις πει ποτέ. Μονάχα το γλυκό χαμόγελό σου τους το ψιθύριζε τρυφερά, μυστικά: μην τυχόν και το άκουγες. Γιατί αμέσως θα γινόσουν σκυθρωπός και θα έφευγες μπερδεμένος…<br />(κάτι μου λέει, γιατί τώρα πια το μικρό κεφάλι μου δεν θυμάται και τόσο καλά, πως το ίδιο έκανες και με μένα)<br /><br />Δεν ξέρω γιατί αλλά ετούτη εδώ δεν τη ζήλευα. Και ας είχε κάτσει στη χούφτα σου και ας είχε ακούσει τα λόγια σου να τη χαϊδεύουν… Σίγουρα… το 'βλεπα στις πολλές της βούλες. Είναι όμως στ’ αλήθεια κρίμα που ποτέ δεν θα μάθω τι είχες ευχηθεί. Βλέπεις, οι πασχαλίτσες δε μιλάνε και οι πεταλούδες δεν μπορούνε να ρωτήσουν…<br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/4.html">προς επόμενες σκέψεις</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-715788395028134464?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-72986069551410160132007-10-02T22:59:00.001+03:002007-10-30T17:20:40.289+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RwKjrsipEJI/AAAAAAAAAYY/5KBWs6GO1bw/s1600-h/MW1001~Farfalla-Posters+anthony+Morrow.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RwKjrsipEJI/AAAAAAAAAYY/5KBWs6GO1bw/s400/MW1001~Farfalla-Posters+anthony+Morrow.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5116832097732464786" /></a><br />έργο του Anthony Morrow<br /><br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/09/1.html">προς προηγούμενες σκέψεις</a><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΔΕΥΤΕΡΗ<br /><br /><br />Ξυπνώ από κάτι μαλακό που χαϊδεύει τα φτερά μου. Τα φτερά μου; Ναι, τώρα πια έχω φτερά. Τώρα πια έχω βγει από το σκοτεινό ανθρώπινο κουκκούλι μου, ένα κουκκούλι που μου πήρε πολλά χρόνια το ροκάνισμά του. Τώρα όμως τα κατάφερα και να 'μαι επιτέλους επάνω στο μικρό νησί μου.<br /><br />Δεν κουνιέμαι. Τα μάτια μου είναι ακόμα κλειστά και απολαμβάνω το ηλιακό χάδι που προσπαθεί να γιατρέψει τη μικρή καρδιά μου. Σιγά σιγά νιώθω να ρουφά τον πόνο από μέσα και να τον κάνει μια βαθιά κόκκινη σκόνη: μια σκόνη που πέφτει και πάλι επάνω μου και βάφει τα έως τώρα άχρωμα φτερά μου. Νιώθω τις ακτίνες να μου σκανε ζεστά φιλιά: ζεστά υπέροχα φιλιά που αποτυπώνονται σαν κίτρινες πλατιές κηλίδες στα φτερά μου.<br /><br />Είμαι πολύ περήφανη για τα φτερά μου. Κάθομαι επάνω σε ένα πλατύ φύλλο και τα κινώ νευρικά για να στεγνώσουν.<br />Ανυπομονώ.<br />Θέλω να πετάξω, η υγρασία των φτερών μου, όμως, ακόμη τα βαράινει.<br /><br />Νομίζω πως τώρα πια είναι όλα έτοιμα: νομίζω ότι εώ είμαι έτοιμη!<br /> <br /><br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΤΡΙΤΗ<br /><br /><br />Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως ένα τόσο μικρό νησάκι θα μπορούσε να μοιάζει τόσο απέραντο. Πετάω εδώ και ώρες, (ή μήπως είναι μόλις μερικά λεπτά;) και δεν έχω συναντήσει το μέρος από όπου ξεκίνησα. Προσπαθώ να σταματώ λιγάκι για να παίρνω ανάσα, αλλά είμαι τόσο αναστατωμένη που αδυνατώ να καθίσω ήσυχη.<br /><br />Μόλις συνάντησα μιαν άλλη πεταλούδα!<br />Καθόταν επάνω σε ένα μπουμπουκάκι και μένα μου φαινόταν αστείο που μια πανέμορφη πεταλούδα είχε διαλέξει ένα τόσο μικρό κι ασήμαντο μπουμπούκι. Μια χρυσόμυγα, που έτυχε να πετά εκεί κοντά, μου εξήγησε ότι το ίδιο θα έπρεπε να κάνω κι εγώ, αν δεν θα’ θελα να μείνω άστεγη τη νύχτα. Όμως, συνέχισε, θα έπρεπε πράγματι να είναι μικρό και άχαρο, επειδή τα ανθισμένα λουλούδια είναι συνήθως ζηλιάρικα και δεν θέλουν να κουβαλούν στο κεφάλι τους μια πεταλούδα που είναι πιο όμορφη από αυτά. Μα, γιατί, ήθελα να ρωτήσω, όμως πάνω στην προσπάθειά μου μπερδεύτηκα στην προβοσκίδα μου και η χρυσόμυγα τρόμαξε και πέταξε μακρυά.<br /><br />Τώρα κατάλαβα ότι οι πεταλούδες δεν μπορούν να θέτουν ερωτήσεις.<br /><br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/3.html">προς επόμενες σκέψεις</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7298606955141016013?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-5215496761375498972007-09-30T17:04:00.000+03:002007-10-02T23:16:51.650+03:00<a href="http://www.tpwd.state.tx.us/learning/texas_nature_trackers/monarch/images/02b_lrg_monarch_thistle.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.tpwd.state.tx.us/learning/texas_nature_trackers/monarch/images/02b_lrg_monarch_thistle.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><em>Το παραδέχομαι, μάλλον με έχει πιάσει τεμπελιά εν μέσω της τρέλλας των ημερών ή είναι απλώς αντίδραση, αλλά μιας και ακόμη δεν λέω να ανεβάσω <strong>Ανεμώνη</strong> ή <strong>Μ+Ζ+Ι</strong> ανοίγω το σεντούκι μου και αυτήν τη φορά...</em> <br /><br />ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΡΧΗ…<br /><br />Εάν μπορούσα θα στο φώναζα. <br />Εάν μπορούσα θα το έγραφα στο πιο ψηλό βουνό και θα το τσούλαγα στο γκρεμό, γιανά γίνει χιονοστοιβάδα και να’ ρθεί και να σε ταρακουνήσει, να σε ξυπνήσει, να σε κάνει να με δεις και να με ακούσεις.<br /><br />Εάν μπορούσα θα το έκανα νόμο το να με αγαπάς και να με φροντίζεις, να με φιλάς και να με τονώνεις και να είσαι δίπλα μου.<br /><br />Εάν μπορούσα ίσως να ερχόμουν και να σού ‘σκαγα ένα φιλί, γλυκά και πεταχτά, για να σε δω να μένεις κοκκαλωμένος στη μέση του δρόμου.<br /><br /><br /><br />Όμως δεν μπορώ.<br />Δεν μπορώ να το φωνάξω, δεν μπορώ να το κάνω χιονοστοιβάδα, ούτε νόμο, ούτε φιλί…<br /><br /><br />Μπορώ μονάχα να σε βλέπω να έρχεσαι και να φεύγεις, να γυρνάς για να επιστρέψεις αλλού και να κρύβομαι από το απορημένο σου βλέμμα, σκύβοντας το αναψοκοκκινισμένο κεφάλι μου μέσα στο βιβλίο που κρατάω και να σε διώχνω κοιτώντας σε ξαφνικά με μιαν θυμωμένη απάθεια, μια θλιβερή μάσκα, ανεξίτηλο σημάδι κάποιας παλιάς και άχαρης κωμωδίας.<br /><br />Το μόνο που μπορώ, είναι να σε βλέπω να φεύγεις τελικά ολοένα και πιο μακρυά, μέχρι που χάνεσαι, μαύρη κουκκίδα σε λευκό χαρτί, που σβήνεται από το καυτό, μοναχικό μου δάκρυ…<br /> <br /><br /><br /><br /><br /><br />ΣΚΕΨΗ ΠΡΩΤΗ<br /><br /><br />Σήμερα θα ήθελα να ήμουν σε ένα νησί. Σε ένα νησί που θα ήταν πολύ πολύ μακρυά από εδώ. Σε ένα νησί έρημο, χωρίς κόσμο ή όνομα.<br /><br />Θα ήμουν μόνη. Το νησί θα το αγκάλιαζε ένας καθαρός, γαλανός ουρανός και μια βαθιά, μυστηριώδης θάλασσα.<br /><br />Τώρα που το σκέφτομαι θα ήθελα να έχει πολλά και μεγάλα, ναι θα έλεγα τεράστια ζώα και φυτά. Εγώ όμως, θα ήθελα να ήμουν πολύ μικρή: σαν πεταλούδα. Ίσως όχι απαραίτητα τόσο όμορφη, όσο συνηθίζουν να είναι οι πεταλούδες. Θα ήθελα, όμως, να μπορούσα να μην έχω πια ούτε σκέψεις, ούτε αναμνήσεις, ούτε συναισθήματα: ανέκαθεν ήταν ένα περιττό βάρος στην καρδιά μου, σαν θλιβερή τιμωρία.<br /><br />Σήμερα θα ήθελα να ήμουν σε ένα νησί πολύ πολύ μακρυά από εδώ και εγώ θα ήθελα να ήμουν μια μικρούλα πεταλούδα. Μια μικρή περίεργη πεταλούδα που θα κοιτούσε αγνάντευε ασταμάτητα τη θάλασσα και τα καράβια της. Κρυμμένη στην αγκαλιά του νησιού<br /><br />Αχ, πόσο θα ‘θελα να 'μουν σήμερα σε ένα μακρινό νησί και να είμαι μικρή, μικρούτσικη πεταλούδα, μια ευτυχισμένη πεταλούδα που θα χάριζε σε εκείνα τα καράβια όλα της τα όνειρα που είναι σε θέση μια πεταλούδα να δει στη σύντομη κι ασήμαντη ζωή της.<br /><br /><a href="http://stardustia.blogspot.com/2007/10/2.html">προς επόμενες σκέψεις</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-521549676137549897?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-31283348809236556952007-09-28T11:42:00.000+03:002007-09-28T12:09:56.456+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RvzEVsipEII/AAAAAAAAAYQ/3o0E_R8TsmI/s1600-h/0003f828.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RvzEVsipEII/AAAAAAAAAYQ/3o0E_R8TsmI/s400/0003f828.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5115179153798795394" /></a><br />Σήμερα θα σας διηγηθώ την ιστορία της πέτρας που έπεφτε.<br /><br />Μια ιστορία ανούσια, ούτε μεγάλη ούτε πολυσύνθετη, χωρίς πρόσωπα, χωρίς γεγονότα, χωρίς περιγραφές.<br /><br />Είναι η ιστορία μιας πέτρας που πέφτει, πέφτει, πέφτει και πέφτει…<br /><br />Δεν ξέρει προς τα πού, δεν ξέρει γιατί, δεν ξέρει πώς βρέθηκε σε αυτήν την κατάσταση…<br />Το μόνο που καταλαβαίνει είναι αυτό: ότι πέφτει.<br /><br />Κι όμως, αν δεν ήταν παρά μια απλή μικρή πέτρα θα διαπιστώναμε ένα χαμόγελο: <br />το πικρό, παγωμένο χαμόγελο της αγωνίας, στο στενό της κορμάκι.<br /><br /><br />[από το σεντούκι μου, 2001]<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3128334880923655695?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-45134645023996576742007-09-26T23:42:00.000+03:002007-10-04T00:22:36.932+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RwQIEsipEKI/AAAAAAAAAYg/lyJyWBeA5Hw/s1600-h/der+schwarm.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RwQIEsipEKI/AAAAAAAAAYg/lyJyWBeA5Hw/s400/der+schwarm.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5117223953368682658" /></a><br /><br /><br />Μόλις το τελείωσα και ομολογώ ότι είμαι ακόμη εκεί, μέσα στα βάθη του ωκεανού, παρασυρμένη από ρεύματα, μαγεμένη από τα υπέροχα πλάσματα αυτού του υποβρύχιου κόσμου, ένα βιβλίο-τέρας 989 σελίδων, μαζί με τις ευχαριστίες -οι τελευταίες γραμμένες με τρόπο άμεσο και ευχάριστο και ας εκτείνονται σε δύο πυκνογραμμένες σελίδες!!!-, ένα έργο που με καθήλωσε γιατί είναι ενδιαφέρον, με ένταση και ροή, με πλοκή σε προσωπικό επίπεδο αλλά και πολλή πολλή επιστημονική έρευνα και μεράκι...<br />Δεν διαβάζω εύκολα μπεστ-σέλερ, πόσο μάλλον, όταν το διαφήμιζαν, στη Γερμανία, ως το θρίλερ της χρονιάς [2004].<br />Εγώ το διάβασα φέτος, την 13. έκδοσή του και δεν το μετάνιωσα καθόλου...<br /><br />Δεν ήταν μονάχα το υποβλητικό εξώφυλλό του που μου κίνησε το ενδιαφέρον, ούτε μονάχα ο τίτλος του, το πρωτοείδα με τον ελληνικό με τίτλο "το Σμήνος" -τίτλο για τον οποίο έχω σοβαρές ενστάσεις-, αλλά κι ο τρόπος που μου το περιέγραψαν -κι ας μου μαρτύρησαν σημαντικότατο στοιχείο προτού καν προλάβω να αγοράσω το αντίτυπό μου- τέλος πάντων, ο ρυθμός που έβλεπα να καταβροχθίζουν τις σελίδες.<br /><br />Με κέρδισε από την πρώτη σελίδα. Μου αρέσει να δίνω χρόνο στον συγγραφέα να πλάθει τον κόσμο του, λίγες φορές, ελάχιστες έχω χάσει πραγματικά την υπομονή μου, κάποιες φορές έφταιγε η μετάφραση, άλλες φορές η περίοδος που το άρχιζα, και κάποτε το ίδιο το βιβλίο που δεν κολλάγαμε τελικά.<br /><br />Αλλά βρε παιδιά, γιατί το μετέφρασαν "το σμήνος"; Ο Μπαμπινιώτης το λέει καθαρά "πυκνή ομάδα ε ν τ ό μ ω ν ή π ο υ λ ι ώ ν που βρίσκονται σε κίνηση", και όμως, το βιβλίο αυτό είναι μια εκατό τοις εκατό θαλάσσια ιστορία, οτιδήποτε "κοπαδιαστό" υπάρχει εκεί μέσα προέρχεται από τη θάλασσα και μόνο...<br />Ή μήπως όχι;;;;<br /><br />Ναι, φυσικά, der Schwarm μπορεί να είναι κ α ι το σμήνος αλλά όχι μόνο... χρησιμοποιείται και για ομάδες θαλάσσιων οργανισμών, κάτι που δεν καλύπτει η ελληνική μετάφραση... <br /><br />Οκ, μπορεί η λέξη "κοπάδι" να μην είναι τόσο εύηχη, αλλά ίσως να απέδιδε πιστότερα τον γερμανικό τίτλο... <br /><br />Δεν είναι ότι κολλάω σε μία λέξη, είναι που ο τίτλος είναι το όνομα του βιβλίου, μέρος της ταυτότητάς του, αυτό που ο συγγραφέας επέλεξε για να το χαρακτηρίζει, είναι θέμα ευαίσθητο και λεπτό και καμιά φορά, όντως, δύσκολο στην απόδοσή του...<br /><br />Τώρα λένε το γυρίζουν ταινία. Δύσκολο εγχείρημα γιατί... τέλος πάντων όποιος το διαβάσει θα το καταλάβει. Φοβάμαι όμως, ότι απλώς θα δώσει μια ιδέα του τι είναι η ιστορία του... Όπως γίνεται σχεδόν πάντα...<br /><br />-------------------------------------------------------------------------<br />ΥΓ Αν το βιβλίο ήταν λιγότερες σελίδες θα το ξαναδιάβαζα, στα ελληνικά: πολύ θα ήθελα να δω πώς χρησιμοποιεί τη λέξη εντός του κειμένου... αλλά 1000 σελίδες είναι πάάάάρα πολλές...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4513464502399657674?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-74923272074369026492007-09-24T22:17:00.000+03:002007-09-25T01:12:04.198+03:00<a href="http://www.mattwagner.de/uploaded_images/einkwagen_vonmellepark_0106-799089.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.mattwagner.de/uploaded_images/einkwagen_vonmellepark_0106-799089.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Πάρκαρα το αυτοκίνητο στο κίτρινο γκαράζ, το κάτω κάτω -κακός οιωνός, οι δυο πάνω όροφοι γεμάτοι, άρα οι διάδρομοι θα στέναζαν από τα καροτσάκια, τα ράφια ενδεχομένως να είχαν αρχίσει να ξαλαφρώνουν- και πήγα να πάρω ένα καρότσι.<br />Άνοιξα το πορτοφόλι μου, αλλά το ευρώ ξέφυγε από τη χούφτα μου και άρχισε να τσουλάει. "Να πάρει" σκέφτηκα, "ωραία αρχίσαμε!" και άρχισα να το κυνηγώ.<br />Τα μάτια μου καρφωμένα πάνω του, εκείνο να τσουλά μπροστά κι εγώ να αδυνατώ να το φτάσω, το άτιμο, είχε βρει κατηφορίτσα και επιτάχυνε. Ξάφνου ένοιωσα φώτα να στρέφονται επάνω μου, ένα αυτοκίνητο ερχόταν προς το μέρος μου, κι εγώ αντί να αποτραβηχτώ στην άκρη, έδωσα μια και το πάτησα. Δυστυχώς το ευρώ μου μόλις είχε μπει σε μια λακκουβίτσα, θα έπεφτε ούτως ή άλλως πια, η λακκουβίτσα ήταν σα βαθειά λίμνη για εκείνο και αδυνατούσε να την περάσει, αλλά εγώ ακάθεκτη, ήθελα να το πιάσω, να το μαγκώσω.<br /><br />Τώρα πιτσιλισμένη μέχρι τα γόνατα, η λακκούβα ήταν πράγματι γεμάτη νερό, κρατούσα το λασπωμένο μου ευρώ ευτυχής, όχι που το είχα πιάσει, αλλά που δεν με είχε πατήσει το αυτοκίνητο. Τελευταία στιγμή άκουσα τα φρένα να στριγκλίζουν, την οδηγό που έβριζε...<br /><br />Είχα χάσει χρόνο. Πολύτιμο χρόνο, είχα χάσει και το τελευταίο καρότσι -πράγματι, το σούπερ μάρκετ πρέπει να έβριθε από κόσμο- χρειάστηκα άλλα τρία λεπτά μέχρι να βρω επιτέλους ένα που είχε απομείνει δεμένο από την αλυσίδα του σε μια γωνιά.<br /><br />Προσεκτικά τοποθέτησα το ευρώ κι ανέβηκα τους κυλιόμενους διαδρόμους που θα με οδηγούσαν εκεί, στο σούπερ μάρκετ.<br /><br />-----------------------------------------<br /><br />Από την πίσω τσέπη του παντελονιού μου έβγαλα τη λίστα με τα ψώνια. Τελευταία όλο και ξεχνούσα κάποια πράγματα, λες και αρνιόμουν να παραδεχτώ ότι μου έλειπαν, ότι τα είχα ανάγκη. Έριξα μια γρήγορη ματιά και μετά προσπάθησα να θυμηθώ πού θα τα έβρισκα. Σήμερα ήμουν απολύτως αποφασισμένη να αγοράσω <em>μονάχα </em>όσα περιέχονταν σε αυτήν, και να μη φύγω με ούτε ένα πράγμα λιγότερο.<br /><br />Κοίταξα λοιπόν προσεκτικά και διάβασα: "χαρά". Ναι, από ό,τι θυμόμουν, αυτήν την έβρισκε κανείς εκεί στο διάδρομο μετά τα καλλυντικά και πριν τις πάνες, "χαρά, χαρά" μουρμούριζα, το σπίτι μου είχε αδειάσει από αυτήν, αν είχαν μείνει καμιά δυο συσκευασίες ακόμη, και τώρα πάλευα να τη βρω: παντού καροτσάκια, κόσμος που έσπρωχνε μπροστά του βουνά από προϊόντα, ρώτησα μια πωλήτρια, μου απάντησε ότι ίσως να είχαν μείνει μερικές πολυσυσκευασίες στον διάδρομο των προσφορών. <br /><br />Έτρεξα κατά κει, ω ναι, δύο τελευταίες των πέντε είχαν απομείνει, μαζί δώρο και ένα πακέτο σερβιέτες. Κοντοστάθηκα, σερβιέτες; Μα είχα ήδη αγοράσει εφτά πακέτα τις τελευταίες εβδομάδες, τρία τότε που έδιναν μια τσάντα που σε έκανε να αισθάνεσαι πιο... πιο... κάτι τέλος πάντων,πού να θυμάμαι τώρα, και άλλες δύο με δώρο ένα φλυντζάνι, χώρια τις δύο που είχα ήδη... Μέχρι να το σκεφτώ ένας ψηλός και φαλακρός κύριος είχε πάρει ήδη τη μία. Άπλωσα το χέρι μου και έβαλα γρήγορα την άλλη στο δικό μου καρότσι, οκ λοιπόν, τώρα θα είχα οκτώ μεν αλλά θα μου έμενε η "χαρά". Και τότε κοίταξα πιο προσεκτικά και διάβασα κάτω κάτω στη συσκευασία "απομίμηση χαράς" και "πιθανόν να περιέχει ίχνη θλίψης και δακρύων". Μα φυσικά, αυτή η μάρκα ήταν η φτηνή, αλλά κι η μόνη που μπορούσα πια να βρω...<br /><br />Επόμενο στη λίστα ήταν η "ηρεμία". Επειδή ήταν ακριβή, είχα μήνες να αγοράσω κανένα μπουκάλι, είμαι εκλεκτική με την "ηρεμία" είναι αλήθεια, δεν πίνω όποια κι όποια κι όταν, προτιμώ συγκεκριμένες ποικιλίες: εκεί στην κάβα, δίπλα στα ασύρτικα έπρεπε να είναι, αλλά δυστυχώς οι βάνδαλοι τα είχαν ήδη πάρει όλα.<br /><br />Συνέχισα τσαντισμένη, με απομίμηση "χαράς" και χωρίς "ηρεμία" τα πράγματα δεν φαίνονταν πια και τόσο ρόδινα.<br /><br />Τώρα σειρά είχε η "απόλαυση" αλλά αυτή συνδυάζεται καλύτερα με "ηρεμία" και έτσι δεν έκανα καν τον κόπο να την ψάξω. <br /><br />Ξαφνικά έπεσα επάνω σε οικονομικές συσκευασίες "ξεγνοιασιάς". Μια τύπισσα είχε κόψει μερικά ψωμάκια και είχε αλείψει επάνω τους τσιγκούνικα "ξεγνοιασιά" με γεύση σκόρδο ή ντομάτα και βασιλικό, αλλά μια μύγα πηγαινοερχόταν αυθάδικα από τη μια μπουκιά στην άλλη, αν κάτι δεν μπορώ είναι οι μύγες, "όχι, λυπάμαι, δηλαδή... ευχαριστώ, αλλά δεν θα δοκιμάσω". Κρίμα που άφησα αυτήν την ατυχή συγκυρία να μου αποσπάσει την προσοχή, η προσφορά ήταν αρκούντως δελεαστική, δωρεάν 40% περσσότερο προϊόν δεν είναι λίγο, αλλά όταν μετά το συνειδητοποίησα ήμουν ήδη στον κυλιόμενο διάδρομο που με οδηγούσε στον επάνω όροφο.<br /><br />Εκεί στο τμήμα των ενδυμάτων έψαξα παντού για "προστασία" στο μέγεθός μου, αλλά, καθώς ανήκω μάλλον στο μέσο όρο, υπήρχαν μονάχα κάτι πολύ φαρδιές ή πολύ στενές... Κρίμα, και στο φυλλάδιο είχε μια σκούρα μωβ που θα μου πήγαινε καταπληκτικά, "ας το καλό" σκέφτηκα, και συνέχισα να σπρώχνω άκεφα το άδειο μου καρότσι, μονάχα η απομίμηση "χαράς" με τις σερβιέτες δώρο, άσε που αυτό το καρότσι από την αρχή είχε κάποιο πρόβλημα και όλο έστριβε προς τα αριστερά, είχα αρχίσει να χάνω την υπομονή μου και τότε ακριβώς το σκέφτηκα, αυτό χρειαζόμουν φυσικά κι ας μην το είχε η λίστα: κατευθύνθηκα λοιπόν και πάλι προς τον κυλιόμενο διάδρομο και να 'μαι τώρα στο τμήμα με τα νωπά ψάρια να θέλω να αγοράσω δυο κιλά "υπομονή". <br />Μα εκεί τα χαρτάκια με τους αριθμούς είχαν τελειώσει, κάποιος στην προσπάθειά του να κόψει το δικό του τα είχε ξετυλίξει όλα, άλλοι προσπαθούσαν να πάρουν λίγο από την πατημένη ροζ ταινία. <br /><br />Κατευθύνθηκα λοιπόν κατευθείαν στα κατεψυγμένα, βρήκα μια συσκευασία που ήθελε ζύγισμα, αλλά πηγαίνοντας προς τα εκεί ανακάλυψα ότι είχε λήξει εδώ και πέντε μήνες... Τα νεύρα μου είχαν πια αρχίσει να κουρελιάζονται επικίνδυνα θα έλεγα, αλλά είπαμε, είχα διαλέξει προφανώς τη λάθος ημέρα για ψώνια...<br /><br />Ξανακοίταξα τη λίστα: "χαρά", "ηρεμία", "απόλαυση", "ξεγνοιασιά", "προστασία", "υπομονή" [που την είχα προσθέσει πλέον νοερά], προτελευταίο κάτι από "ε" που πάνω στη βιασύνη μου είχα γράψει τόσο δυσανάγνωστα πού ούτε μου θύμιζε ούτε και μου έμοιαζε με κάτι, αν ναι και "ευτυχία".<br /><br />"Τώρα μάλιστα", σκέφτηκα, να δεις πού θα τη βρω... Ε, λοιπόν ήταν φαίνεται η μέρα της, γιατί τη βρήκα χύμα στα τυριά, δίπλα στα βαρέλια της φέτας, αλλά εκεί γινόταν χαμός από κόσμο και δεν είχα όρεξη να περιμένω με τις ώρες, συσκευασμένη σε μερίδες, αλλά είχε απομείνει μονάχα μία ανοιγμένη συσκευασία, από την οποία έλειπε η μισή, και κομμένη φέτες στα κατεψυγμένα, αλλά ήταν εισαγόμενη και μου φάνηκε εξαιρετικά ακριβή...<br /><br />Αφού λοιπόν αδυνατούσα να αποκρυπτογραφήσω τα ίδια μου τα ιερογλυφικά, κατευθύνθηκα με το τεράστιο άδειο καρότσι μου σε ένα από τα ταμεία εξπρές. Τουλάχιστον θα τελειώνα γρήγορα... <br /><br />Πράγματι, ξεμπέρδεψα αμέσως και όχι μονάχα αυτό, μαζί με τα ρέστα μου έδωσαν κι έναν λαχνό. Κούνησα ειρωνικά το κεφάλι μου στην χαμογελαστή ταμεία που με αποχαιρέτησε με ένα "ποτέ δεν ξέρει κανείς... αλλά μην ξεχάσετε να το ανοίξετε προτού φύγετε από το κατάστημα, τα δώρα εξαργυρώνονται μονάχα αυθημερόν, στο χώρο της υποδοχής".<br /><br />"Ναι, καλά" σκεφτόμουνα, και έβαλα τον λαχνό μαζί με τα ρέστα στο πορτοφόλι μου. "Κατεβαίνοντας θα το ανοίξω." <br />Τότε με πλησίασε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι, δυο όμορφα γερασμένα πρόσωπα, δεμένα αρμονικά μεταξύ τους. Τους κοίταζα με θαυμασμό και καμάρι κι εκείνοι τείνοντας το χέρι προσπάθησαν να μου δώσουν δύο πενηνταράκια προκειμένου να τους δώσω το άδειο μου σχεδόν καρότσι, δεν έβρισκαν κανένα εδώ και δέκα λεπτά. Γελώντας τους έδωσα πρόθυμσατο δικό μου, αφού έβγαλα τον... πολύτιμο θησαυρό μου, στα χέρια, χωρίς σακκούλα και αρνούμενη ευγενικά το αντίτιμο, μα ήταν αδύνατον να με αφήσουν να φύγω έτσι...<br />-----------------------------------------<br /><br />Στο γκαράζ άφησα αυτό που είχα αγοράσει στη θέση του συνοδηγού και έβαλα μπροστά τη μηχανή. Και τότε θυμήθηκα τον λαχνό, που είχα μέσα στο πορτοφόλι. Έκανα να το πιάσω και την ίδια στιγμή το μετάνιωσα: σκεφτόμουν όλη αυτήν τη μάταιη προφανώς διαδρομή μέχρι "επάνω".<br />"Να λείπει το βύσσινο" σκέφτηκα κι έφυγα.<br />-----------------------------------------<br /><br />Λίγες ημέρες μετά ξεκαθάριζα το πορτοφόλι από τα χαρτάκια και τις αποδείξεις που όλο και μαζεύονταν στο εσωτερικό του. Βρήκα το λαχνό, λίγο τσαλακωμένο, αλλά κλειστό, να με περιμένει. Δεν ίσχυε και σκέφτηκα να τον πετάξω. "Δοκιμάστε ξανά, θα γράφει, όπως πάντα" σκέφτηκα και έσκισα τη μια του άκρη.<br /><br />Επάνω στο χαρτάκι αναγνώρισα αυτό που δεν μπορούσα να διαβάσω στη δική μου λίστα:<br />"Συγχαρητήρια, κερδίσατε ενός χρόνου "ελπίδα"!"<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7492327207436902649?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-41619195253664714792007-09-20T18:33:00.001+03:002007-09-20T18:33:10.246+03:00<div xmlns='http://www.w3.org/1999/xhtml'><p><object height='350' width='425'><param value='http://youtube.com/v/X8SeboqfJR0' name='movie'/><embed height='350' width='425' type='application/x-shockwave-flash' src='http://youtube.com/v/X8SeboqfJR0'/></object></p><p>ένα μικρό μουσικό διάλειμμα...<br /><br />...με ένα αιώνιο ερώτημα...</p></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-4161919525366471479?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-67220692478985878892007-09-15T12:15:00.001+03:002007-09-18T00:40:10.401+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://www.schmiergrafx.de/img/guillotine.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.schmiergrafx.de/img/guillotine.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br />Ήταν πολύ απλό, γρήγορο και ανώδυνο, σχεδόν, του είχαν πει, και κόμπιασαν αρκετά όταν έλεγαν το σχεδόν. Απλώς το αποφασίζεις και προχωράς. Εκείνος τους κοιτούσε, τρομαγμένο σκυλί, στα μάτια, εκλιπαρόντας να του δοθεί η ευκαιρία να το σκεφτεί, να το αναλογιστεί επαρκώς, όσο νά 'ναι ήταν μια σημαντική απόφαση.<br />Η απόφαση έχει παρθεί από τα γεγονότα, απάντησε ανυπόμονα ο ένας από τους τρεις που είχαν έρθει να τον επισκεφτούν, εσείς συναινείτε για ψυχολογικούς λόγους θα έλεγα, συνέχισε με μια ειρωνική απόχρωση στη φωνή του, ενώ ταυτόχρονα κάρφωνε με το βλέμμα τον έτερο συνάδερφο που είχε μιλήσει νωρίτερα. <br />Η πρώτη φωνή επέμενε, γρήγορα και ανώδυνα, κάνουμε την κίνησή μας και μετά... Ναι, και μετά, τους ρώτησε. Το μετά είναι για αργότερα, απάντησε ο τρίτος με φωνή καμπάνα, πρέπει επιτέλους να ετοιμαστούμε.<br /><br />Συναίνεσε; Δεν το ήξερε πια, είχε απλώς κρεμαστεί από τα λόγια-κλαδιά του πρώτου, γρήγορο και ανώδυνο και αποτελεσματικό, ναι και αυτό το είχε αναφέρει, ή μήπως πάλι όχι; Το μυαλό του έκαιγε και οι σκέψεις έλυωναν μέσα του προτού ακόμη ολοκληρωθούν, άλλες λύγισαν, άλλες κάναν ένα "μπραφ" και πάει, γίνονταν μεμιάς στάχτη.<br /><br />Είχε πράγματι συναινέσει; Είχε πλυθεί και φορέσει νέα ρούχα, είχε ξυριστεί και λούσει τα μαλλιά του με φρoντίδα, κοίταξε για μια στιγμή τη μορφή του σε μια γούρνα με νερό εκεί στο προαύλιο, είδε το κεφάλι του να του χαμογελά, ένιωσε τύψεις.<br /><br />Απλά και γρήγορα του είχαν πει, το αποτελεσματικά μάλλον θα το είχε φανταστεί αλλά εκεί στο προαύλιο, τίποτε δεν έδειχνε να έχουν προετοιμαστεί για αυτό που τον περίμενε. Ησυχία, ηρεμία. Τέτοια ώρα νωρίς το πρωί περίμενε μια κινητικότητα, λίγη φασαρία. Τίποτε.<br /><br />Και τότε ήρθαν τέσσερις και τον έπιασαν από τα χέρια και τα πόδια, μα γιατί αφού δεν αντιστέκομαι, ήθελε να φωνάξει, να 'μαι στέκομαι εδώ πειθήνιος, έχω συναινέσει, τον έπιασαν από τα χέρια και τα πόδια και τον έδεσαν, τον πεδίκλωσαν μέσα σε ένα λεπτό. Στο κεφάλι τού φόρεσαν ένα σακί, όχι, βγάλτε το, βγάλτε το από πάνω μου, φώναζε, πνίγομαι, θέλω να βλέπω, θέλω να νιώθω στο πρόσωπό μου το πρωινό αεράκι, μάταια, ριγμένος επάνω σε ένα κάρο, πεταμένος εκείνος ο πλυμένος και καθαρός, επάνω στο βρώμικο κάρο, ένιωσε τη μπόχα από κάτουρο και τρόμο, όλων όσων είχαν βρεθεί εκεί πριν από αυτόν να του χτυπά τη μύτη.<br />Λιποθύμησε.<br /><br />Ξύπνησε από τις φωνές και τα γιουχαϊσματα, νόμιζε, ή απλώς επειδή είχε πια συνηθίσει τη δυσωδία, αλλά έμεινε εκεί κάτω, κουκουλωμένος και κουλουριασμένος από φόβο, το σακί του έκλεινε πάντοτε τα μάτια, και ένιωθε να τον χτυπούν πέτρες σε όλο του το σώμα. Αυτό είχε διαλέξει; <br />Το κάρο σταμάτησε και ένιωσε να τον τραβούν έξω. Άκουσε βήματα, άκουσε μεταξύ αυτών και τα δικά του βήματα, να ανεβαίνουν ξύλινα σκαλιά. Ο κόσμος πάντοτε παρόν, τον μύριζε, τον άκουγε, τον ένιωθε παρόλο που πια κανείς δεν τολμούσε να του ρίξει άλλες πέτρες.<br /><br />Τη βγάζω ή όχι, άκουσε μια πνιχτή φωνή. Κανείς δεν απάντησε. Σε σένα μιλάω, τη βγάζω ή όχι. Κατάλαβε. Σε εκείνον το έλεγε. Ναι, παρακαλώ απάντησε με μια αταίριαστη για το μέρος ευγένεια. <br /><br />Την είδε. Εκεί ψηλή, αγέρωχη, με την καλογυαλισμένη λάμα να στέκεται φάρος θανατηφόρος μέσα στο πλήθος.<br />Γύρισε και έψαξε στο πλήθος, αλλά αυτό είχε γίνει ένα στόμα, δύο μόνο αγριεμένα μάτια, με εκατοντάδες απειλητικά χέρια.<br /><br />Βλέπετε, του είπε η δεύτερη φωνή από τη χθεσινή ημέρα: η απόφαση έχει παρθεί από τα γεγονότα. Τον κοίταξε με φόβο, ποτέ δεν είχε συναινέσει.<br /><br />Σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον ουρανό, ρούφηξε το βαθύ γαλάζιο του χρώμα, αγάπησε το σύννεφο που περνούσε εκείνη την ώρα και έτρεχε κατά τον Νότο.<br /><br />Ζητησε να του λύσουν τα χέρια, αλλά το αρνήθηκαν, ζήτησε να πιει λίγο νερό, αλλά κανείς δεν είχε φέρει μαζί του. Ζήτησε να προσευχηθεί. Του έδωσαν μονάχα δυο στιγμές. Και όμως, πρόλαβε να τα πει όλα.<br /><br />Είχε έρθει η ώρα. Χαμήλωσε το βλέμμα, φυλακίζοντας μέσα του όλο εκείνο το γαλάζιο, τώρα πια θα έβλεπε μονάχα ξύλινο δάπεδο...<br /><br />Πλησίασε και γονάτισε μπροστά της. Έγειρε το κεφάλι, το πέρασε πάνω από το κοίλο ξύλο. <br /><br />Γρήγορα και ανώδυνα θα τελείωναν όλα.<br /><br />Άκουσε τη λάμα να ξεκινάει με ορμή από πάνω του. Γιατίγιατίαργούσετόσο;γρήγορακιανώδυναείχανπειοτιθαέκαναν.<br />Τομετάνιωσαδενθέλωνασυναινέσωήθελεναουρλιάξει.<br /><br />Η λάμα κατέβαινε πάντοτε με αστραπιαία ταχύτητα, μονάχα η απόσταση έμοιαζε να είχε μεγαλώσει απίστευτα.<br /><br />Δενκαταλαβαίνω,ένιωσετομυαλότουναπροσπαθείνασκεφτεί<br />μαήτανμιαπύρινημπάλα,βοήθεια,φώναζεηκαρδιάτουτρελλή<br />απόαγωνίακαιφόβο,δενκαταλαβαίνω,έπρεπεόλαναείναιγρή<br />γορακιανώδυνα,θεέμουγιατίστριφογυρίζουνόλα;ταμάτια<br />μουέμεινανανοιχτάναχάσκουν,καιτοκεφάλιμουκυλά,γρήγορα<br />καιανώδυναείχανπει,γρήγορακαιανώδ...<br /><br />_________________________________________________<br /><br />ΥΓ Αφιερωμένο σε όλες τις αποφάσεις που παίρνονται "ερήμην μας".<br /> Αφιερωμένο σε όλες τις αποφάσεις που παίρνονται από εμάς για άλλους.<br /> Αφιερωμένο στον <a href="http://www.lydia-tigria.blogspot.com"><strong>Ναυτίλο </strong></a>που μαζί πρέπει να λάβουμε αυτήν την εβδομάδα απόφαση για<br /> το πιο μικρό μικρό μας...<br /> Αφιερωμένο σε αυτόν τον φόβο που προσπαθώ να ξορκίσω.<br /><br />ΥΓ2 Όχι, αυτό ΔΕΝ είναι ένα εκλογικό ποστ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-6722069247898587889?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-37089210751189930822007-09-07T23:30:00.000+03:002007-09-18T00:41:52.110+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RuG2ZhXNCWI/AAAAAAAAAYE/docpvNAqVJM/s1600-h/007.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://3.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RuG2ZhXNCWI/AAAAAAAAAYE/docpvNAqVJM/s400/007.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5107564001983531362" /></a><br /><a href="http://www.roslynoxley9.com.au/artists/31/Patricia_Piccinini/249/">"the young family", Patricia Piccinini, Venice Biennale, 2003</a><br /><br /><br /><br />Τελικά δεν μπορούσε να βολευτεί πουθενά. <br />Όπως κι αν γυρνούσε το κορμί του του ήταν αδύνατο να βρει τρόπο να το «δέσει» με το στρώμα, να μπορέσει να ησυχάσει για να κοιμηθεί.<br />Τα ίδια εδώ και μια ολόκληρη εβδομάδα που αυτό το πράγμα είχε αρχίσει να φουσκώνει και να σκληραίνει…<br /><br />Γύρισε και πάλι στο πλάι, αλλά τώρα πια οι ώμοι του σαν να είχανε φαρδύνει υπερβολικά και το κεφάλι του χρειαζόταν τρία μαξιλάρια για να βρει τρόπο να ακουμπήσει. <br />Τίποτε.<br /><br />Προσπάθησε να γυρίσει από την άλλη πλευρά αλλά και πάλι μάταιος κόπος: δεν μπορούσε να γυρίσει πολύ εύκολα, άσε που η ουρά του είχε μακρύνει κι αυτή τελευταία και όλο και μπλεκόταν. Προχτές πάλι την πάτησε στο μπάνιο και ξαφνιάστηκε τόσο που τελικά έχασε την ισορροπία του και έπεσε ανάσκελα.<br /><br />Τότε ήταν που παρατήρησε και την καμπούρα. Μέρες παιδευόταν αλλά ποτέ δεν είχε φανταστεί ότι μπορεί να έφταιγε η πλάτη του. Στάθηκε τότε στον καθρέφτη, αυτόν τον τριπλό και την είδε.<br /><br />Από εχθές όμως, είχε αρχίσει να αποκτά ένα πρασινωπό χρώμα και να διαγράφονται κάτω από το δέρμα του κάτι σα μεγάλες φολίδες, κάτι σαν πλάκες.<br /><br />Έκανε να ξύσει την πλάτη του αλλά οι οπλές του τραυμάτισαν την πλάτη του. Το δέρμα έπεσε σαν ξερό φύλλο σε εκείνο το σημείο και να, φάνηκε πράγματι μια γυαλιστερή σκληρή πλάκα, σαν κομμάτι από καύκαλο χελώνας.<br /><br />Είχε συνηθίσει στα απρόοπτα, αλλά αυτό παραπήγαινε. Έστειλε φωνητικό μήνυμα την Δ.Ε.Α-Ζ.Α αλλά κανείς δεν απάντησε.<br />Ξεφύσηξε από τα φαρδιά ρουθούνια του μουσουδιού του και κοίταξε τριγύρω του για τη συσκευή έκτακτης ανάγκης.<br />Κάθε Α-Ζ.Α είχε και από μία τέτοια συσκευή, την οποία όφειλε να προσέχει ως κόρη οφθαλμού μεν, αλλά δεν επιτρεπόταν να τη χρησιμοποιήσει για ψύλλου πήδημα δε...<br />Όλες τους είχαν δορυφορική κάλυψη εκτός από τη δική του: ήταν παλιά και συνδεδεμένη με έναν επίσης παλιό και ξεχασμένο δορυφόρο που μάλλον είχε ξεχαστεί εκεί πάνω. <br />Εκείνος, όμως, δεν το γνώριζε, ποτέ ως τώρα δεν είχε νιώσει την ανάγκη να τη χρησιμοποιήσει.<br /><br />Ποτέ ως τώρα δεν είχε νιώσει φόβο...<br /><br />Πήγε να πατήσει το κόκκινο κουμπί αυτόματης κλήσης αλλά κάτι μέσα του τον απέτρεπε. Αν ήξερε καλύτερα θα γνώριζε ότι το τσιπάκι που είχε εμφυτευμένο δημιουργούσε τεχνητή ταχυπαλμία και κρίσεις ελαφρού πανικού, όποτε στην εμβέλειά του έμπαινε αυτή η συσκευή, για να πείθονται οι Α-Ζ.Α, που πολλές φορές έδειχναν μειωμένη αντιληπτική ικανότητα ή απλώς ανωριμότητα μικρού παιδιού ανθρώπου, να μην παίζουν με τη συχνότητα εκτάκτου ανάγκης.<br /><br />Αυτό το τσιπάκι το είχαν αναπτύξει από τότε που δημιουργήθηκε αυτός, Α-Ζ.Α 5ης γενιάς, πολύ εξελιγμένος 22 χρόνια πριν, τώρα ένα από τα ελάχιστα απομεινάρια.<br /><br />Απορούσε συχνά που δεν έβλεπε τους άλλους Α-Ζ.Α, της γενιάς του: οι περισσότεροι είχαν πεθάνει μιας και σε πολλές περιπτώσεις ως τώρα οι επιστήμονες δεν είχαν καταφέρει να... ενεργοποιήσουν στο άτομο το ανθρώπινο βιολογικό κύκλο, οπότε και το Α-Ζ.Α πέθαινε συνήθως στην ηλικία του ζωϊκού μέρους της υπόστασής του.<br /><br />Ευτυχώς εκείνος δεν ήταν Α-Ζ.Α 1ης γενιάς, εκείνα είχαν κυρίως στοιχεία από κουνέλια και ποντίκια, ακόμη και με τα πιο προηγμένα φάρμακα και σκευάσματα, κανένα δεν είχε καταφέρει να συμπληρώσει περισσότερα από έξι χρόνια ζωής, κι ας είχαν γίνει μεγαλόσωμα. Επιπλέον ήταν στείρα και έτσι οι επιστήμονες δεν έμαθαν ποτέ μήπως κάποια στοιχεία θα άλλαζαν σε απευθείας 2ης γενιάς απογόνους.<br /><br />Η 2η και 3η τεχνητή γενιά ήταν επίσης στείρες αλλά καθώς στο παιχνίδι έμπαιναν και πιο μεγαλόσωμα ζώα ή άλλα με μεγαλύτερο κύκλο ζωής τα νέα Ανθρωπό-Ζωα Άτομα, κοινώς Α-Ζ.Α, έφταναν αισίως και τα 25 και πλέον έτη ζωής.<br /><br />Η 4η γενιά ονομάστηκε η γενιά Φ., από τη λέξη φιάσκο, και εξουδετερώθηκε όλα μετά από πολύμηνη αναζήτηση και ανθρωποζωοκυνηγητό: αν και όλα έδειχναν ότι μάλλον θα έσπαγαν το φράγμα των 35 ή και των 40 ετών ζωής, λόγω της υπερδραστήριας σεξουαλικής ζωής τους αυτά τα Α-Ζ.Α. ήταν τα πρώτα και τελευταία γόνιμα άτομα, μιας και είχαν αρχίσει να γεννιούνται ανεξέλεγκτα διαφόρων ειδών και επιμειξιών άτομα, με επικίνδυνα ή και αντικρουόμενα χαρακτηριστικά.<br /><br />Τότε η επιστημονική κοινότητα είχε δεχθεί ένα ισχυρότατο πλήγμα, καθώς αδυνατούσε πλέον να ελέγξει την παραγωγή των νέων ατόμων: οι εγκυμοσύνες ακολουθούσαν αυτόνομους κύκλους, από λίγες εβδομάδες έως καμιά φορά τα τρία έτη, και τα άτομα που έρχονταν στον κόσμο ήταν άνευ τσιπ εντοπισμού και ρύθμισης με αποτέλεσμα να αποτελούν έναν θανάσιμο κοινωνικό κίνδυνο.<br /><br />Μέχρι σήμερα λέγεται ότι κάποια Α-Ζ.Α είχαν καταφέρει να καταφύγουν σε απόκρημνα ή απομονωμένα μέρη, αλλά αν επέζησε κάποιο τότε μονάχα από αυτά που δεν είχαν σύστημα εντοπισμού, μιας και όλα τα άλλα φαίνονταν αμέσως μέσω δορυφόρου. [Όσα Α-Ζ.Α είχαν επιχειρήσει να αφαιρέσουν αυτό το τσιπ πέθαναν από ακατάσχετη αιμορραγία, μιας και καθένα από αυτά ήταν εφοδιασμένα με μίνι βιοβόμβα που έσκαγε μέσα στον οργανισμό, σε περίπτωση μη... νόμιμης αφαίρεσης]<br /><br />Έτσι λοιπόν δημιουργήθηκαν τα Α-Ζ.Α. 5ης γενιάς, δυνατότερα, ευφέστερα με πολλή μεγαλύτερο κύκλο ζωής, ήλπιζαν -μιας και είχαν πολλά γενετικά στοιχεία από χελώνες και κοράκια- αλλά φυσικά στείρα.<br />[Τότε είχε θεωρηθεί μια σημαντική ήττα, η μη ικανότητα αναπαραγωγής.<br />Σήμερα φυσικά, καθένας γελάει με αυτήν την ανόητη άποψη, όλοι γνωρίζουμε πόσο φτηνή και συμφέρουσα είναι η παραγωγή τέτοιων ατόμων, ώστε κανείς δεν θέτει τέτοιο θέμα πλέον...]<br /><br />Κι όμως, αυτά τα Α-Ζ.Α αποδείχτηκαν Δούρειοι Ίπποι ασθενειών και παθήσεων, μονάχα ένα στα εκατό κατάφερε να ξεπεράσει τα 18 έτη ζωής. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα του κλάδου: ένας τύφλα από το μεθύσι ερευνητής είχε ρίξει στα περισσότερα δείγματα ωρίμανσης, όπως λέγονταν οι τεχνητές μήτρες, βιολογικό υλικό λιβελούλας με αποτέλεσμα -χωρίς κανείς να γνωρίζει γιατί- να επηρρεαστεί ανεπανόρθωτα ο βιολογικός τους κύκλος.<br /><br />Εκείνος όμως, ήταν από τους τυχερούς, σε αυτόν δεν έπεσε σταγόνα, μιας και μετά από κάποια ώρα ο μεθυσμένος ερευνητής ήπιε λίγο από το διάλυμμα και αφού έπαθε ένα ισχυρό αλλεργικό σοκ, έπεσε τέζα στον κεντρικό διάδρομο της κεντρικής αίθουσας ωρίμανσης του κτηρίου Υ34Ρ.<br /><br />Και τώρα όμως αντιμετώπιζε ένα σοβαρότατο πρόβλημα: τώρα στα 22 χρόνια ύπαρξής του, η αλλόκοτη μορφή του άρχισε να αλλάζει κι άλλο και μάλιστα σε καθημερινή βάση. Ρουθουνίζοντας θυμωμένα προσπάθησε να ξαναστείλει φωνητικό μήνυμα στην Δ.Ε.Α-Ζ.Α, την Διεθνή Ένωση Ανθρωπό-Ζωων Ατόμων. Από το μεγαφωνάκι πάνω στην οροφή ακούστηκε μια απότομη μηχανική φωνή:<br /><br />-"Παρακαλώ, δώστε αριθμό γενιάς και κωδικό πιστότητας."<br /><br />Γελοίος έλεγχος, σαφώς και γνώριζαν από πού τους καλούσε ποιος, ήταν όμως ένας πρώτος τρόπος για να ανιχνευτούν νοητικές ή ψυχολογικές διαταραχές<br /><br />-"Α-Ζ.Α 5ης γενιάς, Υ34Ρ τομέας 62,ΙΙ, σειρά Σ."<br /><br />-"Κωδικός δεκτός. Αναφέρατε το πρόβλημα."<br /><br />-"Χρειάζομαι επειγόντως τον υπεύθυνο ερευνητή βάσης", όπως ονομαζόταν ο υπεύθυνος της βάρδιας.<br /><br />-"Βαθμός σοβαρότητας;"<br /><br />-"Ίσως Α, υπάρχει συνεχής μεταβολή εδώ και περισσότερο από μια εβδομάδα"<br /><br />-"Μείνετε εκεί και περιμένετε" επέμεινε πάντοτε το ίδιο μηχανικά κι απότομα η ίδια φωνή. "Σε λίγο θα καταφθάσει απόσπασμα επιθεώρησης"<br /><br />[...]<br /><br /><br /><br /><br /><br />ΥΓ Σήμερα το πρωί <a href="http://tech.pathfinder.gr/tech/501777.html">διάβασα </a>ότι εγκρίθηκε στη Βρετανία η έρευνα σε ανθρώπινα-ζωικά έμβρυα. Και ότι δεν θα αναπτύσσονται για περισσότερες από 2 εβδομάδες.<br />Ακόμη κι έτσι, ένιωσα λίγο σα να βρέθηκα στο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/The_Island_of_Dr._Moreau">νησί του Δρ Μορό</a>...<br />Δεν ξέρω.<br />Αυτή η ιστορία γεννήθηκε απλά έτσι σήμερα, μονορούφι.<br />Δίνω τη σκυτάλη σε όποιο φιλαράκι θέλει να της δώσει ό,τι τέλος θέλει, αν θέλει...<br /><br />Περιμένω τις δικές σας αντιδράσεις...<br /><br />Καλή σας νύχτα...<br /><br /><br />______________________________________________________<br /><br />α΄εκδοχή από <em><strong>Μάρκο</strong></em>, μέσα στα σχόλια<br />β΄εκδοχή από <em><strong>Equilibrium </strong></em>στο <br /><a href="http://equilibrium-chaos.blogspot.com/2007/09/my-ending_16.html">μπλογκ </a>του<br /><br /><br />σας ευχαριστώ για τη συμμετοχή και τις υπέροχες εκδοχές σας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-3708921075118993082?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-83583288871060476492007-09-06T16:57:00.000+03:002007-09-07T09:47:52.350+03:00To παρακάτω είναι αυτούσιο το σχόλιο που άφησε η <a href="http://ameno1.blogspot.com/">ameno </a>σε προηγούμενο ποστ μου. Φοβούμενη ότι τώρα πια ίσως να μην το δει κανείς σπεύδω να το... αναδημοσιεύσω σε πιο καλό σημείο<br /><br />μην ξεχνάμε, τα πράγματα δεν είναι πολύ καλά για όσους έχουν πληγεί...<br /><br /><br /><br /><br />Η <a href="http://ameno1.blogspot.com/">ameno </a>είπε... <br /><br /><br />Μπορούμε να εμπιστευτούμε ιδρύματα και οργανώσεις που πράγματι με αποδείξεις διανέμουν τα όσα προσφέρονται. Επίσης ήθελα να τονίσω πως όποιος έχει την ευχαρίστηση να στείλει ρουχισμό καλό θα είναι να ετοιμάσει κούτες που να περιγράφουν τι περιέχουν, βοηθάει πολύ στην καταγραφή και δεν χάνετε χρόνος απο τους εθελοντές για να τα τακτοποιούν ανα κατηγορία. Παράκληση: Στα γυναικεία ρούχα βάλτε και σερβιέτες, έχουν έλλειψη!! Στα αντρικά ξυραφάκια!! Επίσης, υπάρχει ανάγκη σε απορρυπαντικά, σαμπουάν και σαπούνια. Τα γάλατα δεν είναι ποτέ αρκετά!! Είναι ένα είδος τροφής που παρασκευάζετε εύκολα εφόσον υπάρχει έλλειψη εξοπλισμού και είναι απαραίτητο για την αποβολή των τοξινών που έχει περιέλθει μέσω του καπνού στους κατοίκους των πληγουσσών περιοχών! Ακόμη, μπορείτε να στείλετε και ζωοτροφές!! 1 κιλό βρώμης ή σιτάρι είναι επίσης πολύτιμα!!! Ακόμη, για τα μωρά χρειάζονται πάνες και παιδικές τροφές!! Υπάρχουν μωρά που δεν μπορούν να φάνε μακαρόνια και ρύζι!! Και κάτι ακόμα: Εσώρουχα!! Προτιμήστε μα διαθέσετε ένα μικρό ποσό και να αγοράσετε 2 εσώρουχα!! Όλοι στέλνουν μπλούζες και παντελόνια!!! Θα μπορούσα αν θέλετε να σας ενημερώνω για την κατάσταση λόγου άμεσης επαφής με τις περιοχές. <br />Ως άνθρωπος θα ήθελα να ευχαριστήσω τους προσκόπους και να ζητήσω απο τους γονείς να προτρέπουν τα παιδία τους να γράφονται στους προσκόπους!! Η προσφορά τους είναι πολύτιμη σε παρόμοιες καταστάσεις. Έχουν πολύ καλή οργανωτική διάθεση και γλυκύτατες καρδούλες!! Ευχαριστώ!!<br />ΑΑΑ!! αν ανησυχείτε για το αν η βοήθεια θα φτάσει σε εκείνους που τη χρειάζονται μαζευτείτε παρέες - παρέες και με κάποιο εθελοντικό αυτοκίνητο και κάποιοι απο εσάς μετέβητε στα χωρία που χρίζουν βοηθείας , σε συνεργασία με τους εθελοντές που βρίσκονται εκεί, μοιράστε τα πράγματα!! <br />Ευχαριστώ!!!<br />ζωή μου, συγνώμη που χάθηκα αλλά προσπαθούσα να διαθέσω τον λιγοστό μου χρόνο σε εκείνους που είχαν ανάγκη... Έπρεπε να οργανωθούμε!!! <br /><br />September 6, 2007 12:50 PM <br /><br /><br />Ameno σε ευχαριστώ πολύ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8358328887106047649?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-82403046257870674452007-09-04T11:05:00.000+03:002007-09-04T11:41:10.143+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rt0Z3xXNCMI/AAAAAAAAAW4/mDuGCBzyje8/s1600-h/lydia2+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://4.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rt0Z3xXNCMI/AAAAAAAAAW4/mDuGCBzyje8/s400/lydia2+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106265998442170562" /></a><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rt0Z4RXNCNI/AAAAAAAAAXA/vjGkl0ak5GM/s1600-h/lydia+copy.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/Rt0Z4RXNCNI/AAAAAAAAAXA/vjGkl0ak5GM/s400/lydia+copy.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106266007032105170" /></a><br />Αππό αιχθέσ φωββάμε, <br />φωββάμε πωλή ώττι θα κσανακκηλοίσσω, <br />ώττι θα κσανακκηλοίσσω στεις μάβραις σκαίπσης μου,<br />στυν απεσσειωδωκσία,<br />στοιν παρρέτισσει<br />στιν αμμυχανοία<br /><br />ώττι θα σαι κειττό κε θα μαιτρό πώσσους μείνες οίσε κωντά μου.<br />κε θα αφουγγράζζωμε τι ζοεί που ακκώμυ ανναβλίζοι κριστάληνυ κε διννατεί αππώ μαίσσα σου κε μάττεα θα πρωσσπαθό να μανταίπσο πώσω ακώμι...<br /><br />δαιν τωλμώ ούτται να το γράπσω, αλά δαιν ανταίχο κε ώλη τι σειωπί που ω φώβως θαίλη να μου αιππειβάλοι.<br /><br />Οίννε δίσκωλω κε ώμμος πραίπποι να δαιχθό ώττι αφτώ που σαι στιχυόνοι ίνε αικοί πάντοτται, διννατώ κι απάνθροπω, τιφλλό στυν ωμωρφειά σου, κουφφώ στι φοννί σου, κριμαίνω μαίσσα σου πρωσπαθύ να σαι νηκείσοι...<br /><br />Κε ώμως σταίκοις πάντωτται γαινέα οσ Αμμαζώνα, αγαίροχι ος βωτσαλωμμάτα Κώρρι κε τω αγνωοίς...<br /><br />Θα οίμασται πάντοται δύππλα σου καρδούλλα μου κε αν λιγείζο μωννάχα αιδό, μακρειά σου, κε αν φωβάμε θα τω κσορκείσο προττού γιρρείσο...<br /><br />Κε τω κσορκείζο αιδδό, γράφφωντας σαι γλόσα ανωρθώγρραφυ κε γαιλλεία γοια να μυ μαι καταλλάβοι αφττώ αικοί τω άττυμμω<br />γοια να τω ξαιγαιλλάσσο, μαίχρυ να πειάσσο πάλλυ τω σκουττάρυ κε τω δώρι κε να του ωρμύσσο κε πάλλυ στω πλάη σου...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8240304625787067445?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-78983054643451540832007-09-03T22:50:00.000+03:002007-09-03T23:12:22.859+03:00<a href="http://homepage.mac.com/luisacortesao/colheres/desk_pictures/floresta1024.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://homepage.mac.com/luisacortesao/colheres/desk_pictures/floresta1024.jpg" border="0" alt="" /></a><br /><br /><strong>Η άρνηση ουδέποτε πρόσφερε στον αρνούντα αυτό που εκείνος επιδίωκε…</strong><br />_________________________________________<br /><br />Το παραπάνω ήταν μέρος σχολίου μου σε <a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/08/31/204/#comments">ποστ του Μάρκου </a>κι εκείνος βρήκε ότι αυτή η επισήμανση μάς πάει πολύ μακριά. <br />Και μου έδωσε την ιδέα της συζήτησης. <br /><br />Αλήθεια, πόσο μακριά μπορεί να μας πάει;<br /><br />η σκυτάλη σε εσάς, σε μένα, σε όποιον θέλει...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-7898305464345154083?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-7100529665928866262007-09-03T22:45:00.001+03:002007-09-04T13:34:42.336+03:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RtxkmhXNCLI/AAAAAAAAAWw/uOabCtWbWys/s1600-h/nummer_8.JPG"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;" src="http://2.bp.blogspot.com/_PlWtJyjN3a8/RtxkmhXNCLI/AAAAAAAAAWw/uOabCtWbWys/s400/nummer_8.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5106066690484799666" /></a><br /><br /><br />και μετονομάστηκε σε Μ+Ζ+Ι, μιας και η παρέα έχει αποκτήσει τρίτο κρίκο. θα το βρείτε στο... διανυκτερεύον περίπτερο του φίλου <strong><a href="http://markosthegnostic.wordpress.com/2007/09/03/mzi-8/">Μάρκου</a></strong><br /><br />Διαβάστε τη συνέχεια των αναζητήσεων του Μέμνονα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-710052966592886626?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>Stardustiahttp://www.blogger.com/profile/12710697800203211113noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3128344962727115904.post-82152528181859603062007-09-02T00:23:00.000+03:002007-09-03T00:35:31.128+03:00<a href="http://www.artchive.com/artchive/g/goya/giant.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px;" src="http://www.artchive.com/artchive/g/goya/giant.jpg" border="0" alt="" /></a><br />Σήμερα είχε έρθει επιτέλους η μέρα, ήταν η μέρα που περίμενε, η μέρα που ήλπιζε, η μέρα που θα καταλάγιαζε ο πόνος του.<br /><br />Σήμερα δεν ήταν οποιαδήποτε ημέρα και ο Δρακοκύκλωπας γνώριζε καλά ότι έπρεπε να δράσει, να ηρεμήσει την ανταριασμένη ψυχή του, να ξεφυσήξει δυνατά για να βγει και η τελευταία πνοή αγωνίας και θλίψης, αλλά δεν τολμούσε, από κάτω του, κάτω από το θεόρατο κορμί του, η χώρα κάπνιζε ακόμη, υπήρχαν κούτσουρα που φλόγιζαν, πέτρες πυρωμένες, στάχτες που έκρυβαν στην καρδιά τους μικρές φωτίτσες έτοιμες να ξεχυθούν. Κάπου κάπου μάλιστα υπήρχαν εστίες κανονικές, δυνατές κι επικίνδυνες, ακόμη πεινασμένες, που έκαιγαν με σταθερό ρυθμό εκτάσεις γης...<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"Με το ρουθούνι στο θυμάρι του βουνού,<br />με το ποδάρι μου στην άκρη του γιαλού,<br />απλώνω τις χερούκλες μου δεξιά-ζερβά<br />και κουκουλώνω πόλεις και χωριά"</span>.</span><br /><br />Όχι, τα υπολείμματα θλίψης και αγωνίας που επέμεναν να σιγοκαίνε στην καρδιά του ετούτην τη σημαδιακή ημέρα έπρεπε να βγουν αθόρυβα, ήσυχα και ταπεινά, αν ξεφυσούσε, αυτός ο μεγάλος σαν βουνό ποιος ξέρει πόσο θα ευνοούσε τς κρυμμένες και αποδυναμωμένες φλόγες που καραδοκούσαν μέσα στη θράκα.<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"Η σκιά μου απλώνεται ως πέρα την Ασία,<br />το αυτί μου πιάνει το ταμ-ταμ στην Αφρική.<br />Βλέπω δυο-τρία καγκουρό στην Αυστραλία<br />και σκάω μύτη στην Αμερική".</span><br /></span><br /><br />Έκατσε λοιπόν επάνω στην Κρήτη και άπλωσε τις ποδάρες του, μια στο Αιγαίο και μια στην Αδριατική και πήρε την παλέτα του, γιατί ήταν λέει και καλλιτέχνης: δεν έβαλε πολλά χρώματα, δύο μοναχά, κίτρινο και μπλε. Το κόκκινο, το μαύρο τα είχε χορτάσει όλες τις τελευταίες ημέρες και όλα τα άλλα του φαίνονταν ψεύτικα πια.<br /><br />Κίτρινο και μπλε, έπιασε έναν ξερό φοίνικα από μια ακτή της Αφρικής και αφού τον μούλιασε λιγάκι στη Μεσόγειο, βάλθηκε να αναμειγνύει τα δύο χρώματα. Και άρχισε να αλοίφει την πληγωμένη γη με το πράσινό του βάλσαμο: πράσινο χλωρό και έντονο σαν του χορταριού, φευγαλέα να ασημίζει σαν της ελιάς, έντονου και αιχμηρού σαν τις βελόνες των πεύκων, δροσερό και πλούσιο σαν των πλατανιών, ελαφρώς γαλαζωπού σαν των κωνοφόρων στα όρη, αυστηρού και λιτού σαν των ευθυτενών κυπαρισσιών, κιτρινωπό σαν των καλαμιών, σκούρο και αγκαθωτό σαν αυτό του λόγγου, ευχάριστου και σκιερού σαν της καστανιάς...<br /><br />Ζωγράφιζε ο Δρακοκύκλωπας, κάθε πινελιά και μια συστάδα, κάθε γραμμή και ένα δασάκι, κάθε συννεφάκι πράσινο δάσος πυκνό, σωστός δρυμός.<br /><br />Κι άρχιζε να δροσίζει ο κόσμος, να χαμογελούν οι άνθρωποι, να επιστρέφουν τα πουλιά, να ξεμυτίζουν οι χελώνες, να ξαναγεννιούνται τα αγρίμια, να αυγατεύουν τα έντομα, να μαζεύονται σύννεφα, να τρέχει βροχή που έκανε τα χρώματα του καινούργιου κόσμου να λάμπουν...<br /><br />Και η καμμένη χώρα ανάσανε και πάλι και γέμισε φιλιά των Δρακοκύκλωπα που ντροπαλός και αμάθητος στις γλύκες, άρχισε να γαργαλιέται, να γαργαλιέται φριχτά και να γελάει<br /><br />"ΧΑ,ΧΑ,ΧΑ"<br /><br />γέλια τρανταχτά βροντούσαν στον ουρανό κι ο κόσμος γελούσε, η φύση γελούσε, ο ουρανός γελούσε, η χώρα γελούσε και τον φιλούσε ακόμη πιο πολύ, ακόμη πιο πολύ, μέχρι που το γέλιο της μαρμάρωσε, τα μάτια της ορθάνοιχτα γέμισαν φρίκη, άπλωσε τα χέρια της να εμποδίσει το κακό, άνοιξε την αγκαλιά της να κρύψει μέσα της το νεογέννητο μωρό της, μα ήταν πια πολύ αργά, πολύ πολύ αργά...<br /><br />----------------------------------------------------------------------------------<br /><br />Σήμερα ήταν να έρθει επιτέλους η μέρα, ήταν να φτάσει επιτέλους η μέρα που περίμενε, η μέρα που ήλπιζε, η μέρα που θα καταλάγιαζε ο πόνος του.<br /><br />Σήμερα δεν θα ήταν οποιαδήποτε ημέρα και ο Δρακοκύκλωπας γνώριζε καλά ότι έπρεπε να δράσει, να ηρεμήσει την ανταριασμένη ψυχή του.<br /><br />Ήξερε, αν και μέσα του ακόμη σιγόκαιγε η αγωνία και η θλίψη, ότι δεν έπρεπε να ξεφυσήξει δυνατά για να ξεσκάσει και να διώξει αυτό το πλάκωμα που ένιωθε, δεν θα έπρεπε να το τολμήσει: από κάτω του, κάτω από το θεόρατο κορμί του, η χώρα κάπνιζε ακόμη, υπήρχαν κούτσουρα που φλόγιζαν, πέτρες πυρωμένες, στάχτες που έκρυβαν στην καρδιά τους μικρές φωτίτσες έτοιμες να ξεχυθούν. Κάπου κάπου μάλιστα υπήρχαν εστίες κανονικές, δυνατές κι επικίνδυνες, ακόμη πεινασμένες, που έκαιγαν με σταθερό ρυθμό εκτάσεις γης...<br /><br />Όμως, Δρακοκύκλωπας ήταν<br /><br /><span style="font-style:italic;"><span style="font-weight:bold;">"τρανός, τραυλός, ζαβός, χαζός, μιχτός, μισός, γλαρός, ξερός" </span></span><br /><br />ντροπαλός κι αμάθητος ο καϋμένος στις γλύκες κι έτσι όπως γαργαλιότανε κι έτσι όπως χασκογελούσε η φωτιά στα σπλάχνα του ξεχύθηκε στον νεογέννητο δροσερό κόσμο, στην χαρούμενη ξανανιωμένη χώρα και δεν άφησε ούτε ένα δέντρο ζωντανό, ούτε ένα τόσο δα μικρό χορταράκι...<br /><br />------------------------------------------------------------------------------<br /><br />ΥΓ Αρχή της Ινδίκτου σήμερα, μια διαφορετική Πρωτοχρονιά. Μακάρι να μπορούσα να ευχηθώ κάτι αισιόδοξο. Μακάρι να μπορούσα να βρω έναν τρόπο να ξαναζωγραφίζαμε το πράσινο που χάθηκε. Μακάρι να πίστευα ότι ακόμη κι αν ο Δρακοκύκλωπας τα κατάφερνε, δεν θα τα ξανακαίγαμε όλα, με την απίστευτη αυτοκαταστροφική μας μανία...<br /><br />ΥΓ Ο <span style="font-style:italic;">Δρακοκύκλωπας </span>και οι <span style="font-style:italic;">στίχοι</span> είναι φυσικά από την καταπληκτική ΟΔΥΣΣΕΒΑΧ... Ελπίζω, Ξένια, να μη σε πειράζει που τον δανείστηκα... Ευχαριστώ...<br /><br />ΥΓ2 Εντάξει, έχετε δίκιο, είναι ήδη 2 Σεπτέμβρη, άργησα να ανεβάσω το ποστ μου και με βρήκε η επόμενη ημέρα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3128344962727115904-8215252818185960306?l=stardustia.blogspot.com' alt='' /></div>